www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: 1 ... 8 9 [10]
 91 
 เมื่อ: พฤษภาคม 22, 2013, 02:59:17 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย ชุติมา-ประภัสสร
ตามอ่านอยู่นะคะ คุณเพ็กกี้ 

เห็นในเฟซบุ๊คแล้วค่ะ ที่คุณเพ็กกี้บอกเฝอที่อเมริกาก็มีแยะมาก ตอนที่ไป L.A. ครั้งกระโน้นนนน...
เห็นแต่พิซซ่า เยอะแยะมากค่ะ อร่อย ๆ มีให้สั่งกันไม่หวาดไม่ไหว

ถ้าได้ไปอีก คราวนี้เห็นท่าจะต้องไปหาเฝอทานกันบ้างแล้ว

รออ่านต่ออยู่ค่ะ

 92 
 เมื่อ: พฤษภาคม 20, 2013, 09:51:04 pm 
เริ่มโดย อภิญญา - กระทู้ล่าสุด โดย อภิญญา
โอ๊ย....ตายแล้วทำไมรูปมันใหญ่เบ้อเร่ออย่างนี้นะ  เอ้าลองอีกรูปซิ แต่ภาพนี้ช่วยกันทำสามคนค่ะ คุณจำปา คุณหวาน และ อิ ๆ คุณอภิญญา ค่ะ ทำกัน 2 วัน ก็ได้อย่างนี้แหละค่ะ 

แง ๆ ๆ แอดมินช่วยด้วย คราวนี้ภาพไม่ขึ้นเลยค่ะ มีแต่กรอบสี่เหลี่ยม และกากะบาดที่มุมบนด้านซ้ายมือค่ะ

 93 
 เมื่อ: พฤษภาคม 20, 2013, 09:44:39 pm 
เริ่มโดย อภิญญา - กระทู้ล่าสุด โดย อภิญญา
ต๊าย.....ไม่ได้เข้ามาเช็คเรตติ้งนานแล้ว มัวแต่เพลินกับ FB เรตติ้งมากถึง สี่หมื่นกว่าแล้ว ทำลายสติติเลย วันนี้เอาภาพมาฝากเพื่อน ๆ ค่ะ คุณนิเห็นแล้วก็ชมอีกได้นะคะ แต่ไม่ทราบจะสำเร็จหรือเปล่าในกการโพสต์ภาพ เพราะมันมีปัญหารทุกครั้งเลยค่ะ...เพี้ยงสำเร็จที่เหอะนะ

 94 
 เมื่อ: พฤษภาคม 20, 2013, 09:20:00 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย อภิญญา
มาตามอ่านแล้วค่ะ อยากรู้ต่อไปแตงจะทำอย่างไร

 95 
 เมื่อ: พฤษภาคม 20, 2013, 09:11:19 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย อภิญญา
โอย...สงสารแตงจัง ทำไมซื้อเหลือเกิน ให้เขาหลอกไปได้

 96 
 เมื่อ: พฤษภาคม 20, 2013, 09:05:36 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย อภิญญา
แหม....คุณเพ็กกี้ ปล่อยให้ลุ้นอีกแล้ว ว่าต่อไปจะเป็นอย่างไร เดี๋ยวรีบอ่านต่อเลย....

 97 
 เมื่อ: เมษายน 14, 2013, 06:34:21 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย PeggySueGuerra
มันกลับออกมายากค่ะคุณราสส์ขา เคยถามเจ้าของเรื่องเขาบอกว่าไม่รู้จะหนีไปไหน หนีไปยังไง จะไปขอความช่วยเหลือจากใครล่ะ ภาษาก็พูดไม่ได้ มันอยู่ที่ตัวบุคคลอีกนั่นแหละที่จะกล้าหรือเปล่า คนส่วนใหญ่ก็จะคิดแต่ว่าพูดภาษาไม่ได้จะไปขอความช่วยเหลือจากคนอื่นได้ยังไง

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าถ้าเขาหนีไปขอความช่วยเหลือจากตำรวจ ทางตำรวจเขามีล่ามให้ เขายินดีช่วยเหลือ นอกจากนี้ก็ยังได้รู้แหล่งค้าประเวณีด้วย ถ้าเจ้าทุกข์ไม่เอาเรื่องคนชั่วก็ยังคงลอยนวลอยู่

 98 
 เมื่อ: เมษายน 14, 2013, 06:19:38 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย PeggySueGuerra
มาฟังเรื่องของแตงต่อนะคะ

ในที่สุดแตงก็ต้องจำใจรับแขก ลูกค้ารายแรกเป็นคนผิวดำ แตงกลัวแสนกลัวแต่แม่หงุ่นขู่เสียจนแตงขยาด แถมยังกำชับอีกด้วยว่าอย่าแสดงสีหน้าไม่เต็มใจอีก “ถ้าลูกค้ามาบอกว่ามึงชักสีหน้า ทำท่าเหมือนไม่เต็มใจอีกคราวนี้กูจะให้ไอ้โอซ้อม แล้วขังให้มึงมึงอดข้าวสามวัน เลือกเอาว่าจะทำงานดีๆ หรือว่าจะโดนขังอีก”

แตงยังจำรสชาติของความหิวโหยได้ ไม่อยากถูกทรมานอีก ก็ต้องจำใจขึ้นห้องกับเจ้ามืดคนนั้น เห็นรูปร่างของมันตอนไม่มีเสื้อผ้าแล้วมันน่าขยะแขยงและน่าคลื่นไส้เป็นที่สุด พอเข้าห้องได้มันก็ไม่รีรอให้เสียเวลาจัดการจนเสร็จสมอารมณ์หมาย แล้วมันก็แต่งตัวรีบออกไป
ทำให้แตงนึกถึงไอ้ชด มันก็มาลักษณะเดียวกัน พอมีอารมณ์มันก็ไม่สนใจว่าแตงจะมีอารมณ์ด้วยหรือเปล่า มันก็เกือบจะเหมือนโดนข่มขืน เพียงแต่ว่ามันไม่ได้ใช้กำลังบังคับ มันถือว่ามันเป็นผัวมันต้องการเวลาใดก็ได้ ไม่ว่าเช้า สาย บ่าย เย็นถ้ามันจะเอาเสียอย่างแตงก็ขัดมันไม่ได้ ครั้นจะขัดขืนก็ไม่อยากมีเรื่องมีราว ไอ้ชดเป็นผัวประเภทเลี้ยงเมียด้วยลำแข้ง

พอลูกค้ามืดออกไป แตงนอนน้ำตาไหลอยู่นาน ยังทำใจไม่ได้ สักพักโอก็มาเคาะประตูเรียก “ทำอะไรอยู่วะ เสร็จแล้วก็ลงไปที่ห้องรับแขก” แตงก็ต้องผืนใจเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา พอไปถึงห้องรับแขกแม่หงุ่นก็เห็นร่องรอยการร้องไห้ แตงก็เลยโดนด่าอีก “สะดิ้งจริงนะมึง แค่นี้ทำเป็นร้องไห้ อยากโดนขังหรือไง”

ลูกค้ารายแรกมาใช้บริการของแตงตอนสี่โมงเย็น หลังจากนั้นก็ไม่มีลูกค้าเข้ามาอีก ประมาณห้าโมงเย็นน้าจวนก็มาเรียกให้ไปกินข้าว ในห้องกินข้าวมีหญิงสาววัยใกล้เคียงกับแตงนั่งอยู่ก่อนแล้วสี่คน คนหนึ่งเรียกให้แตงไปนั่นโต๊ะเดียวกัน เขาใช้วิธีเชื้อเชิญโดยใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้ให้แตง ถึงแตงจะเรียนหนังสือน้อย ไม่มีใครอบรมมารยาทให้ แต่แตงก็รู้สึกขัดตากับการใช้เท้าเลื่อนเก้าอี้
 
“เป็นไงวะ วันนี้ได้กี่ประตูแล้ว” ผู้หญิงคนที่เลื่อนเก้าอี้ด้วยเท้าถามแตง
“เอ้อ...ประตูอะไรเหรอ” แตงยังงงกับคำถาม
หญิงสาวคนอื่นๆหัวเราะ “มึงนี่ไร้เดียงสาจริงๆ เจ๊ติ๋มเขาหมายถึงว่าวันนี้มึงรับแขกกี่คนแล้ว”
“ก็เพิ่งได้คนเดียว” แตงตอบอย่างเขินๆ
“ไอ้มืดเป็นไงบ้าง มันให้ทำอะไรพิศดารมั่งหรือป่าว” หญิงสาวร่างเล็กตาคมถาม

แตงรู้สึกอับอายที่จะพูดเรื่องแบบนี้ แต่คนอื่นกลับไม่รู้สึก เมื่อแตงไม่ตอบ พอหล่อนก็เล่าประสบการณ์ในห้องนอนกับแขกอย่างหมดเปลือก แตงเกือบจะทนฟังไม่ได้ พาลจะกินข้าวไม่ลง แต่คนอื่นกลับเห็นเป็นเรื่องบันเทิง ทนไม่ไหวจริงๆก็ขอตัวเดินกลับไปที่ห้องรับแขก

พอกลับไปยังไม่ทันได้นั่งลงโอก็บอกว่ามีแขกรออยู่แล้ว แตงนึกในใจว่าข้าวยังไม่ทันเรียงเม็ดเลยก็ต้องรับแขกอีกแล้ว ลูกค้ารายที่สองเป็นผู้ชายวัยกลางคนผิวขาว ดูท่าทางจะเป็นพวกใช้แรงงาน ดูบึกบึน รายนี้ก็ไม่พูดพล่าม พอเข้าห้องได้ก็ปฏิบัติกิจจนเสร็จสมอารมณ์หมายแล้วก็จากไป
หลังจากนั้นก็มีมาอีกสอง-สามราย เป็นคนเอเซียบ้าง ผิวขาวบ้าง แม่หงุ่นบอกว่าวันธรรมดาแขกไม่ค่อยเยอะ ถ้าเป็นศุกร์-เสาร์ละก้อแขกจะเยอะกว่านี้ แตงนึกในใจว่าขนาดนี้ยังระบมไปทั้งตัว แล้วเราจะต้องทำงานใช้หนี้อีกนานแค่ไหนถึงจะพ้นขุมนรกนี่

จนกระทั่งรับแขกรายสุดท้าย ผู้ชายผิวขาวร่างสูงใหญ่ หน้าตาดี คะเนว่าอายุก็คงรุ่นราวคราวเดียวกับแตง ก่อนจะลงมือเขาจับแตงผูกไว้กับเตียง แตงเริ่มหวาดกลัว มันจะทำอะไรเรานี่ แล้วลูกค้าก็เริ่มออกอาการวิตถาร พอแตงขัดขืน ลูกค้าก็ตบหน้าแตงอย่างแรง ยิ่งแตงหวาดกลัวร้องด้วยความเจ็บปวด มันก็เอาผ้าอุดปากไว้ อาการหวาดกลัวและเจ็บปวดของแตงยิ่งทำให้มันคึกและมีความสุขสุดยอด ไอ้นี่มันวิตถารจริงๆ

กว่าจะหมดลูกค้าคืนนั้นก็เป็นเวลาตีสอง ลินดาบอกให้แตงรู้ว่า “วันนี้เธอรับแขกห้าราย ส่วนแบ่งของเธอวันนี้สองร้อยห้าสิบดอลล่าร์ แต่ฉันจะหักใช้หนี้หมด ถ้าเธอจำเป็นต้องใช้เงินซื้อของจำเป็นก็บอกฉัน”

“พี่ลินดา วันนี้หนูโดนแขกตบ มันจะให้หนูเอ้อ.. เอาไอ้นั่นของมัน......” แตงบอกลินดาด้วยความคับแค้นใจ
“เรื่องธรรมดา ถ้าแกไม่ยอมแขกก็ลงไม้ลงมือ เมื่อมาทำงานแบบนี้ก็ต้องทำใจ” ลินดาพูดจบก็เดินหนีไป

แตงร้องไห้โฮด้วยความคับแค้นใจ

เรื่องของแตงยังมีอีก เจอแค่นี้ก็ยังนับว่าน้อย ครั้งต่อๆไปชีวิตเธอจะเจออะไรอีกมากมาย ไม่กล้าเล่าละเอียดเกี่ยวกับการทำงานของแตงนะคะ เดี๋ยวจะกลายเป็นนิยายอีโรติคไป ในบทสัมภาษณ์ของคนต้นเรื่องเขาถามละเอียดมาก ละเอียดจนเพ็กกี้อายแทนเลยค่ะ เอาเป็นว่าเราอ่านนิยายชีวิตก็แล้วกัน จะเน้นเรื่องชะตากรรมของแตงมากกว่าการรับแขกนะคะ
/color]

 99 
 เมื่อ: เมษายน 03, 2013, 07:53:48 am 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย Rass

...เส้นทางแบบนี้...

...เป็นเส้นทางอันตราย...เด็กสาวไม่สาวที่ด้อยปัญญาจำนวนมากต้องเจอะเจอ

....บางคนเลือกที่จะเดิน.แต่บางคนถูกบังคับให้เดิน

..ที่แปลกคือจำนวนมากเมื่อเดินเข้าไปแล้ว.....ไม่อยากเดินกลับออกมา

 100 
 เมื่อ: มีนาคม 22, 2013, 11:52:26 pm 
เริ่มโดย PeggySueGuerra - กระทู้ล่าสุด โดย ชุติมา-ประภัสสร
มาลุ้นค่ะ คุณเพ็กกี้

ไม่แน่ใจว่าควรจะสงสารแตงหรือไม่ เพราะเห็นคุณเพ็กกี้เคยเกริ่น ๆ ไว้ว่า
จริง ๆแล้วก็ไม่ค่อยน่า...

ยังไงก็จะคอยตามอ่านนะคะ ขอบคุณมากค่ะ

หน้า: 1 ... 8 9 [10]
Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF