www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ฝรั่งนอกคอก  (อ่าน 1770 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PeggySueGuerra
Full Member
***
กระทู้: 237


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 17, 2008, 11:14:45 pm »

ฝรั่งนอกคอก

ชายหนุ่มฝรั่งคนนี้ ชื่อว่าเอ็ดดี้ เป็นเพื่อนรัก-เพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งของเพ็กกี้ เขารักเมืองไทย ชอบอะไรไทยๆทุกอย่าง เอ็ดดี้เป็นคนเท็กซัสโดยกำเนิด พูดสำเนียงเหน่อๆแบบอเมริกันปักษ์ใต้ เขาชอบไปวัดไทย ไปหาซื้อของกินอร่อยๆ ไปเสวนากับคนไทยจนพอจะพูดภาษาไทยได้ มีคนถามว่า อยากมีชื่อภาษาไทยไหม เขาบอกว่าอยากครับ จึงมีคนเรียกเขาว่าเอ็ดดี้ ผีน่ารัก เรียกสั้นๆว่าคุณผี ซึ่งเจ้าตัวภูมิใจในชื่อนี้มาก

เพ็กกี้รู้จักคุณผีที่วัดไทย เวลาที่วัดเขาจัดตลาดนัดในวันอาทิตย์ คุณผีก็จะไปเกือบทุกครั้ง ดูการแต่งตัวของแกแล้วเหมือนเด็กแร็พ นุ่งกางเกงยีน ห้อยโซ่เส้นโตด้วย อย่าเข้าใจผิดว่าคุณผีเป็นนักเลง แกเป็นคนที่นิสัยขัดกับบุคลิกมาก แกชอบดนตรีประเภท hard rockแกสะสมแผ่นซีดีเพลงไทยแบบคึกๆไว้เยอะ อย่างของคุณแมวจิรศักดิ์ แกบอกว่าหาซื้อซีดีของดอน ผีบินที่กรุงเทพ แกเล่นดนตรีด้วย ประเภท Heavy Metal Band

สาเหตุที่รู้จักกันก็เพราะตอนนี้นเพ็กกี้อาสาสอนภาษาไทยให้ฝรั่งที่มาวัด คุณผีก็มาเรียนด้วย คุณผีทำความบันเทิงให้กับคนอื่นในชั้นเรียนด้วยภาษาไทยแปลกๆ เพ็กกี้กำลังสอนอยู่ดีๆแกก็พูดโพล่งออกมาว่า “ปุ้มปุ้ย” แล้วก็มองหน้าเพ็กกี้

“ว่าฉันรึ” เพ็กกี้ย้อนถาม ชักจะร้อนตัวนิดๆ “แล้วรู้ไหมว่า มันหมายความว่าอย่างไร”
“ไม่ได้ว่าคุณครับ ผมหมายถึงคนอ้วน” คุณผีตอบ
“แล้วไปรู้คำนี้มาจากไหน” เพ็กกี้ยังไม่หายสงสัย
คุณผีก็เลยบอกว่า ตอนที่เขาไปภูเก็ต มีคนชี้ให้ดูฝรั่งอ้วน แล้วบอกว่า นั่นฝรั่งปุ้มปุ้ย

คุณผีรู้ภาษาไทยมากกว่าที่เพ็กกี้คิด มีคนในห้องเรียนถามว่าMental Hospital ภาษาไทยเรียกว่าอะไร คุณผีรีบตอบว่า โรงพยาบาลติงต๊อง

คุณผีชอบกินผัดกะเพราเป็นชีวิตจิตใจ ถึงขนาดว่าแกผัดกะเพรากินเองได้ ซื้อไก่มาเอง มาเรียนวิธีทำที่วัดไทย ผู้คนก็ชอบใจมารุมล้อมดูฝรั่งผัดกะเพรา ผัดเสร็จคุณผีก็แบ่งไปถวายพระ "ผมทำเองครับ" คุณผีบอกหลวงพ่อ

เห็นวิธีผัดกระเพราของคุณผีแล้วก็นึกขำ คุณผีเจียวกระเทียมจนเหลือง เสร็จแล้วก็เอาเนื้อไก่ลงไปผัดให้สุก ตามด้วยพริกขี้หนูตำ ตอนที่แกใส่เครื่องปรุงแกยืนถือช้อนโต๊ะ แล้วก็เขย่าน้ำปลาใส่ลงในช้อน พร้อมกับนับเป็นภาษาไทย หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด น้ำปลาเจ็ดช้อนโต๊ะ ตามด้วยน้ำตาลทรายสองช้อนโต๊ะ คลุกให้เข้ากันแล้วก็ใส่ใบกระเพราะเป็นอันดับสุดท้าย

ที่เมืองไทยเขาว่าผัดกะเพราเป็นอาหารสิ้นคิด ดังนั้นจึงมีเพื่อนคนไทยบางคนเรียกคุณผีว่าฝรั่งสิ้นคิด

วันหนึ่งเพ็กกี้ไปวัดไทยคนเดียว มีอาซิ้มคนหนึ่งนั่งอยู่ในศาลา ซิ้มถามเพ็กกี้ว่า
"วันนี้แฟนคุณไม่มาด้วยเหรอ"
เพ็กกี้บอกว่า "แฟนชั้นไม่เคยมาวัดตอนกลางวัน"
"อ้าว แล้วฝรั่งผัดกะเพราล่ะ ไม่ใช่แฟนคุณหรอกหรือ" อาซิ้มยังไม่หายสงสัย
"อ๋อ ไอ้นั่นมันลูกชายน่ะ"
ได้ยินเพ็กกี้ตอบแบบนี้อาซิ้มงงงวยไปเลย

บางทีเพื่อนๆก็เรียกคุณผีว่าฝรั่งใจบุญ เพราะเวลาที่วัดมีงานทำบุญ คุณผีไม่เคยขาดสักครั้ง เวลาที่พระสวดเขาฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่ก็นั่งพนมมือฟังไปกับเขาด้วยทุกครั้ง คุณผีชอบใส่บาตร ใหม่ๆก็ไม่รู้หรอกว่าต้องทำยังไง พอพระท่านเดินผ่านมารับบิณฑบาตแกก็เอาเงินใส่ลงในบาตร ต่อมาเห็นเพื่อนๆคนไทยใส่บาตรด้วยของแห้งและผลไม้ แกก็เอาอย่างบ้าง มีอยู่วันหนึ่งคุณผีซื้อกล้วยหอมไปใส่บาตร พระมีเจ็ดรูป แกก็ซื้อกล้วยเจ็ดหวี ใส่บาตรท่านองค์ละหวี เพื่อนบอกว่ามากเกินไป ใส่องค์ละหนึ่งใบก็พอ แกบอกว่า ผมนี่แย่จังทรมานพระ ท่านต้องอุ้มบาตรที่มีกล้วยหนักหนึ่งหวีไปด้วย

คุณผีเป็นเพื่อนสนิทคนหนึ่งในกลุ่มของเรา แกเป็นคนรักอิสระ ชอบผจญภัย ถึงขนาดลาออกจากงานดีๆ หอบผ้าไปทำมาหากินที่เมืองไทย

ก่อนวันคริตมาสคุณขจรศักดิ์โทรศัพท์ไปหาที่ที่ทำงานบอกว่าคุณผีมาถึงอเมริกาแล้ว อยากชวนพวกเราไปกินอาหารไทยที่ร้านที่ถนนLong Point ตอนเย็นวันอังคาร ถนนชื่อLong Pointนี้พวกคนลาวเขาเรียกเอาความสะดวกปากของเขาว่าถนนหนองพลอย

คุณขจรศักดิ์บอกทิศทางให้คุณผีผิดด้วย แทนที่จะเลี้ยวซ้ายเมื่อถึงถนนหนองพลอย คุณขจรฯแกกลับบอกให้เลี้ยวขวา เราก็ห่วงว่าคุณผีจะหลงทาง แต่คุณผีแกก็ไปถูก เพราะแกเคยไปร้านนี้มาก่อน
ธรรมเนียมปฏิบัติของพวกเราใครไปถึงร้านก่อนก็จะสั่งส้มตำกินรอไปพลางๆ ใครมาถึงช้าก็อาจจะได้กินแต่น้ำส้มตำกับมะละกอแค่สองสามเส้น

คุณผีแกพูดไทยได้ดีขึ้นมาก หลังจากที่ไปอยู่เมืองไทยหนึ่งปีเต็ม บทสนทนาทั้งหลายของพวกเราส่วนใหญ่ก็จะเป็นภาษาไทย ทำให้ลูกค้าโต๊ะอื่นเขามองด้วยความฉงน ฝรั่งสามคนและหนึ่งอเมริกันหน้ากะเหรี่ยงคุยกันเป็นภาษาไทย แล้วยังหัวเราะกันเสียงดัง

ลองฟังบทสนทนาบางตอนก็แล้วกัน
เพ็กกี้ "คุณผี ยูกินอาหารไทยทุกวันหรือ?"
คุณผี "ใช่ครับ อาหารฝรั่งแพงมาก ผมเป็นฝรั่งจนนะครับ"
เพ็กกี้ "ไ อ้ฝรั่งแตหลอ"
คุณผี "ไม่แตหลอนะครับ ผมพูดจริงๆ"
เพ็กกี้ "แล้วคุณกินข้าวที่ไหนล่ะ"
คุณผี "ผมกินข้างถนนครับ"
เพ็กกี้ "มีแฟนหรือยัง?"
คุณผี "ยังไม่มีครับ"
เพ็กกี้ "ทำไมล่ะ"
คุณผี"ไม่สะดวกครับ"
เพ็กกี้ "ไม่สะดวกยังไง"
คุณผี "บอกไม่ได้ครับ"

คุณผีเธอทำงานกับบริษัทขายพวกวัสดุก่อสร้างแถวจตุจักร เจ้าของเป็นคนไต้หวันที่ไปลงทุนกับหุ้นส่วนคนไทย เจ้าของบริษัทเคยทำงานกับพ่อเลี้ยงของคุณผี ดังนั้นเขาจึงจ้างคุณผี

คุณผีบอกว่าฟังคนไทยที่บริษัทคุยกัน บางทีก็พูดสบถ ซึ่งพวกเขาคิดว่าคุณผีฟังไม่เข้าใจ มีอยู่วันหนึ่งคุณผีถามเพื่อนร่วมงานอะไรอย่างหนึ่ง คนนั้นก็รำพึงกับตัวเองว่า "อะไรวะ" คุณผีแกเลยพูดออกมาเป็นภาษาไทยอย่างชัดเจนว่า "อย่าวะ ซิโว้ย"
ต่อจากนั้นมาบรรดาคนไทยในบริษัทจึงไม่กล้าพูดคำสบถให้คุณผีได้ยินอีก

คุณผีแกชอบคุยกับคนไปทั่ว ดังนั้นแกจึงเรียนภาษาไทยได้เร็ว ทำให้เป็นที่น่าเอ็นดูของคนทั่วไป
คุณผีแกอยู่แถวสุขุมวิทซอย71 หน้าบ้านที่แกอยู่มีร้านข้าวมันไก่ วันหนึ่งแกก็เข้าไปในร้านบอกเจ้าของร้านว่า "เจ๊ วันนี้ลดกระหน่ำนะครับ ผมขอข้าวมันไก่สิบบาท" ความจริงข้าวมันไก่มันราคามากกว่าสิบบาท แต่เพราะความช่างพูดของคุณผี ทำให้แกได้กินข้าวมันไก่ราคาถูก

เช้าๆคุณผีจะขี่จักรยานไปขึ้นรถไฟฟ้า แกเอาจักรยานขึ้นรถไฟฟ้าไปด้วย แกบอกว่าคนมองกันใหญ่ ทำนองว่าไ อ้ฝรั่งคนนี้บ้า

แกบอกว่าอยู่ที่เมืองไทยก็มีความสุขดี ถึงจะได้เงินเดือนน้อย เมื่อเทียบกับตอนที่อยู่อเมริกา คุณผีเคยเป็นถึงผู้จัดการแผนกอะไหล่ของจัวแทนจักรยานยนต์ฮอนด้าและคาวาซากิ ด้วยเหตุที่แกคิดเพี้ยนๆไม่เหมือนคนทั่วไป พวกเพื่อนๆคนไทยจึงเรียกแกว่า ฝรั่งนอกคอก

ถ้าคุณไปแถวจตุจักร หรือขึ้นรถไฟฟ้าสายที่มาจากสุขุมวิท คุณอาจจะเดินกระทบไหล่กับคุณผีบ้างก็ได้

หมายเหตุจากเพ็กกี้--ลืมบอกไปค่ะ ตัวละครที่ชื่อคุณขจรศักดิ์ เขาเป็นฝรั่งนะคะ ชื่อจริงว่า John เพ็กกี้จะได้นำเสนอเรื่องของคุณขจรศักดิ์ในคราวต่อไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 17, 2008, 11:17:43 pm โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
ลั่นทมริมทะเล
Global Moderator
Full Member
*****
กระทู้: 119



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 17, 2008, 11:16:40 pm »

นิค่ะ     
โพสต์เมื่อ: Jun 21 2007, 04:53 PM

   
คุณเพ็กกี้ขา เข้าใจเล่าดีจัง อย่างนี้อีกหน่อยพวกเราทางนี้คงติดสำนวนสนุกสนานของคุณเพ็กกี้กันเป็นแถว ดีค่ะ จะคอยตามอ่านเรื่องของฝรั่งคนอื่น ๆ อีกนะคะ


--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com


PeggySueGuerra    
โพสต์เมื่อ: Jun 22 2007, 02:19 AM

   
ขอบคุณค่ะคุณนิ ที่ให้กำลังใจเพ็กกี้

เพ็กกี้มีเรื่องนินทาคุณผีมากมาย เมื่อเดือนตุลาคมปีที่แล้ว เพ็กกี้ไปเมืองไทย เป็นช่วงงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติพอดี เพ็กกี้โทรศัพท์ไปหาคุณผี จะเอาของฝากไปให้ แต่คุณผีไม่สบาย เลยไม่เจอตัวกัน ได้แต่ฝากของไปให้

เพ็กกี้บอกว่าตอนนี้ฉันฟังยูพูดภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่องแล้ว เพราะยูพูดภาษาอังกฤษสำเนียงไทย ฮ่า ฮ่า

อีกอย่างหนึ่งนะ ที่ยูตาเจ็บ แล้วหมอสันนิษฐานว่าสาเหตุอาจจะมาจากเบาหวาน โอ้ มายก็อด ยูต้องระวังให้ดีๆนะ โรคเบาหวานถ้าปล่อยให้เป็นมากๆ It can cause potency problem!!!!!! (เริ่มสปด.แล้วเพ็กกี้ อย่าถือสานะคะ เพื่อนฝูงเขาแหย่กันแรงๆแบบนี้)

คุณผีหัวเราะชอบใจ บอกว่า ไม่มีทาง ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ยิ่งเล่าแล้วยิ่งคิดถึงคุณผี เวลาถึงวันเกิด เพ็กกี้จะอีเมล์ไปอวยพรคุณผีว่า Happy Bird Day แกหัวเราะชอบใจใหญ่



lantom    
โพสต์เมื่อ: Jun 22 2007, 08:14 PM

   
จบไม่เว้นบรรทัด
สนุกเหมือนเคยครับ

ปล.
- ฝรั่งรักเมืองไทยเป็นฝรั่งนอกคอก (ที่น่ารัก่)
- ฝรั่งรักเมืองไทย ทำไมคนไทยไม่รักกัน (ไม่น่ารัก)


--------------------
หอมเอย หอมกลิ่น อบอวล ... หอมชวน ชิดใกล้ ให้หา... ขาวนวล ชวนชม ลมพา... พริ้วมา ลั่นทม ชมเชย
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF