www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: หนีเสือปะจรเข้ (ต่อ)  (อ่าน 1621 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PeggySueGuerra
Full Member
***
กระทู้: 237


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: เมษายน 14, 2013, 06:19:38 pm »

มาฟังเรื่องของแตงต่อนะคะ

ในที่สุดแตงก็ต้องจำใจรับแขก ลูกค้ารายแรกเป็นคนผิวดำ แตงกลัวแสนกลัวแต่แม่หงุ่นขู่เสียจนแตงขยาด แถมยังกำชับอีกด้วยว่าอย่าแสดงสีหน้าไม่เต็มใจอีก “ถ้าลูกค้ามาบอกว่ามึงชักสีหน้า ทำท่าเหมือนไม่เต็มใจอีกคราวนี้กูจะให้ไอ้โอซ้อม แล้วขังให้มึงมึงอดข้าวสามวัน เลือกเอาว่าจะทำงานดีๆ หรือว่าจะโดนขังอีก”

แตงยังจำรสชาติของความหิวโหยได้ ไม่อยากถูกทรมานอีก ก็ต้องจำใจขึ้นห้องกับเจ้ามืดคนนั้น เห็นรูปร่างของมันตอนไม่มีเสื้อผ้าแล้วมันน่าขยะแขยงและน่าคลื่นไส้เป็นที่สุด พอเข้าห้องได้มันก็ไม่รีรอให้เสียเวลาจัดการจนเสร็จสมอารมณ์หมาย แล้วมันก็แต่งตัวรีบออกไป
ทำให้แตงนึกถึงไอ้ชด มันก็มาลักษณะเดียวกัน พอมีอารมณ์มันก็ไม่สนใจว่าแตงจะมีอารมณ์ด้วยหรือเปล่า มันก็เกือบจะเหมือนโดนข่มขืน เพียงแต่ว่ามันไม่ได้ใช้กำลังบังคับ มันถือว่ามันเป็นผัวมันต้องการเวลาใดก็ได้ ไม่ว่าเช้า สาย บ่าย เย็นถ้ามันจะเอาเสียอย่างแตงก็ขัดมันไม่ได้ ครั้นจะขัดขืนก็ไม่อยากมีเรื่องมีราว ไอ้ชดเป็นผัวประเภทเลี้ยงเมียด้วยลำแข้ง

พอลูกค้ามืดออกไป แตงนอนน้ำตาไหลอยู่นาน ยังทำใจไม่ได้ สักพักโอก็มาเคาะประตูเรียก “ทำอะไรอยู่วะ เสร็จแล้วก็ลงไปที่ห้องรับแขก” แตงก็ต้องผืนใจเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา พอไปถึงห้องรับแขกแม่หงุ่นก็เห็นร่องรอยการร้องไห้ แตงก็เลยโดนด่าอีก “สะดิ้งจริงนะมึง แค่นี้ทำเป็นร้องไห้ อยากโดนขังหรือไง”

ลูกค้ารายแรกมาใช้บริการของแตงตอนสี่โมงเย็น หลังจากนั้นก็ไม่มีลูกค้าเข้ามาอีก ประมาณห้าโมงเย็นน้าจวนก็มาเรียกให้ไปกินข้าว ในห้องกินข้าวมีหญิงสาววัยใกล้เคียงกับแตงนั่งอยู่ก่อนแล้วสี่คน คนหนึ่งเรียกให้แตงไปนั่นโต๊ะเดียวกัน เขาใช้วิธีเชื้อเชิญโดยใช้เท้าเขี่ยเก้าอี้ให้แตง ถึงแตงจะเรียนหนังสือน้อย ไม่มีใครอบรมมารยาทให้ แต่แตงก็รู้สึกขัดตากับการใช้เท้าเลื่อนเก้าอี้
 
“เป็นไงวะ วันนี้ได้กี่ประตูแล้ว” ผู้หญิงคนที่เลื่อนเก้าอี้ด้วยเท้าถามแตง
“เอ้อ...ประตูอะไรเหรอ” แตงยังงงกับคำถาม
หญิงสาวคนอื่นๆหัวเราะ “มึงนี่ไร้เดียงสาจริงๆ เจ๊ติ๋มเขาหมายถึงว่าวันนี้มึงรับแขกกี่คนแล้ว”
“ก็เพิ่งได้คนเดียว” แตงตอบอย่างเขินๆ
“ไอ้มืดเป็นไงบ้าง มันให้ทำอะไรพิศดารมั่งหรือป่าว” หญิงสาวร่างเล็กตาคมถาม

แตงรู้สึกอับอายที่จะพูดเรื่องแบบนี้ แต่คนอื่นกลับไม่รู้สึก เมื่อแตงไม่ตอบ พอหล่อนก็เล่าประสบการณ์ในห้องนอนกับแขกอย่างหมดเปลือก แตงเกือบจะทนฟังไม่ได้ พาลจะกินข้าวไม่ลง แต่คนอื่นกลับเห็นเป็นเรื่องบันเทิง ทนไม่ไหวจริงๆก็ขอตัวเดินกลับไปที่ห้องรับแขก

พอกลับไปยังไม่ทันได้นั่งลงโอก็บอกว่ามีแขกรออยู่แล้ว แตงนึกในใจว่าข้าวยังไม่ทันเรียงเม็ดเลยก็ต้องรับแขกอีกแล้ว ลูกค้ารายที่สองเป็นผู้ชายวัยกลางคนผิวขาว ดูท่าทางจะเป็นพวกใช้แรงงาน ดูบึกบึน รายนี้ก็ไม่พูดพล่าม พอเข้าห้องได้ก็ปฏิบัติกิจจนเสร็จสมอารมณ์หมายแล้วก็จากไป
หลังจากนั้นก็มีมาอีกสอง-สามราย เป็นคนเอเซียบ้าง ผิวขาวบ้าง แม่หงุ่นบอกว่าวันธรรมดาแขกไม่ค่อยเยอะ ถ้าเป็นศุกร์-เสาร์ละก้อแขกจะเยอะกว่านี้ แตงนึกในใจว่าขนาดนี้ยังระบมไปทั้งตัว แล้วเราจะต้องทำงานใช้หนี้อีกนานแค่ไหนถึงจะพ้นขุมนรกนี่

จนกระทั่งรับแขกรายสุดท้าย ผู้ชายผิวขาวร่างสูงใหญ่ หน้าตาดี คะเนว่าอายุก็คงรุ่นราวคราวเดียวกับแตง ก่อนจะลงมือเขาจับแตงผูกไว้กับเตียง แตงเริ่มหวาดกลัว มันจะทำอะไรเรานี่ แล้วลูกค้าก็เริ่มออกอาการวิตถาร พอแตงขัดขืน ลูกค้าก็ตบหน้าแตงอย่างแรง ยิ่งแตงหวาดกลัวร้องด้วยความเจ็บปวด มันก็เอาผ้าอุดปากไว้ อาการหวาดกลัวและเจ็บปวดของแตงยิ่งทำให้มันคึกและมีความสุขสุดยอด ไอ้นี่มันวิตถารจริงๆ

กว่าจะหมดลูกค้าคืนนั้นก็เป็นเวลาตีสอง ลินดาบอกให้แตงรู้ว่า “วันนี้เธอรับแขกห้าราย ส่วนแบ่งของเธอวันนี้สองร้อยห้าสิบดอลล่าร์ แต่ฉันจะหักใช้หนี้หมด ถ้าเธอจำเป็นต้องใช้เงินซื้อของจำเป็นก็บอกฉัน”

“พี่ลินดา วันนี้หนูโดนแขกตบ มันจะให้หนูเอ้อ.. เอาไอ้นั่นของมัน......” แตงบอกลินดาด้วยความคับแค้นใจ
“เรื่องธรรมดา ถ้าแกไม่ยอมแขกก็ลงไม้ลงมือ เมื่อมาทำงานแบบนี้ก็ต้องทำใจ” ลินดาพูดจบก็เดินหนีไป

แตงร้องไห้โฮด้วยความคับแค้นใจ

เรื่องของแตงยังมีอีก เจอแค่นี้ก็ยังนับว่าน้อย ครั้งต่อๆไปชีวิตเธอจะเจออะไรอีกมากมาย ไม่กล้าเล่าละเอียดเกี่ยวกับการทำงานของแตงนะคะ เดี๋ยวจะกลายเป็นนิยายอีโรติคไป ในบทสัมภาษณ์ของคนต้นเรื่องเขาถามละเอียดมาก ละเอียดจนเพ็กกี้อายแทนเลยค่ะ เอาเป็นว่าเราอ่านนิยายชีวิตก็แล้วกัน จะเน้นเรื่องชะตากรรมของแตงมากกว่าการรับแขกนะคะ
/color]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: เมษายน 14, 2013, 06:28:36 pm โดย PeggySueGuerra » บันทึกการเข้า
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤษภาคม 20, 2013, 09:11:19 pm »

โอย...สงสารแตงจัง ทำไมซื้อเหลือเกิน ให้เขาหลอกไปได้
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF