www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: นิยายตอนที่ 4 -ป้าจวน  (อ่าน 1587 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PeggySueGuerra
Full Member
***
กระทู้: 237


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: มิถุนายน 03, 2013, 04:35:08 am »

ตอนที่สี่ ป้าจวน
   วันรุ่งขึ้นแตงตื่นประมาณสิบโมงเช้า เมื่อคืนเข้านอนเกือบตีสาม อยากจะนอนต่อแต่ก็นอนไม่หลับเสียแล้ว นึกถึงเรื่องเมื่อคืนแล้วก็อยากจะตายไปเสียให้พ้นๆทุกข์  นอนพลิกไปพลิกมาจนในที่สุดก็ต้องลุกจากที่นอน ทำความสะอาดร่างกายแล้วแตงก็เดินไปที่ห้องอาหาร รู้ว่ายังเช้าอยู่ คนอื่นๆก็ยังไม่ตื่นกัน แต่ก็ยังดีกว่านอนกระสับกระส่ายอยู่คนเดียว

   เดินเรื่อยเปื่อยเข้าไปในครัวก็เห็นป้าจวน แตงทักว่า “ป้าตื่นแต่เช้าเลยนะ”
   “เพิ่งมาถึง” ป้าจวนบอก
   “อ้าว ป้าไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกหรือ” แตงแปลกใจ
   “ฉันบอกแกเมื่อวานไงว่าไม่ได้อยู่ที่นี่ ฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก สายๆนั่งรถไฟใต้ดินมาสอง-สามสถานีก็ถึงแล้ว”
   “ป้าอยู่กับใครล่ะ” แตงชวนคุยไปเรื่อยเปื่อย
   ป้าจวนไม่ตอบคำถามของแตง แต่ย้อนถามว่า “ตื่นขึ้นมาทำไมแต่เช้า คนที่นี่เขาตื่นกันบ่ายโมง”
   “มันนอนต่อไม่ได้น่ะป้า”
   “เมื่อคืนแขกไปหมดตอนกี่ทุ่มล่ะ”
   “ตีสอง เออ ป้าเมื่อคืนฉันเจอแขกวิตถาร ฉันไม่อยากเจออีกน่ะ ทำไงถึงจะพ้นไปจากที่นี่ได้”
   “เฮ้อ.........” ป้าจวนถอนใจยาว “ฉันก็ไม่รู้จะช่วยแกยังไง ในเมื่อแกตัดสินใจที่จะมาทำงานแบบนี้ก็ต้องทน”
   แตงเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น “หนูไม่ได้เต็มใจ หนูโดนหลอกว่าจะได้มาทำร้านอาหาร แต่กลายเป็นซ่อง...”
   “เฮ้ย พูดอะไรระวังปากบ้าง” ป้าจวนปราม “ดีนะที่แกพูดกับฉัน อย่าไปเที่ยวพูดอะไรแบบนี้กับคนอื่น มันอันตรายกับตัวเเกรู้ไหม คนที่นี่โหดกันทั้งนั้น แกก็เจอมาแล้วไม่ใช่เหรอ”
   “หนูหนีออกไปกับป้าได้ไหม ขอหลบอยู่บ้านป้าจนกว่าจะหาทางไปได้”
   “แกจะหาเรื่องเดือดร้อนมาให้ฉันแล้วไง”
   “แล้วป้ามาทำงานที่นี่ได้ไงล่ะ” แตงข้องใจ
   “ฉันไม่มีความรู้ พูดภาษาก็ไม่ได้ ฉันมาอเมริกาเพราะผัวฝรั่งพามา ใหม่ๆมันก็ดีหรอก แต่พออยู่ด้วยกันไปนานๆสื่อสารกันไม่รู้เรื่องมันก็เริ่มรำคาญ พาลหาเรื่องเลิก ฉันดิ้นรนไปหางานทำตามร้านไทย ได้งานที่ร้านเรือนไทยเป็นผู้ช่วยแม่ครัว ทำอยู่หลายปีเจ้าของร้านก็ขายกิจการ เจ้าของใหม่เขาก็ไม่จ้างต่อ โชคดีที่เจ้าของเก่ารู้จักกับองุ่น ฉันก็พอจะคุ้นกับองุ่นก็เลยมาทำงานที่นี่”

   “รู้สึกว่าจะมีป้าคนเดียวที่อยู่ที่อื่น คนอื่นๆก็ติดอยู่ที่นี่กันหมด”
   “ฉันมันแก่แล้ว และองุ่นก็รู้ว่าฉันทำอย่างอื่นไม่ได้ ความรู้ก็ไม่มี ฉันแนะนำแกว่าให้อดทน รีบๆทำงานใช้หนี้ให้หมด จะได้เป็นอิสระ”
   “กว่าจะถึงเวลานั้นหนูก็ยังไม่รู้ว่ามันจะนานแค่ไหน”
   “อย่าว่าฉันเสือกเรื่องของแกเลยนะ ก่อนที่แกจะมาเมืองนอกทำไมแกไม่คิดให้ดีเสียก่อน”
   “หนูก็เห็นว่ามากันหลายคน แล้วเขาก็บอกว่าจะพามาทำงานร้านอาหาร หนูมันคนจน อยากมีเงินใช้ แล้วก็อยากเลิกกับผัวเฮงซวยด้วย แต่กลับกลายเป็นว่าหนีเสือปะจรเข้”
   “แกเชื่อคนง่าย คิดง่ายๆแบบฉันนี่แหละ คิดว่ามีผัวฝรั่งแล้วจะสบาย คนสองคนจะอยู่ด้วยกันมันไม่ใช่ของง่าย โดยเฉพาะมาจากพื้นเพต่างกัน พูดกันไม่รู้เรื่อง ฉันก็อยากหนีความยากจนเหมือนกัน ก็เลยตัดสินใจตามมันมา ไอ้ผัวฝรั่งก็พาฉันมาเป็นคนรับใช้มัน ทำงานบ้านทุกอย่าง แล้วก็ต้องรับใช้มันบนเตียงด้วย เวลามันไม่ชอบใจมันก็ด่าเอา ฉันก็ฟังไม่รู้เรื่องหรอก แต่พอนานๆไปก็พอจะรู้ว่ามันด่าว่าอะไร สู้อดทนอยู่กับแม่งหลายปีเหมือนกัน พอมันมีผู้หญิงคนใหม่ สาวกว่า สวยกว่า แล้วก็ยังคุยกันรู้เรื่องมันก็เลยหาเรื่องเฉดฉันออกจากบ้าน มันเอาผู้หญิงอื่นมานอนด้วยให้เห็นตำตา ฉันก็มาถึงจุดที่ทนไม่ได้”
   
        ชีวิตของป้าจวนก็น่าเห็นใจ แตงคิดว่ายังไงก็ยังดีกว่าแตง ป้าจวนไม่ต้องขายตัว ยังมีโอกาสทำงานอย่างอื่น “ถึงยังไงป้าก็ยังไม่ต้องตกนรกแบบฉัน...”
“มันนรกคนละแบบเว้ยอีแตง แกไม่เจอกับตัวเองไม่รู้หรอก เรื่องของแก แกก็ว่าหนักหนาสาหัส ส่วนเรื่องของคนอื่นแก็คิดว่าจิ๊บจ๊อย”ป้าจวนขัดขึ้นก่อนแตงจะพูดจบ
“แล้วป้าจะทำงานที่นี่ไปเรื่อยๆหรือ”
“ฉันก็จะทำจนกว่าจะทำไม่ไหว ตอนนี้ก็พอจะเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง ตอนทำงานไม่ไหวฉันก็จะกลับไปตายเมืองไทย”
“แล้วทำไมป้าไม่กลับเมืองไทยตอนนี้ล่ะ”
“กลับไปแล้วจะไปทำอะไรกินวะ อยู่นี่ยังมีงานทำ อยู่นี่ค่าใช้จ่ายก็น้อยเก็บเงินได้เต็มที่”
“หนูไม่น่ามาเล้ย”
“มาพูดตอนนี้ก็สายเกินไปแล้ว แกก้มหน้าก้มตาทำงานใช้หนี้ให้หมดเร็วๆเถอะ แล้วก็อย่าคิดหนี ถ้าแกหนีพวกมันตามแล้วก็เอาถึงตาย แกไม่มีทางได้ไปบอกใครเด็ดขาด”
“เคยมีคนหนีรอดไปได้ไหม”
“เรื่องหนีน่ะมีบ่อยๆ แต่มักจะไม่รอดสักราย ถ้าโดนจับได้มันซ้อมเอาปางตาย”
แตงฟังแล้วขนลุก
“เกิดมาเป็นคนจนก็อย่างนี้แหละ ไร้การศึกษา โดนเขาหลอกเอาง่าย โอกาสสำหรับคนจนมันน้อยนิด เฮ้อ....” ป้าจวนบ่นพึมพำ
“เคยมีคนที่ได้ผู้ชายดีพาออกไปจากที่นี่มีไหมล่ะ ที่เขายอมชดใช้หนี้สินให้ เห็นพี่ลินดาเขาพูดอะไรทำนองนี้เมื่อวันก่อน” แตงชวนคุยต่อ
“ถุย นังแตง มึงดูละครไทยมากไปหรือเปล่า มันมีแต่เฉพาะในนิยาย อย่างเรื่องดาวพระศุกร์ คุณชายไฮโซมาเที่ยวซ่องแล้วมาหลงรักดาวพระศุกร์ ผู้ชายที่มาเที่ยวที่นี่เขาก็มาปลดปล่อย พอหายอึดอัดเขาก็ลืมแกไปแล้ว ตั้งแต่ข้าทำงานที่นี่มายังไม่เคยเห็นอัศวินม้าขาวที่ไหนมาไถ่ตัวผู้หญิงกลางคืนที่นี่ออกไปสักคน”
“ชีวิตของหนูต่อไปจะเป็นยังไงก็ไม่รู้” แตงเริ่มหมดอาลัยตายอยาก
“แกทำอะไรไม่ได้มากหรอก นอกจากก้มหน้าทำงานใช้หนี้ แต่ข้าเห็นมาหลายรายที่พอทำงานใช้หนี้หมดก็ยังเลิกอาชีพนี้ไม่ได้ เพราะไม่มีความรู้พอที่จะไปทำงานอื่น”
“หนูคงจะไม่อยู่ในนี้ไปจนตายหรอกป้า ตอนนี้หนูอยากกลับบ้านมากเลย ตอนอยู่เมืองไทยทนทุกข์ทนมานอยู่กับผัวระยำ ก็ยังไม่ลำบากเหมือนตอนนี้”
“ข้าเองนึกย้อนเวลาได้ก็จะร่ำเรียนหาวิชาใส่ตัว สมัยที่อยู่กับไอ้ผัวฝรั่งไม่เคยคิดจะเรียนรู้อะไรทั้งนั้น ตอนนั้นคิดแต่ว่าผัวเป็นที่พึ่งได้ทุกอย่าง แล้วข้าก็เห็นตัวอย่างเมียไทย-ผัวฝรั่งหลายรายที่ฝ่ายหญิงไม่รู้เรื่อง ไม่เอาไหนอย่างข้านี่แหละ พอเลิกกับผัวถ้าไม่หาผัวใหม่ก็ไปขายตัว เอ้อ พูดเสียใหม่ว่าไปเป็นนางเต้น นางระบำพวกนี้แขกก็หิ้วได้ มันก็ไม่ต่างกับขายตัวนั่นแหละ เพียงแต่ว่าเขามีอิสระไม่มีหนี้สินอย่างแก”
แตงฟังแล้วก็ได้แต่ร้องไห้
“ถ้าแกหิวจะกินอะไรรองท้องก่อนก็ได้ แล้วกลับไปนอนต่อ”
“หนูคงนอนต่อไม่ได้แล้ว”
“ยังไงก็ไปนอนเล่นดีกว่ายืนเคว้งคว้างแบบนี้ ใครจะไปรู้คืนนี้แกอาจจะเจอศึกหนักกว่าเมื่อคืนก็ได้
พูดจบป้าจวนก็เดินจากไป ไม่ได้สนใจแตงอีกเลย

**ชีวิตของป้าจวนเป็นอุทาหรณ์อย่างดีสำหรับหญิงไทยที่ไปอยู่ต่างประเทศ ตอนต่อไปชีวิตแตงจะหักเหไปเจออะไรอีกต้องคอยอ่านค่ะ
 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 03, 2013, 04:38:11 am โดย PeggySueGuerra » บันทึกการเข้า
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 20, 2013, 03:38:30 pm »

มาตามอ่านค่ะ ในที่สุดแดงก็ต้องยอมขายตัว น่าสงสาร ไม่รู้ว่า ต่อไปจะเป็นอย่างไร
บันทึกการเข้า
ชุติมา
Global Moderator
Newbie
*****
กระทู้: 10



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: มิถุนายน 21, 2013, 12:13:10 am »

เข้ามาตามอ่านต่อค่ะ

ตอนนี้อยู่ที่โรงแรมตักสิลา ที่มหาสารคาม ค่ะ คุณภัสสรมาร่วมโครงการศิลปินแห่งชาติสัญจร ปรากฏว่าโรงแรมนี้เท่มากค่ะ เพราะในแต่ละห้องจะมีหนังสือ นิตยสารต่าง ๆ ให้อ่านกันอย่างจุใจ บนโต๊ะทำงานก็มีอุปกรณ์เครื่องเขียนเตรียมไว้ให้อย่างครบครัน ดูแล้วดีจังเลยค่ะ

ตอนนี้อ่านแล้วค่อยสบายใจหน่อยกับป้าจวบ  แม้จะรู้ว่ายังไงซะแตงก็คงต้องอยู่ในสภาพนี้ต่อไป

ขอบคุณคุณเพ็กกี้ค่ะ จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF