www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ตอนที่ 7 สู่โลกภายนอก  (อ่าน 1427 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PeggySueGuerra
Full Member
***
กระทู้: 237


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: กันยายน 29, 2013, 09:59:04 pm »

ตอนที่ 7 สู่โลกภายนอก

แตงถูกคุมตัวอยู่ที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองเป็นเวลาหลายชั่วโมง จนถึงเวลาบ่ายมากแล้วจึงมีเจ้าหน้าที่นำตัวแตงไปสอบสวน ผู้ชายหน้าตี๋ที่นั่งอยู่ในห้องสอบสวนด้วยแนะนำตัวว่าเขาเป็นล่ามคนไทย  เจ้าหน้าที่ผิวดำร่างใหญ่แต่ท่าทางใจดีซักถามแตงอย่างละเอียด แตงจำได้ว่ามันเป็นคำถามเดิมที่แตงเคยถูกถามเมื่อครั้งที่ถูกจับคราวก่อน แตงมาทำงานที่นี่ได้อย่างไร ติดต่อกับใคร ลักษณะการทำงาน อะไรทำนองนี้ เจ้าหน้าที่รู้ด้วยว่าแตงเคยถูกจับเมื่อหลายปีก่อน

หลังจากที่ถูกซักถามจนหมดเปลือกแล้ว เจ้าหน้าที่ก็บอกว่า “เราจะช่วยให้คุณอยู่ประเทศนี้ได้อย่างถูกกฎหมาย แต่คุณต้องให้ความร่วมมือกับเรา ให้ข้อมูลเกี่ยวกับพวกแก๊งค์ค้ามนุษย์พวกนี้ให้มากที่สุด ทางการพยายามปราบปรามคนพวกนี้ สังคมจะได้ปลอดภัยขึ้น แต่ตัวบุคคลที่เป็นเหยื่อก็ต้องให้ความร่วมมือด้วย คุณจะว่ายังไง”
หลังจากที่ล่ามแปลจบแตงก็ถามล่ามว่า “พี่เห็นว่าดีไหม”
ล่ามทำสีหน้าอึดอัด เขาไม่ตอบแตงทันที แต่หันไปแปลให้เจ้าหน้าที่ฟังว่าแตงพูดอะไร แปลเสร็จก็หันมาบอกแตงว่า “คุณครับ หน้าที่ของผมคือแปลข้อความเพื่อความสะดวกของคุณ ผมไม่มีหน้าที่ให้คำแนะนำอะไรทั้งสิ้น มันผิด
จรรยาบรรณ ขอให้เข้าใจตามนี้ด้วย”

จรรยาบรรณคืออะไรแตงไม่รู้หรอก แต่แตงคิดอะไรไม่ออกตอนนี้ อยากจะปรึกษาใครสักคน ล่ามหน้าตี๋คนนี้ก็ไม่ยอมช่วย
“คุณจะลองไปคิดดูก่อนก็ได้นะ ยังไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้” เจ้าหน้าที่บอก ดูเหมือนเขาจะเข้าใจความรู้สึกของแตง
ข้อเสนอของเจ้าหน้าที่อาจจะฟังดูก็น่าสนใจสำหรับคนอื่น แต่แตงรู้ตัวดีว่าประเทศนี้ไม่เหมาะกับแตง ตอนนี้แตงอยากกลับบ้าน ติดขัดว่ามีเงินไม่พอ แตงจะต้องมีเงินติดตัวไปบ้างเพื่อเริ่มต้นใหม่ จะกลับไปอยู่บ้านเดิมที่ต่างจังหวัดก็ไม่อยากเจอผัวเก่าอีก ไม่อยากให้ชาวบ้านที่เคยรู้จักมาถามว่าแตงหายไปไหน ไปทำอะไรมา

แตงไม่นึกว่าจะได้เจอคุณกรที่สำนักงานตรวจคนเข้าเมือง หลังจากที่แตงออกจากห้องสอบสวน เจ้าหน้าที่ผู้หญิงบอกว่ามีคนมาเยี่ยม แตงดีใจเป็นที่สุด คุณกรประกันตัวแตงออกมา ก่อนที่แตงจะออกจากสำนักงานเจ้าหน้าที่คนที่สอบสวนเรียกแตงไว้ และถามว่าคุณกรเป็นใคร
คุณกรบอกว่าเป็นเพื่อน เจ้าหน้าที่ถามต่อไปว่า "แล้วยูจะพาเขาไปไหน จะกลับไปที่เดิมหรือเปล่า"
คุณกรนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วหันมาถามแตง "น้องจะกลับไปที่เดิมไหม" แตงสั่นหัวและนึกในใจว่าไม่อยากกลับไปซ่องนรกนั้นอีก แต่ก็ยังไม่รู้จะไปไหน แตงทำหน้าเหยเก อยากจะร้องไห้ด้วยความอึดอัดใจ

เจ้าหน้าที่ถามคุณกรว่า "พวกยูพูดอะไรกัน ไอต้องการที่อยู่ของผู้หญิงคนนี้ จะได้ติดต่อเธอภายหลัง เรามีข้อเสนอที่จะช่วยเธอ แต่เธอต้องให้ความร่วมมือกับทางการ"
"ร่วมมืออะไร" คุณกรย้อนถาม
"เราบอกเธอผ่านล่ามไปแล้วเรื่องที่เราขอความร่วมมือให้เธอบอกเบาะแสของพวกค้ามนุษย์ แต่เธอยังตัดสินใจไม่ได้ ยังไม่ตัดสินใจตอนนี้ก็ไม่เป็นไร พร้อมเมื่อไหร่คุณก็ติดต่อมา นี่นามบัตรของไอ อย่าลืมว่าคุณต้องขึ้นศาลเดือนหน้า"
คุณกรถามแตงเมื่อเดินมาที่รถว่าจะเอายังไงต่อ แตงบอกว่า "หนูไม่รู้จักใครเลย แต่จะให้กลับไปที่เดิมก็ไม่เอา"
"ถ้างั้นก็ต้องไปพักโรงแรมก่อนสักคืน คิดออกแล้วค่อยว่ากันต่อ แต่ตอนนี้ไปหาอะไรกินกันก่อน"

คุณกรพาแตงไปกินอาหารจีน แตงไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่า ในอเมริกาจะมีย่านคนจีนขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยร้านขายของ และร้านอาหารมากมาย มองจากภายนอกเห็นร้านอาหารบางแห่งแขวนเป็ดย่างเอาไว้ในตู้กระจก แตงรู้สึกหิวขึ้นมาทันที
ตั้งแต่เกิดมาแตงยังไม่เคยลิ้มรสเป็ดย่างเลย อย่างดีที่สุดก็ได้กินแค่เนื้อติดกระดูก ซึ่งเป็นเศษอาหารเหลือตอนที่ไปรับจ้างล้างจานตามร้านอาหาร ดูเหมือนคุณกรจะเข้าใจความอยากของแตง เขาพูดว่า "กินข้าวหน้าเป็ดคนละจานนะ ง่ายดี" แตงพยักหน้ารับคำ เป็ดย่างอร่อยมาก แตงสั่งบะหมี่หมูแดงกินต่อ ได้กินของอร่อยๆแล้วทำให้คลายความอึดอัดลงไปได้บ้าง

กินอาหารเสร็จแล้วคุณกรพาแตงนั่งรถเล่น เขาขับรถผ่านทะเลสาปขนาดใหญ่ คุณกรบอกว่าชื่อทะเลสาปมิชิแกน โอ้โฮ สวยจริงๆ เมืองนี้กว้างใหญ่ไพศาลจริงๆ แตงรู้สึกตื่นตาตื่นใจมาก เห็นตึกสูงๆแล้วตื่นเต้นเพราะไม่เคยเห็นมาก่อน เที่ยวชมเมืองจนใกล้ค่ำคุณกรจึงพาแตงไปเช่าโรงแรมนอน

"น้องคิดจะทำยังไงต่อไป" คุณกรถามหลังจากที่แตงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า รู้สึกสบายเนื้อสบายตัวขึ้นบ้าง
"ใจนึงหนูก็อยากกลับบ้าน แต่ไม่มีเงินเลย เงินที่เก็บสะสมไว้ได้บ้างก็อยู่ที่บ้านแม่หงุ่น เสียดายอยากกลับไปเอา"
"แล้วเรื่องที่เจ้าหน้าที่เขายื่นข้อเสนอแตงจะว่ายังไง"
"หนูไม่รู้ ตัดสินใจยังไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะมีอะไรยุ่งยากตามมาหรือเปล่า ถ้าหนูได้อยู่ที่นี่หนูก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำมาหากินอะไร พูดภาษาอังกฤษก็ไม่ได้"
"แตงต้องให้เบาะแสกับเจ้าหน้าที่ มันก็เรื่องใหญ่นะ ถ้าคนพวกนั้นรู้เข้าแตงจะไม่ปลอดภัย
"เฮ้อ แล้วจะทำไงดีนี่" แตงถอนใจ พ้นซ่องนรกออกมาได้ แต่อนาคตยังมืดมนจริงๆ
"ลองให้ผมคิดดูก่อนนะ วันนี้นอนพักผ่อนก่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ ปิดประตูกดล็อคแล้วก็เอาโซ่คล้องอย่างที่ทำให้ดูนี่ ใครมาเรียกให้ดูที่ช่องนี้ก่อนที่จะเปิดให้เข้ามา"
"คุณกรจะไปไหน หนูกลัวไม่อยากอยู่คนเดียว" แตงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้
"ผมมีธุระ"
"ให้หนูไปพักที่บ้านคุณกรได้ไหม" ถึงตอนนี้แตงน้ำตาไหลพราก
"ไม่ได้หรอกแตง ที่บ้านผมมีคนอยู่กันหลายคน แล้วก็...ผู้ชายทั้งนั้น"
"ฮือ ฮือ" แตงร้องไห้สะอึกสะอื้น ความรู้สึกตอนนั้นคือกลัวที่จะต้องอยู่คนเดียว

คุณกรได้แต่ส่ายหน้าอย่างอึดอัดใจ "เอาน่า พรุ่งนี้ผมมาหาแต่เช้าเลย" คุณกรให้สัญญาแบบนี้ แต่แตงก็ไม่ยอมหยุดร้องไห้ ในที่สุดคุณกรก็ตัดสินใจค้างเป็นเพื่อนแตง
เช้าวันรุ่งขึ้นคุณกรตื่นก่อนแตงเสียอีก ทั้งๆที่เขาบอกว่าเมื่อคืนนอนน้อย "เดี๋ยวจะพาออกไปกินอาหารเช้า หลังจากนั้นผมมีธุระ ตอนกลางวันแตงคงอยู่คนเดียวได้นะ"

ทั้งๆที่ไม่เต็มใจ แต่แตงก็จำใจต้องอยู่ในห้องพักคนเดียว แตงไม่มีอะไรจะทำ เปิดทีวีดูแก้เหงา แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่อง คิดถึงเรื่องตัวเองแล้วก็ยังมองหาทางออกไม่ได้ กลุ้มใจจริงๆ แตงผลุดลุกผลุดนั่งอยู่จนเย็นจึงรู้สึกหิว ขนมที่คุณกรซื้อไว้ให้ก็กินหมดไปแล้ว เมื่อไหร่คุณกรจะมาสักที

เวลาผ่านไปจนใกล้ทุ่มคุณกรถึงมาเคาะประตูเรียก แตงต่อว่าคุณกรว่ามาช้าปล่อยให้แตงรอตั้งนาน
"ที่มาช้าเพราะผมไปทำธุระให้คุณด้วย หิวไหม ออกไปหาอะไรกินกันก่อน"

ระหว่างที่นั่งรถออกไปด้วยกัน คุณกรบอกแตงว่า "เดี๋ยวเราไปกินข้าวร้านไทยสมายกัน รู้สึกว่าเขากำลังต้องการคนช่วยในครัว แตงไปทำงานที่นั่นสักพักพอเก็บเงินค่าเครื่องบินได้แล้วค่อยกลับบ้าน"
"ถ้างั้นก็ดีน่ะซิ อ้อ คุณกรคะ หนูอยากจะให้คุณกรช่วย เวลาที่คุณไปบ้านแม่องุ่นช่วยเอาของใช้ของแตงมาให้ด้วย แตงซ่อนเงินไว้ในถุงผ้า"
"อย่าดีกว่า ผมไม่อยากให้คนที่นั่นรู้ว่าผมช่วยเหลือแตงอยู่ มันไม่ปลอดภัยสำหรับแตง"
"แต่แตงเสียดายเงิน เงินที่แตงหามาได้ด้วยความยากลำบาก"
"เงินทองหาเอาใหม่ได้ ความปลอดภัยสำคัญกว่า ตั้งหน้าทำงานเริ่มต้นเก็บเงินใหม่ แล้วจะได้กลับบ้านไง"

คืนนั้นคุณกรค้างที่โรงแรมกับแตงอีกคืนหนึ่ง อยู่กับคุณกรมันไม่เหมือนกับเวลาที่อยู่กับลูกค้า แตงอยู่กับคุณกรด้วยความเต็มใจ มันให้ความรู้สึกที่แตกต่างกันมาก แตงชักจะหลงรักคุณกรเสียแล้ว
บันทึกการเข้า
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: กันยายน 30, 2013, 08:43:20 pm »

น่าจะเป็นทางออกที่ดีของแตงนะคะ แต่เอ...คุณกรนี่ดีจริงหรือเปล่านะ อยากรู้ตอนต่อไปเร็ว แล้วค่ะ
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: ตุลาคม 03, 2013, 01:07:46 am »

เฮ้อ...อย่างน้อยแตงก็ยังได้เห็นสีสัน ชีวิตชีวาของชาวเมือง ขอบคุณคุณเพ็กกี้ที่ไม่ใจร้ายกับแตงจนเกินไป
แต่ก็หวั่น ๆ อย่างคุณปิ๋มคาดเดาเหมือนกัน อิ อิ สรุปว่าต้องรออ่านกันต่อไป อิ อิ
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF