www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ตอนที่ 9 หวั่นใจ  (อ่าน 1364 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
PeggySueGuerra
Full Member
***
กระทู้: 237


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: ตุลาคม 16, 2013, 09:46:27 am »

ตอนที่ 9 หวั่นใจ

ตั้งแต่กลับถึงที่พักในตอนเย็น แตงหลับเป็นตาย  มารู้ตัวตอนประมาณเกือบเที่ยงคืน ใจกับแสวงกลับมาแล้ว ใจปลุกแตงให้ลุกขึ้นเพื่อจะบอกว่า คุณกรโทรมาที่ร้าน เขาฝากให้คุณธำรงบอกแตงด้วยว่าเขามาไม่ได้ แต่จะมาหาในตอนเช้า

“เธอเป็นอะไรน่ะ” ใจจ้องหน้าแตงอย่างจะจับผิด
“ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ดีขึ้นหน่อย ได้นอนพักเต็มที่”
“คุณกรนี่เขาเป็นแฟนเธอเหรอ” ใจสอดรู้สอดเห็น
“ไม่ใช่หรอก”
“แล้วไปรู้จักกันได้ไง” ใจยังไม่เลิกซัก
“ขอตัวนะ อยากเข้าห้องน้ำเต็มที” แตงต้องตัดบท แต่ก็ยังได้ยินเสียงใจลอยมาเข้าหูว่า “ถ้าบอกว่ามีแฟนแล้วฉันต้องคิดว่าเธอแพ้ท้องแน่ๆ”

แตงถือโอกาสอาบน้ำชำระตัว ตั้งแต่กลับมายังไม่ได้อาบน้ำเลย พอกลับมาถึงก็ล้มตัวลงนอนด้วยความเวียนหัวอย่างหนัก  อาบน้ำแล้วรู้สึกสบายขึ้น พอกลับออกมาก็ได้ยินเสียงกรนของสองสาว แรกๆแตงก็ไม่ชินกับเสียงกรนของเพื่อนร่วมห้อง แต่ก็ต้องทำใจจนชินไปเอง

ใจกับแสวงออกไปตอนไหนแตงไม่รู้ แตงมารูสึกตัวเมื่อมีคนมาเคาะประตูเรียก คุณกรนั่นเอง เขามาพร้อมกับซื้อน้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋มาฝาก
“เป็นไงบ้างแตง” คุณกรทัก
“รู้สึกดีขึ้น ได้นอนพักตั้งแต่เย็นวาน”
“งานหนักไปหรือเปล่า”
“ไม่หรอกค่ะ วันแรกๆอาจจะปวดเมื่อยบ้าง เมื่อก่อนแตงทำนา เกี่ยวข้าว หนักกว่านี้เยอะ”
“กินอาหารเสียก่อนนะ อ้อ แล้วมียากินหรือเปล่า”
“ไม่มีค่ะ โอ้ ปาท่องโก๋ที่นี่ทำไมตัวยาวจัง...แหวะ” พูดยังไม่ทันขาดคำแตงก็อาเจียนออกมา
“แตง...” คุณกรเข้ามาลูบหลัง “ไปหาหมอนะ”
“คงไม่ต้องหรอกค่ะ นอนพักเสียก็หาย วันนี้เป็นวันหยุดของแตงด้วย” แตงปฏิเสธ เพราะไม่อยากเสียเงิน
“ไปเถอะนะ ให้หมอตรวจให้แน่ว่าเป็นอะไร ถ้าแตงเจ็บป่วยแบบนี้ก็คงจะทำงานไม่ได้” คุณกรปลอบโยน
“ไปก็ได้ค่ะ”

เมื่อคุณกรให้เหตุผลแบบนี้แตงก็ไม่อยากดื้อดึงอีกต่อไป คำพูดของใจเมื่อคืนแวบเข้ามาในสมองของแตง มันจะเป็นไปได้ยังไง ทุกครั้งที่แตงรับแขกแตงใช้เครื่องป้องกันทุกครั้ง แต่..รอบเดือนของแตงยังไม่มาเลย อย่างไรเสียก็ต้องให้หมอตรวจดูให้รู้แน่  โอ้..ถ้ามันเป็นอย่างที่ใจว่า แตงจะทำยังไง
คลินิกที่คุณกรพาไปเป็นของนายแพทย์ชาวเวียดนาม ที่คุ้นเคยกับคุณกรเป็นอย่างดี หมอซักถามอาการของแตงโดยคุณกรแปลข้อความให้ หมอให้เอาปัสสาวะของแตงไปตรวจ ผลก็ออกมาว่าแตงตั้งครรภ์

แตงบอกไม่ถูกถึงความรู้สึกตอนที่รู้ว่าตัวเองท้อง มีทั้งดีใจและหวั่นใจ แตงแน่ใจว่าการตั้งครรภ์ครั้งนี้ไม่ใช่ผลจากการที่แตงให้บริการแขกแน่นอน
“แตงจะทำอย่างไรต่อไป” คุณกรถาม ดูสีหน้าของคุณกรไม่ค่อยดีนัก
“แตงไม่รู้....” แตงร้องไห้ด้วยความอัดอั้น
“แตงต้องหัดคิดเสียบ้าง ถ้ามีลูกแตงก็มีภาระเพิ่มขึ้นอีก ผมถามหน่อยเถอะ ครั้งสุดท้ายที่รับแขกก่อนถูกจับคุณป้องกันหรือเปล่า”
“ป้องกันค่ะ คุณกรไม่เชื่อว่าแตงท้องกับคุณกรหรือคะ แตงเพิ่งหมดประจำเดือนไปก่อนถูกจับสักอาทิตย์ ไม่มีทางท้องกับแขกแน่ คุณกรอย่าลืมว่าเราอยู่ด้วยกันสองคืน แล้วเราก็ไม่ได้ป้องกัน”
คุณกรนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วก็ถามออกมาตรงๆว่า “แตงจะเก็บเด็กไว้ไหม”
“ทำไมคุณกรพูดแบบนี้ล่ะคะ ลูกใครใครก็รัก หมามันยังรักลูกเลย แตงทำไม่ได้หรอกค่ะ”
“ผมพูดตรงๆว่าตัวเองยังไม่พร้อม”

ตอนนี้แตงเริ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น ผิดหวังในคำพูดของคุณกร แตงรักคุณกรและแอบคาดหวังไว้ลึกๆว่าคุณกรคงจะดูแลรับผิดชอบแตง
“คุณกรก็รู้ว่าแตงยังช่วยตัวเองไม่ได้ ยิ่งมาแพ้ท้องแบบนี้แตงคงกลับไปทำงานไม่ได้”
“ถ้างั้นก็อย่าเก็บเด็กไว้”
“แตงทำไม่ได้ค่ะ แตงกลัวด้วย เคยเห็นผู้หญิงที่สปาเกาหลีท้อง เจ้าของบังคับให้ทำแท้ง เขาตกเลือดจนตาย แตงกลัวจะเป็นแบบนั้นค่ะ”
“เฮ้อ.......คุณกรถอนใจยาวอย่างกลัดกลุ้ม

วันรุ่งขึ้นแตงกลับไปทำงานที่ร้านไทยสมายอีก  ทั้งๆที่อาการเวียนหัวยังคงมีอยู่ คราวนี้ยิ่งหนักกว่าเก่า โดยเฉพาะตอนที่ได้กลิ่นอาหารที่พ่อครัวผัด แตงวิ่งไปอาเจียนจนหมดแรง คุณธำรงบอกว่าให้กลับไปนอนพัก ตอนบ่ายเวลาที่แขกไปหมดแล้วคุณธำรงมีเรื่องอยากจะคุยด้วย

แตงรู้สึกหวั่นใจ คุณธำรงต้องรู้แน่ๆว่าเราเป็นอะไร ถ้าเขาไม่ให้แตงทำงานต่อแตงจะทำยังไง ตอนนี้แตงไม่ค่อยมีความเชื่อมั่นในตัวคุณกร ถึงอย่างไรแตงก็ต้องพึ่งพาคุณกร เพราะแตงช่วยตัวเองไม่ได้  ไม่ว่าเหตุการณ์ข้างหน้าจะเป็นอย่างไร แตงก็ไม่อยากกลับไปขายตัวอีก ตอนนี้แตงกำลังจะมีลูก แตงไม่อยากให้ลูกมีปมด้อยว่าแตงมีอาชีพที่น่ารังเกียจ

แล้วมันก็เป็นอย่างที่แตงคิด คุณธำรงเห็นอาการของแตงก็ถามตรงๆเลยว่าแตงท้องใช่ไหม แตงไม่อยากโกหก จึงพยักหน้ารับ คุณธำรงก็มีมารยาทพอที่จะไม่ถามว่าแตงท้องกับใคร แต่ก็พูดว่า “ถ้าแพ้ท้องมากแบบนี้ก็คงจะทำงานไม่ได้”
“แตงอยากทำงาน ต้องการเงิน” แตงละล่ำละลักบอก
“ผมก็ไม่ใช่คนใจดำหรอกนะ แต่สภาพของแตงตอนนี้มันไม่อำนวยให้ทำงาน แตงก็รู้ว่าที่ร้านเวลายุ่งมากๆเป็นยังไง”
“แตงได้ยินว่าคนท้องจะแพ้อยู่สอง-สามเดือน หลังจากนั้นก็ไม่แพ้แล้ว”
“พอถึงตอนนั้นท้องของแตงก็โต ไม่เหมาะกับการที่ใช้แรงงานแบบนี้”
แตงร้องไห้โฮ คุณธำรงได้แต่ส่ายหน้าและพูดต่อว่า “ผมให้แตงพักที่นี่ไปก่อนสักอาทิตย์ ให้เวลาแตงหาทางขยับขยาย ลองปรึกษากรดูนะว่าจะเอายังไงกันต่อไป”

แตงเล่าให้คุณกรฟังถึงสิ่งที่คุณธำรงพูด คุณกรมีสีหน้าอึดอัด “ขอเวลาผมคิดหน่อยได้ไหม”
“คุณธำรงให้เวลาแตงหาทางขยับขยายหนึ่งอาทิตย์”
“รู้แล้ว แต่จะให้ได้อย่างใจเร็วๆคงไม่ได้” พอเห็นคุณกรเริ่มหงุดหงิด แตงก็ไม่อยากจะกวนใจมาก อย่างไรก็ตามแตงรู้สึกแคร์คุณกร ไม่อยากทำอะไรให้คุณกรโกรธ ถ้าคุณกรโกรธและทิ้งแตงไป แตงจะทำยังไง

แตงยังมีความโชคดีปนอยู่ในความโชคร้ายบ้าง คุณกรมาส่งข่าวให้รู้ว่านายจ้างของป้าจวนเสียชีวิตแล้ว หลังจากพิธีศพแล้วป้าจวนก็ต้องหาที่อยู่ใหม่ ลูกสาวของนายจ้างจะบอกขายบ้านหลังนั้น  เรื่องหาที่อยู่ใหม่ไม่มีปัญหาสำหรับป้าจวนที่อยู่เมืองนี้มานานพอสมควร ป้าจวนพอจะรู้ลู่ทางและเอาตัวรอดได้ จึงเป็นโอกาสดีที่คุณกรถือโอกาสฝากแตงไปอยู่กับป้าจวนด้วย ป้าจวนก็ต้องการคนมาช่วยแบ่งค่าเช่าบ้านอยู่ด้วย
แตงดีใจที่จะได้อยู่กับป้าจวน แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมคุณกรไม่พาแตงไปเช่าบ้านอยู่กันสองคน

พอป้าจวนรู้เรื่องแตงท้องก็ได้แต่ส่ายหัว “เวรกรรม เอ็งนอนกับผู้ชายเป็นร้อยเอ็งยังรู้จักป้องกัน แต่นี่....”
“ป้าอย่าด่าหนูเลย หนูพลาดไปแล้ว”
“คุณกรเขาว่ายังไงล่ะ”
“เขาบอกว่ายังไม่พร้อม”
“เขาเคยพูดอะไรเกี่ยวกับตัวเขาให้แกฟังบ้างหรือเปล่า แกรู้จักเขาดีแค่ไหนก่อนที่จะไปนอนกับเขาน่ะ”
“หนูก็รู้แค่ว่าคุณกรเขาทำอาชีพอิสระรับโอนเงินไปเมืองไทย”
“แกจะเก็บเด็กไว้หรือ”
“หนูไม่กล้าทำแท้ง หนูเคยเห็นคนตายจากการไปทำแท้ง หนูกลัว อีกอย่างเด็กก็ลูกหนู หนูฆ่าเขาไม่ลงหรอก บาปกรรม”
“ตัวคนเดียวยังเอาไม่รอด มีเด็กเพิ่มขึ้นมา ยิ่งหนักเข้าไปใหญ่ เฮ้อ...”  ถึงอย่างไรป้าจวนก็ยังเมตตาแตงอยู่บ้าง
 
ป้าจวนบอกกับคุณกรว่า “ยังไงคุณก็ต้องส่งเสียมันบ้าง ส่วนเรื่องส่วนตัวของคุณคุณต้องหาโอกาสบอกนังแตง ให้มันรู้จากปากคุณเองดีกว่า”
“เรื่องอะไรหรือป้า” แตงสงสัย
“รอให้ผมพร้อมก่อนแล้วจะบอกให้ฟัง” คุณกรตัดบท

แตงถามป้าจวนว่า “ป้าจะกลับไปทำงานที่บ้านแม่หงุ่นอีกไหม”
“เขาได้คนใหม่แล้วนี่ ถึงเขาไม่มีแม่บ้านใหม่ฉันก็ไม่กลับไปที่นั่นหรอก มันเสี่ยงต่อการถูกจับ”
“ป้าไม่ได้ขายตัว ป้าจะกลัวอะไร ก็บอกว่าเป็นแม่ครัว”
“นั่นแหละ เวลาตำรวจเขาจับเขารวบไปหมด ต้องไปเสียเวลาประกันตัวออกมา และพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าเราไม่ใช่โสเภณี ถึงอย่างไรสถานที่นั่นมันก็เป็นสถานที่ค้าประเวณี ผิดกฎหมาย”
“แปลกนะ ตลอดเวลาที่หนูทำงานแบบนั้นยังไม่เคยเห็นตำรวจเข้ามาจับใคร มีแต่ไอ้เกที่มาจับพวกต่างชาติ”
“ฉันจะไปทำงานที่ร้านกระท่อมไทย เขากำลังขาดแม่ครัวอยู่พอดี”
“ป้าดูงานที่นั่นให้หนูด้วยนะ”
“อีแตงเอ๊ย เอาตอนนี้ให้รอดก่อนเถอะ ต่อไปท้องโตขึ้นก็คงทำงานไม่ได้ พอลูกออกมาแกก็ต้องเลี้ยงลูก กว่าลูกจะโตก็อีกหลายปี ตอนนี้เลิกคิดเรื่องทำมาหากินได้เลย”

“ชีวิตหนูนี่คงไม่มีโอกาสได้จับเงินเลย ตั้งแต่มาทำงานที่อเมริกานี่ก็โดนพี่ลินดาเก็บเอาเงินค่าแรงของหนูไปหมด  พอปลดหนี้ได้ตั้งใจจะเก็บเงินเป็นค่าเครื่องบินกลับบ้านก็มาโดนจับ เสียดายเงินที่สะสมไว้ก่อนถูกจับ เงินยังอยู่ที่บ้านแม่หงุ่น จะกลับไปเอาก็ไม่ได้ คุณกรพาไปสมัครงานที่ร้านไทยสมาย ทำงานได้เดือนเดียวก็ไม่สบาย เงินที่ได้มาก็เสียค่าใช้จ่ายส่วนตัว เหลืออยู่นิดหน่อย  ต่อไปนี้ก็คงจะต้องพึ่งคุณกรอย่างเดียว”

“มันไม่ได้หมายความว่าแกจะหมดอาลัยตายอยากในชีวิต ตอนนี้แกดูแลตัวเองให้ดีๆ ลูกเกิดมาก็เลี้ยงดูอบรมให้เขาเป็นคนดี แกก็มองหาช่องทางให้ตัวเองด้วย ฉันเคยเล่าให้แกฟังแล้วไม่ใช่หรือว่า เมื่อก่อนฉันมีโอกาสเรียนรู้ แต่ฉันไม่ยอมเรียน คอยแต่จะพึ่งคนอื่น มาถึงตอนนี้ฉันเองก็แก่เกินกว่าจะเริ่มเรียนใหม่ แต่แกอายุยังน้อย ยังเริ่มต้นใหม่ได้ อย่างน้อยก็หัดพูดภาษาอังกฤษให้ได้ ไม่อย่างนั้นแกก็ไม่สามารถจะอยู่รอดในประเทศนี้ได้”
บันทึกการเข้า
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: ตุลาคม 16, 2013, 09:29:05 pm »

สงสัยจังเลย คุณกรเขามีความลับอะไรนะ อันนี้เดาไม่ออก หรือว่า คุณกรมีภรรยาอยู่แล้ว....หรือว่า...... คุณสุอย่าให้รอนานนะคะ อยากรู้ว่าจะเป็นอย่างไรต่อ แต่ตอนนี้แตงน่าจะถูกต้อนเข้ามุมซะแล้ว...แต่ก็ยังดีที่กลัวบาปกลัวกรรม และยังรักลูกไม่อยากทำลายสายเลือดของตัวเอง
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: ตุลาคม 29, 2013, 02:29:45 am »


    ยังดีที่แตงได้กลับไปอยู่กับป้าจวน แต่ก็อย่างว่าแหละนะคะ มันเป็นชะตาชีวิต
ก็คงได้แต่ติดตามต่อไปด้วยใจจดจ่อว่า สุดท้ายแล้วแตงจะเป็นอย่างไร...
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF