www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ความเหงา  (อ่าน 1064 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Rass
Full Member
***
กระทู้: 118



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: สิงหาคม 09, 2015, 09:04:18 pm »

[size=24pt][/size]

[font=arial][size=14pt][color=black]ความเหงา

ราส์ส กิโลหก
                                           
“ เสียงลมพัดตึง เคล้าคลึงยอดตอง...............................”

เสียงเพลงแว่วมาจากบ้านงาน ที่ห่างไปไม่ไกล..ลมหนาวพัดตะบึงเป็นช่วงๆ อากาศเย็นจากลมหนาว หญิงชราเจ้าของบ้านเอามือกอดอก เดินห่อตัวเพราะความหนาวเย็น  ความหนาวแผ่ซ่านถึงขั้วหัวใจ  แกเดินเอื่อยๆไปยังแคร่ไม้ ซึ่งตั้งอยู่ใต้ต้นจามจุรีใหญ่หน้าบ้าน  กิ่งก้านใบของต้นไม้ใหญ่ครอบคลุมพื้นที่เป็นบริเวณกว้าง   

ใกล้ๆกันสระน้ำที่มีมาแต่โบราณ แลดูเหมือนทะเลสาบเล็กๆน้ำเจิ่งนองเต็มตลิ่ง  น้ำใสสะอาด มีใบบัวอยู่ทั่วสระ ฝักบัวชูสลอนท้าทายแมลงพ่อสื่ออยู่เหนือน้ำ..ลมหนาวพัดผ่านแผ่นน้ำดูเป็นแนวคลื่นเล็กๆแลดูเป็นระเบียบสวยงาม   ที่ริมตลิ่งแผ่นไม้เก่าๆปักเป็นแนวทอดไปในพื้นน้ำ  ...มีเสาเล็กๆปักคู่ค้ำไว้ เพื่อใช้ในการเดินออกไปตักน้ำในสระ                     

เมื่อเดินถึงโคนต้นไม้ใหญ่ หย่อนตัวนั่งลงด้วยความเหนื่อยล้า  เอามือที่หยาบกร้านจับงอบเก่าขาดคร่ำครึออกจากหัว  ลมหนาวยังพัดตะบึงไม่หยุดหย่อน สายลมพัดผ่านท้องนาซึ่งมีแต่ตอซังข้าวที่ถูกเก็บเกี่ยวเมล็ดไปแล้ว สภาพพื้นดินแตกระแหง  เศษดินและเศษฟางข้าว  ปลิวว่อนมาตามลม 

มันลอยกระทบกับใบหน้าที่เหี่ยวย่นของหญิงชรา  แกไม่หลบปล่อยให้มันพัดด้วยอารมณ์เฉยเมย  ผมขาวโพลนปลิวไปตามแรงลม   ความเย็นจากลมหนาวแทรกผ่านเสื้อผ้าไปกระทบผิวหนังจนร่างกายหนาวสะท้านจากความหนาวเย็น 

เสียงกิ่งไม้ใบไม้ดังกราวเป็นช่วงๆทุกครั้งที่ลมกระแทกไปโดน เสียงเหล่านี้มันเป็นเสียงดนตรีของธรรมชาติ รอบกายมีแต่ความว่างเปล่า สัมผัสได้กับความเดียวดาย ความรู้สึกบางอย่างประทุขึ้น

ทำไมในบั้นปลายของชีวิตต้องมาประสบแบบนี้ ต้องก้มหน้ายอมรับด้วยความอดทน และไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะสิ้นสุด  เพราะสิ่งเหล่านี้มันเกิดกับแกมาหลายสิบปีแล้ว..
                   
ป้าแก้วนึกย้อนไปในอดีตที่ผ่านมา ลมหนาวแบบนี้มาทุกปีในช่วงฤดูเก็บเกี่ยว ตั้งแต่จำความได้   แกพบเห็นมาไม่ต่ำกว่า 60 ครั้ง ลมหนาวตามฤดูกาลจะมาตามกำหนดเวลาไม่เคยขาดแม้เพียงครั้งเดียว 

สายตาเหม่อมองออกไปที่ท้องทุ่งนาของตัวเอง ใจหวนนึกไปว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันมักจะวนเวียนกลับมาที่เดิมเสมอ  จากพื้นนาที่แห้งผากเมื่อมีฝนตกลงมา  ก็ไถนา ดำนา ปลูกข้าว น้ำเต็มผืนนา กบเขียดร้องแข่งกันจนทุ่งนาสะเทือน  เสียงปลาใหญ่ฮุบเหยื่อในตอนกลางคืน 

ต่อมาข้าวก็เขียวเต็มท้องทุ่ง กลิ่นใบข้าวหอมเย็นอบอวนชวนให้ชื่นใจ เมื่อลมหนาวเริ่มพัดมาต้นข้าวจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง  แปรสภาพจากทุ่งนาสีเขียวกลายเป็นทุ่งรวงทอง   แลดูเป็นเหมือนพรมสีทองผืนใหญ่..กว้างสุดสายตา               

สายตาที่ฝ้าฟางมองทอดออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย   ชีวิตของแกมีแต่ความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวเงียบเหงา  !! เหมือนยืนอยู่คนเดียวในโลก..

หลังจากลุงบุญคู่ชีวิตได้ล้มหายตายจากแกไปเมื่อหลายปีก่อน             

ยามไปทำบุญที่วัดพระท่านก็พร่ำสอนพร่ำอยู่เสมอว่า การเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา เป็นเรื่องธรรมชาติ แกก็พยายามคิดว่ามันเป็นอย่างที่พระพูด แต่ในความเป็นจริงการสูญเสียก็เป็นเรื่องที่สะเทือนใจอยู่มาก  การทำใจก็ต้องใช้เวลา   การผูกพันระหว่างผัวเมียหรือคนที่เรารักก็เป็นเรื่องธรรมชาติเหมือนกัน...
         
วงจรของธรรมชาติไม่มีการเปลี่ยนแปลง เมื่อพระอาทิตย์ขึ้นแสงสว่างก็มา  พอพระอาทิตย์ตกแสงสว่างก็หายไปพร้อมความมืดเข้ามาแทน ทุกเมื่อเชื่อวันก็เป็นแบบนี้  คงเหมือนชีวิตคนเรามีเกิดและดับไป ไม่มีใครหลีกหนีได้พ้น..
         
ความคิดแกล่องลอยไปถึงความตาย   
             
ความตายบางครั้งก็ดูน่ากลัว แต่บางครั้งก็เป็นสิ่งที่ต้องการ...!
             
ตะวันลับขอบฟ้าเหมือนทุกวัน  ความมืดมาเยือนลมกรรโชกแรงขึ้นพร้อมกับความหนาวเย็นที่เพิ่มขึ้น.             
           
 หญิงชราผู้โดดเดี่ยว  ลุกขึ้นขยับเสื้อผ้าเอามือกอดอกเดินหลบความมืดและหนาวเย็นไปยังตัวบ้าน… พลางคิดว่าที่หลบไม่พ้นจริงๆก็คือความเหงานี่เอง.! เพราะต้องเจอมันทุกครั้งแม้จะลืมตาหรือหลับตา……
[/color][/size][/font]

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: กรกฎาคม 25, 2016, 07:44:03 pm โดย Rass » บันทึกการเข้า
SKGuerra
Newbie
*
กระทู้: 10


ดูรายละเอียด
« ตอบ #1 เมื่อ: สิงหาคม 30, 2015, 06:53:45 pm »

ขอบคุณค่ะคุณราสส์ คนเรามีวิธีหาอะไรทำให้ไม่ให้เหงาได้เยอะแยะ อยู่ที่ว่าใครจะมองเห็นหนทางหรือไม่เท่านั้นเอง
บันทึกการเข้า
Rass
Full Member
***
กระทู้: 118



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: กันยายน 18, 2015, 09:48:26 am »


...ขอบพระคุณพี่เพ็กกี้....ครับ..

...พี่ทราบข่าวคุณ ประภัสสร   หรือยังครับ.....ขอแสดงความเสียใจกับพี่ชุติมาด้วย...
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF