www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เจ้าแมวจอมซ่าส์ กับ เจ้าหมาจอมซน ตอน 3 รุฟัสผจญภัย  (อ่าน 1409 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Thaipumpkin
Newbie
*
กระทู้: 0


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 17, 2008, 11:59:25 pm »

รุฟัสผจญภัย


เป็นไงครับ ได้รู้จักน้องสาวแสนซนคนแก่นเปรี้ยวเซี้ยวซนของผมไปแล้ว ปกติเราจะได้ยินสมญานามประเภท “นางแมวยั่วสวาท” กันอยู่บ่อยๆ ใช่ไหมครับ แต่สำหรับน้องเจสนี่ พี่เพนนีแกตั้งให้ว่า “นางแมวยั่วประสาท” ก็สมควรแหละครับที่คุณแม่และคุณพี่ทั้งหลายจะเอ็นดูผมมากกว่าน้องเจสนิ๊ดนึง เพราะผมเป็นสุภาพบุรุษและรู้จักเอาใจสุภาพสตรีทั้งหลายในบ้านมากกว่า เห็นตั้งชื่อตอนว่า “รุฟัสผจญภัย” นี่ อย่าคิดว่าผมหาเรื่องมาโม้เลยนะครับ ผมน่ะออกไปหาประสบการณ์ด้วยตัวเองเลยนะครับ อย่างว่าแหละชีวิตลูกผู้ชายมันก็ต้องมีบ้าง ผมว่าชีวิตน่ะต้องลุยบ้างนะครับ เพื่อมีประสบการณ์ชีวิตเอาไว้เล่าต่อให้ลูกหลานฟัง เรื่องของเรื่องมันเริ่มเกิดขึ้นก็เมื่อตอนต้นปีนี้แหละครับ หลังจากที่พวกเราขนของย้ายบ้านมาอยู่ที่บ้านหลังปัจจุบันนี้ คุณพี่จอห์นหลานของคุณแม่แกเป็นฝ่ายล้อมรั้วสวนหลังบ้านเพื่อกันไม่ให้ผมออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก ก็รื้อรั้วตาข่ายมาจากบ้านเก่านั่นแหละครับ แต่บ้านใหม่นี่สวนหลังบ้านรกเรื้อกว่ากันมาก เต็มไปด้วยต้นไม้และพุ่มไม้ (ผมล่ะช้อบชอบ เอาไว้มุดเล่น) แต่ทีนี้คุณพี่จอห์นเขาทำไว้ไม่ค่อยหนาแน่นเท่าไร ผมก็เลยหาโอกาสมุดช่องโหว่ออกไปเที่ยวข้องนอกได้ ไอ้ครั้งแรกก็ไม่ได้ตั้งใจหรอกครับ ผมแค่ร้องไห้จะตามพี่เพนนีเขาไปโรงเรียนด้วยแค่นั้นเอง แต่พี่เขาก็ใจร้ายทิ้งผมไว้อยู่บ้านคนเดียว แม้ว่าผมจะส่งเสียงร้องดังจนคุณพี่เขาลังเล แต่เขาก็ยังใจแข็งทิ้งผมได้ลงคอ เรื่องอะไรผมจะยอมถูกทิ้งให้อยู่คนเดียว ผมวิ่งไปที่สวนหลังบ้าน ขุดคุ้ยหาทางอยู่สักพัก ก็เห็นว่ามีช่องโหว่ที่พุ่มไม้ รีบวิ่งออกมาในทันที แต่มันก็สายเกินไป ผมตามพี่เพนนีไม่ทันเสียแล้ว ผมเดินไปเรื่อยๆ ตามถนนที่คุณพี่เพนนีเคยพาผมออกมาเดินเล่น ผ่านบ้านหลังนึง สวนหย่อมหน้าบ้านสวยดี ผมเลยแวะชมเล่นพร้อมฉี่ไว้เป็นสัญลักษณ์นิดนึง ก็พอดีคุณลุงเจ้าของบ้านแกกำลังจะออกไปไหนไม่รู้ แกเห็นผมมีชื่อและเบอร์โทรศัพท์บ้านห้อยอยู่ที่คอ ก็เลยโทรมาที่บ้านแต่ไม่มีใครอยู่ แกก็เลยฝากข้อความไว้ ในที่สุดคุณลุงแกรอไม่ไหวเพราะจะต้องออกไปแล้ว ประกอบกับมีคุณป้าบ้านตรงข้ามมารับช่วงรับผิดชอบผมแทน แต่ผมไม่แน่ใจว่าคุณป้าแกหวังดีหรือว่าหวังร้าย เพราะแกโทรไปตาม Ranger มาจับตัวผมไปไว้ที่สถานกักกันสุนัขแทน (อ่านแล้วดูน่ากลัวไม๊ครับ แต่ที่จริงมันคืิอ Dog Pound อยู่ที่โรงพยาบาลสัตว์ แฮะ แฮะ ที่ผมใช้คำพูดแรงแบบนี้ เพราะเขากักกันผมไว้จริงๆ ครับ) แล้วคุณป้าแกก็โทรไปฝากข้อความไว้ที่บ้านว่าตอนนี้ผมถูกส่งไปที่สถานกักกันแล้ว คิดดูสิครับ ตั้งแต่เก้าโมงครึ่งตอนเช้า กว่าพี่เพนนีแกจะกลับถึงบ้านตอนบ่ายสอง เช็คข้อความโทรศัพท์แล้วโทรตามหาคนมาไถ่ตัวรับผมกลับบ้านได้ก็เกือบสี่โมงเย็น สำนักงานเขาปิดสี่โมงครึ่ง ซึ่งคุณแม่ก็คงกลับมาจากที่ทำงานไม่ทัน ส่วนคุณพี่เพนนีเองก็ต้องรีบไปทำงานตอนห้าโมงเย็น ผมเกือบจะได้ค้างคืนอยู่ที่นั่นเสียแล้ว โธ่ ค่าประกันตัวแพงนะครับ วันละ 60 เหรียญเชียวนะครับ อะไรไม่อะไรที่นั่นมันกีดกันอิสรภาพผมเป็นที่สุด ในที่สุดเพื่อนคุณแม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านเรานักก็มาทำหน้าที่นายประกัน รับตัวผมออกไปแทน เมื่อมีครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สอง ที่สามก็ย่อมตามมา ผมพยายามหาทางออกไปให้ได้แหละครับ แม้ว่าการเข้าไปอยู่ในสถานที่กักกันจะทำให้ผมเสียใจมาก แต่ตอนหลังนี่เขามีประวัติผมไว้ละเอียดเลยนะครับ ก็ผมเป็นลูกค้ารายใหญ่ คุณแม่จ่ายเงินค่าประกันให้เขาตั้งหลายหนนี่ครับ ขนาดว่าครั้งหนึ่งคุณแม่ไปทำงานเมืองอื่น เขายังมีเบอร์โทรคุณยายที่อยู่อีกบ้านนึงไว้สำรอง (อันนี้คุณแม่บอกกับพี่เพนนีว่า “ฉันไม่เคยให้เบอร์นะ ไม่รู้ว่าเขารู้ได้ไง”) ตกลงเขาโทรตามคุณยายให้ไปรับผมได้เลยครับ ไอ้ผมก็ดีใจ๊ดีใจที่เห็นคุุณยายมารับ แต่คุณยายแกก็จั๊กจี้ไม่ยอมให้ผมเกาะกอดเลยครับ ประมาณว่า “ฉันมารับแกกลับบ้าน แต่..อยู่ห่างๆ อย่ามาใกล้ อย่ามาตะกุยฉันนะ”.... โธ่..คุณยายก้อ..ผมดีใจที่คุณยายมารับนี่ครับ..


ไอ้เรื่องหาทางออกจากบ้านนี่ ผมรู้ว่าคุณแม่ก็ปวดหัวกับการหาช่องโหว่เหมือนกัน เพราะตอนหลังช่องโหว่ไม่มีแล้วผมก็ยังหาทางปีนรั้วออกไปได้ บางทีพี่เพนนีเขาออกไปตามผมได้ทันก็ยังไม่ได้ไปไหนไกล มีอยู่วันนึงตอนเย็นๆ พี่เพนนีเขานั่งกินขนมดูทีวีอยู่ ผมเข้าไปหาก็ไม่ค่อยสนใจ มัวแต่สนใจดาราหล่อๆ อยู่ ผมก็น้อยใจน่ะสิครับ วิ่งหนีออกจากบ้านไปเลย แต่ก็ไม่รู้จะไปไหนดี เพราะฝนก็ตก ผมเลยนั่งตากฝนอยู่กลางสี่แยกถนนในซอยตรงหน้าบ้านนั่นแหละครับ กว่าพี่เพนนีแกจะสังเกตว่าผมหายไป ก็พอดีมีพลเมืองดีขับรถผ่านมา จอดดูผมแล้วโทรศัพท์เข้าบ้านนั่นแหละครับ พอรู้ว่าบ้านเราอยู่แค่ใกล้ๆ เขาก็อุ้มผมมาส่งพี่เพนนีที่บ้าน โธ่ สนใจกันหน่อยสิครับ อยู่ด้วยกันแท้ๆ ไปสนใจคนในทีวีมากกว่าได้ยังไง...ใช่ไหมครับ

แต่ก็มีอยู่สองสามครั้งที่ผมออกจากบ้านแล้วไปแวะบางบ้านซึ่งเจ้าของใจดี เขาก็จะชวนผมให้พักผ่อนอยู่ที่บ้านเขา แล้วโทรมาฝากข้อความไว้ว่าตอนนี้เขากำลังดูแลผมอยู่นะ ถ้ากลับมาแล้วก็ช่วยมารับผมกลับไปด้วย พี่เพนนีก็จะไปรับผมกลับบ้านก่อนที่คุณแม่จะกลับมา มีอยู่หนนึงที่ประทับใจมาก คุณลุงบ้านที่ผมแวะไปเยี่ยม บ้านนึงแกดูแลผมเป็นอย่างดีมาก ถึงแม้ว่าที่บ้านแกจะไม่มีหมา แต่แกก็รู้ว่าควรจะดูแลผมอย่างไร แกใช้เชือกเส้นใหญ่ๆ ล่ามผมไว้กับเสาราวตากผ้า หาอาหาร หาน้ำ มาให้กิน พอแดดร่มลมตก แกก็พาผมไปเดินเล่น ก็แถวๆ สนามเด็กเล่นประจำซอยที่พี่เพนนีเคยพาผมเดินนั่นแหละครับ แต่เก๋ไก๋กว่าหมาอื่นๆ นิดนึง ตรงที่คุณลุงแกไม่มีสายจูง แกก็เลยใช้เชือกเส้นยักษ์นั่นแหละครับลากคอผมไป พอกลับถึงบ้านคุณลุงได้พักนึง พี่เพนนีก็มารับพอดี ผมดีใจมากพี่เห็นคุณพี่ กระโดดโถมใส่เลย เห็นว่าคุณพี่แกมารอบนึงแล้วไม่เจอ เพราะผมและคุณลุงออกไปเดินเล่นพอดี คุณลุงแกชื่อว่า Arnott ชื่อเดียวกับบิสกิตของออสเตรเลียเลย เห็นพี่เพนนีแกบอกว่าคิดถึงคุณลุงคนนี้ทุกครั้งที่เห็นบิสกิตเลย จะว่าไปถ้าไม่เพราะผมออกทัศนศึกษาตามบ้านอื่นๆ นี่ พี่เพนนีแกคงรู้จักเพื่อนบ้านไม่เยอะหรอกครับ แต่เดี๋ยวนี้ผมไม่ค่อยอยากออกไปไหนหรอกครับ นอนเล่นที่ห้องพี่เพนนีสบายกว่ากันเยอะ คุณแม่ไม่ต้องปวดหัวกับการจ่ายเงินค่าประกันตัวผมอีกด้วย แต่เขาก็ยังหวาดระแวงกันอยู่นะครับ พอป้ายชื่อผมหายก็ต้องรีบไปทำใหม่ทันที เดี๋ยวนี้ป้ายชื่อผมน่ะมีรายละเอียดครบมันหมดทุกอย่างเลยนะครับ มีชื่อผม บ้านเลขที่ ถนน เบอร์โทรที่บ้าน และเบอร์มือถือคุณแม่ ผมก็เลยขี้เกียจจะออกจากบ้านอีกแล้วล่ะครับ...


****************
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 18, 2008, 12:01:33 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
ลั่นทมริมทะเล
Global Moderator
Full Member
*****
กระทู้: 119



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 12:01:05 am »


นิค่ะ     
โพสต์เมื่อ: Jul 11 2007, 01:55 PM
   
ฮือ ตอนนี้รุฬัสผจญภัยได้น่ารักดีค่ะ อ่านเพลิน ยังไม่รู้จะคอมเม้นท์อะไรนะคะ
เอาไว้เมื่อไหร่อ่านพบอะไรที่น่าคอมเม้นท์ จะรีบบอกให้นะคะ


--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com



pimlapas    โพสต์เมื่อ: Jul 11 2007, 03:27 PM
   
อ่านเพลินจริง ๆด้วยค่ะ รออ่านต่อนะค่ะ

--------------------
ไปเยื่ยม..บ้านใหม่ด้วยนะค่ะ
http://pimlapas.page.tl/
http://pimmy65unitedstates.spaces.live.com
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 30, 2008, 05:58:52 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF