www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ห้องพักฟื้น (2)  (อ่าน 3704 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 28, 2008, 06:43:21 am »

[ 16 ก.พ. 2550 06:26:04 ]

อ่าน "อ้อมกอดทะเล" ฉบับปรับปรุงหลังออกจากห้องพักฟื้น แล้วมีความเห็นประการใด ก็ช่วยกันติชมด้วยนะคะ กำลังใจค่ะ กำลังใจ...เพื่อไปให้ถึงฝัน วันแห่งความสำเร็จ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 28, 2008, 06:46:01 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
มนตราแห่งทะเล
Administrator
Sr. Member
*****
กระทู้: 463



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 28, 2008, 06:45:45 am »

อภิญญา
16 ก.พ. 2550 06:30:46

อ้อ..ลืมบอก "อ้อมกอดทะเล" ฉบับปรับปรุงหลังออกจากห้องพักฟื้นอยู่ที่กระทู้ "ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น" นะเจ้าคะท่านทั้งหลาย



สีน้ำฟ้า
16 ก.พ. 2550 19:59:41

สวัสดีค่ะ พี่อภิญญา.. น้องแจมมารายงานตัวแล้วนะจ้ะ หลังจากที่ห่างหายไปนาน
วันนี้..แจมมีความขอเสริมตามความเห็นส่วนตัวนิดเดียวค่ะพี่..

......

ไปกินข้าวกันดีกว่านะ” ลำดวนพูดแล้วหันไปบอกลีทูให้เตรียมสำรับกับข้าว “ดูซิวันนี้แม่มีอะไรมาให้ชาติเป็นพิเศษ”



ช่วงรอยต่อตรงนี้ โดยความเห็นส่วนตัวแล้วเหมือนเหตุการณ์ต่อเนื่อง แต่รวบรัดจนเกินไป ทำให้ห้วนและขาดอรรถรสในการอ่านไปอย่างน่าเสียดาย

พี่อภิญญาน่าจะเว้นวรรคให้ห่างอีกสักบรรทัด หรือไม่ก็ตัดฉากด้วยจุดไข่ปลาเหมือนเนื้อเรื่องตอนอื่น ๆ แล้วเติม.. ข้อความข้างหน้าประโยค ชาติตระการทำตาโตอีกสักหน่อย.. อาทิเช่น .. บนโต๊ะอาหาร หรืออะไรก็ว่ากันไป พอให้ทราบว่าเราตัดฉากแล้วนะ.. ทำนองนั้นค่ะ

สาเหตุที่ต้องละเอียดนิดหนึ่ง.. เพราะพี่มีบรรยายฉากต่อมาอย่างละเอียดน่ะค่ะ ชนิดที่ว่า..... อิ่มแล้วลำดวนบอกให้ลีทูไปหากับข้าวกินในครัว และสำทับให้อุ่นแกงส้มก่อนเก็บในตู้กับข้าวเพื่อไว้กินพรุ่งนี้

..



อภิญญา
16 ก.พ. 2550 21:50:55

สวัสดีน้องแจม...คิดถึงมากจ้ะ

สำหรับคำแนะนำของน้องแจมพี่ก็เห็นด้วย และได้ต่อเติมใหม่ตามนี้ ลองดูอีกทีนะว่าลื่นขึ้นบ้างไหม(สีแดงคือส่วนที่แก้ไขค่ะ)

“ไปกินข้าวกันดีกว่านะ” ลำดวนพูดแล้วหันไปบอกลีทูให้เตรียมสำรับกับข้าว “ดูซิวันนี้แม่มีอะไรมาให้ชาติเป็นพิเศษ"

...............................

“โอ้โฮ..วันนี้มีปลาสลิดทอดกับลูกชุบของโปรดของชาติเลย” ชาติตระการทำตาโตอย่างถูกใจ แล้วหยิบลูกชุบเข้าปากเคี้ยวกินอย่างอร่อย “พี่ทูห้ามแย่งของโปรดของชาตินะ” หันไปบอกลีทูยิ้ม ๆ

“โฮ้ย พี่ทูไม่โชบปลาสลิด ลูกชุบก็ไม่โชบ ไม่ต้องห่วงพี่ทูไม่แย่งโน้งชาติแน่ ๆ” ลีทูพูดแล้วแอบขยิบตากับลำดวน สองแม่ลูกหัวเราะขึ้นพร้อมกันแล้วลงมือกินข้าวอย่างมีความสุข

วันนี้ชาติตระการกินข้าวได้เยอะ อิ่มแล้วลำดวนบอกให้ลีทูไปหากับข้าวกินในครัว และสำทับให้อุ่นแกงส้มก่อนเก็บในตู้กับข้าวเพื่อไว้กินพรุ่งนี้

คุณครูอยู่ที่ไหนคะ ช่วยเช็คอาการอีกหน่อยค่ะ และหวังว่าคงได้รับคำวิจารณ์จากท่านอื่น ๆ ด้วยในเร็ววันเช่นกันนะคะ



Ora B.
16 ก.พ. 2550 22:03:55

ค่ะพี่..

แจมก็คิดถึง.. แบบว่าคิดถึงกอดอุ่น ๆ ด้วยล่ะ
เฮ้อ.. คงอีกนานกว่าจะพบกันอีก

เดี๋ยวก็ย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ ซะหรอก อิอิ.. จะได้พบพี่ ๆ น้อง ๆ บ่อยขึ้นไงคะ



สีน้ำฟ้า
16 ก.พ. 2550 23:02:48

อ้าว..ทำไมล็อกอินแจม ไปขึ้นสลับกับของคุณออร่าล่ะคะนั่น


คอมเม้นท์ที่ 4 แจมเขียนเองค่ะ พี่อภิญญา เกรงว่าพี่อ่านแล้วจะ งง
ก็เลยเขียนมาบอกอีกรอบ..



ปลิวลม
20 ก.พ. 2550 10:19:26

ลำดวนนอนน้ำตาไหลพรากยกสองมือลูบคลำที่ท้องเบา ๆ เพื่อสื่อถึงความทุกข์โทมนัสของเธอให้ลูกได้รับรู้ถึงการจากไปของพ่อ ลูกคงไม่มีโอกาสได้รับการโอบกอดเพื่อรับสัมผัสอันอบอุ่นจากพ่อในวันแรกที่เจ้าเกิดเพราะทะเลได้พรากพ่อของเจ้าไปอย่างไม่มีวันกลับ...ลูกรักของแม่ เจ้าช่างอาภัพเสียจริง ต้องเป็นกำพร้าตั้งแต่ยังไม่ทันได้เกิด


๑.อาการยกสองมือลูบท้อง นี้ไม่น่าจะเบานะคะปลิวว่า ตอนก่อนแก้ดีกว่า แล้ว"เจ้า"ทำให้ดูเหมือน กลอน แถมมีโทมนัสด้วย ปลิวว่าความตรงนี้ก่อนแก้พี่ทำได้ดีอยู่แล้วนะคะ

๒.ชาติตระการ ก็ยังไม่ค่อยโดนใจวัยโจ๋ แต่ดีกว่าสมชาติ ลองเอาชื่อพ่อแม่บวกกันซิคะ อาจได้ชื่ออะไรที่แปลกๆ หรือธรรมดาแต่ติดหูติดปาก คนอ่าน เพราะสังเกตดูละครดังๆ เริ่มจากชื่อเรื่อง แล้วก็ชื่อนางเอก พระเอก มีส่วนเยอะค่ะ



อภิญญา
20 ก.พ. 2550 23:46:12

คุณปลิวลม

แหะ ๆ พี่ก็คิดอยู่เหมือนกันว่า ลิเกไปหรือเปล่าเนี่ย...ถ้าคิดว่าข้อความข้างล่างแบบเดิมนี้กินใจเพียงพอ ก็จะคงไว้ค่ะ แล้วคนอื่นๆ ว่าไงคะ เอ้าช่วยกันดู ๆ หน่อย จะได้แจ้งเกิดกะเขามั่ง ฮิ ๆ

ลำดวนนอนน้ำตาไหลพรากยกมือลูบคลำที่ท้องเบา ๆ เพื่อสื่อถึงความทุกข์โศกของเธอให้ลูกได้รับรู้ วันนี้เธอตั้งใจจะบอกข่าวดีให้ประณตรู้ แต่เธอไม่มีโอกาสอีกแล้วเพราะทะเลพรากเขาไปจากเธออย่างไม่มีวันกลับ...

“ลูกรัก ช่างอาภัพเสียจริง ยังไม่ทันได้เกิดมาเห็นหน้าพ่อเลย ลูกก็เป็นกำพร้าเสียแล้ว”

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำจากคุณปลิวลมค่ะ



กะปอม    
โพสต์เมื่อ: Oct 16 2007, 07:53 AM
   
จากกะปอม
ดูจากโครงเรื่อง ที่พูดถึงลำดวน ประณตและลูก ทั้งสามคนนี้เป็นต้นเรื่องที่ทำให้อ่านแล้วเศร้ากินใจ หนูอ่าน2-3รอบ ก็จับใจความที่สามารถสือให้เห็นได้ว่าอ้อมกอดทะเลที่ได้พรากประณตไปจากลำดวนแสนเศร้าอยู้แล้ว แต่ความรู้สึ้กนี้ได้ตกทอดมาถึงลูก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าลูกกลับไปสู้อ้อมกอดทะเลอีกคน ส่วนนี้กินใจกะปอมมากจนไม่กล้าที่จะอ่านตอนสุดท้ายด้วยซ้ำ เพราะสำหรับกะปอมนี้เป็นจุดแข็งของเรื่องที่พี่พยายามสือสารออกมาเป็น "อ้อมกอดทะเล" ที่ยังปราณีไม่ได้พรากลูกของเธอไปจากอ้อมกอดของเธอ

โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Oct 16 2007, 07:59 AM



อภิญญา    
โพสต์เมื่อ: Oct 16 2007, 05:35 PM
   
น้องกะปอม

แหมน้องพูดได้ถูกต้องตรงกับใจพี่จริง ๆ ค่ะ นั่นแหละค่ะพี่ต้องการสื่อในผู้อ่านรับรู้ตรงนี้ค่ะ พี่ก็ดีใจที่ อ้อมกอดทะเล ถูกใจน้องกะปอมค่ะ

--------------------
จะขี่ไม้กวาดไปตามหาฝัน...เข้าไปเยื่ยมชมบ้านในฝันได้ที่นี่ค่ะ
http://apinya07.spaces.live.com
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 03, 2008, 04:39:25 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF