www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ชุนชนริมแม่น้ำ, ส่วนหนึ่งของกระปอม  (อ่าน 1546 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 2 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 04:36:13 am »

ชุนชนริมแม่น้ำ
ขณะที่น้ำนิ่งกำลังเดินเข้าซอยชุนชนแห่งหนึ่ง กะปอมไม่รู้ว่าน้ำนิ่งจะมาตาม เมื่อมาถึงบ้านกับไม่เจอถามแม่ แม่ก็ไม่รู้ว่าไปไหน
“ เห็นเดินถือลูกบาสออกไปตั้งนานแล้ว ” แม่ตอบ
ในเวลาเดียวกันไม่ไกลจากบ้านเท่าไร กะปอมกำลังนั่งรอบวงเล่นการพนัน ตาก็คอยจับผิดไอ้มืดด้วย เคลือบไปเห็นมันกำลังส่งยาให้พวกเราอยู่
ขณะเดียวกันน้ำนิ่งรู้ทันที ว่ากะปอมไปอยู่ที่ไหน เธอเดินกลับออกมาแยกอีกทาง ก็ได้ยินคนตะโกนบอก
“ ตำรวจมา ” ไม่ทันขาดคำ น้ำนิ่งหลบไม่ทัน ตำรวจวิ่งมาชนด้านหลังจนเซไปติดผนัง เห็นตำรวจวิ่งผ่านไปอีกหลายนาย นึกเป็นห่วงเพื่อนขึ้นมา ทุกคนที่เล่นการพนันวงแตกกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง ทางด้านกะปอมไม่รอช้าคว้าของกลางได้
“เฮ้ย! ไอ้ปอม ข้าฝากของด้วย ” ไอ้มืดโยนของมาให้ กะปอมรับโดยอัตโนมัติอย่างไม่ทันตั้งตัว กะปอมรู้ทันที่ว่าของนั้นมันต้องเป็นยาเสพติดแน่นอน
“ ซวยแล้ว ” กะปอมคิดไม่ถึงว่าไอ้มืดมันจะเล่นแบบนี้ ของมันมีไม่มากแต่ก็ทำให้เราหมดอนาคตได้เหมือนกัน
เราต้องรีบเอาของออกมาให้พ้นมือตำรวจไม่นั้นพวกเราจะถูกจับเล่นการพนัน แล้วยังเพิ่มข้อหายาเสพติดอีกกระทง กำลังชุลมุนกันอยู่ กะปอมไม่ลืมลูกบาสที่เอามาด้วย
ในใจคิดว่าจะต้องหนีออกมาให้เร็วที่สุด เร็วกว่าที่คิดวิ่งไม่ทันระวัง เท้าไปสะดุดล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง จนลูกบาสหลุดจากมือ เธอพยายามกระโดดคว้าเอาไว้
แต่ไม่ทัน ลูกบาสฯกระดอนไปโดนถังบีบเปล่าที่วางเรียงกันเป็นชั้นๆ พังลงมากองที่พื้นเสียงดัง ยาเสพติดกระเด็นออกจากมือ
น้ำนิ่งตามมาเห็นพอดีรีบคว้าไว้ กะปอมมองน้ำนิ่งกำลังหลบเข้าไปในซอกทำให้ไม่มีใครมองเห็น
ตำรวจหันมาตามเสียงเห็นกะปอมล้มลุกคลุกลานพยายามจะคว้าลูกเอาไว้ แต่ไม่ทัน ตำรวจคว้าตัวได้ก่อน
น้ำนิ่งเห็นตำรวจจับตัวกะปอมคว่ำหน้าลงกับพื้น เธอบอกไปว่า
“ หนูกำลังจะไปซ้อมบาสฯมาจับหนูทำไม ” ตำรวจไม่เชื่อจับกะปอมกระแทกกับพื้นบอกให้อยู่นิ่งๆอย่าดิ้น น้ำนิ่งนึกสงสารเพื่อนได้แต่แอบมองดูอยู่ห่างๆ ตำรวจกำลังค้นตัว แต่ไม่เจอของกลาง ผู้กองปรากฏตัวขึ้น เห็นลูกบาสฯตกอยู่ไม่ไกล เดินไปเก็บมาถือไว้ พร้อมกันนั้นตำรวจนายหนึ่งก็รายงานว่า
“ จับคนเล่นได้เกือบหมดทุกคนรวมทั้งเด็กผู้หญิงคนนี้ด้วย แต่เราไม่พบลูกเต๋ากับยาเสพติด ”
“ในจำนานพวกมัน เด็กคนนี้น่าจะเด็กกว่าใครและท้าทางจะแสบกว่าใคร ใช่ไหมหมู่ ” ผู้กองถาม หันมามองกะปอม แล้วเห็นลูกบาสตกอยู่ไม่ไกลเดินไปเก็บ
“ ไม่แน่ใจ ครับผม ”
ผู้กองสั่งให้ปล่อย กะปอมกำลังจะลุก ไม่ทันตั้งตัวผู้กองส่งลูกให้รับ กะปอมรับไม่ทันถูกบอลกระแทกท้องจนจุกร้องไม่ออก
“ โอ๊ย ” น้ำนิ่งร้องเบาๆ ออกมาแทน หันหน้าหนีไม่อย่ามอง ผู้กองเก็บลูกบาสขึ้นมาใหม่ เดินเข้ามาใกล้ๆบอกให้กะปอม
“ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! ยังอ่อนซ้อม เอาแต่มั่วสุม รับลูกแค่นี้ก็รับไม่ได้ ” ผู้กองตระคอกใส่หน้า
“ รับลูกให้ได้โอกาสจะเป็นของเรา อย่าให้ลูกหลุดมือโอกาสมีน้อยมากหรือไม่มีเลย ถึงเวลานั้นชั้นเองก็ช่วยเธอไม่ได้ ” เสียงเอาจริงฟังชัดทำให้กะปอมชักกลัวและก็งงไปด้วย
“ จำไว้! ทิ้งมันซะ แล้วคว้าลูกไว้.......และชู้ตเอาคะแนนมาเป็นของเราให้ได้ ” กะปอมเริ่มเข้าใจคิดถึงสนามบาสฯอย่ากลับไปที่นั้นเร็วๆ
ตำรวจบางคนเห็นกะปอมรวมเล่นการพนันกับพวกเขาด้วย กะปอมใจเสียกลัวตำรวจจะเจอยาเสพติดเพราะแต่ก่อนไม่เคยมี เล่นแต่การพนัน อาจารย์ฝ่ายปกครองยังสงสัยเราหาว่าเราพัวพ้นกับยาเสพติดด้วย ทั้งที่เราไม่รู้เรื่อง แล้วพวกเราจะเป็นอย่างไงถ้ามีใครเสพฯยาเข้าไป ยิ่งคิดยิ่งกลัว แต่ตอนนี้เราจะให้ตำรวจเจอยาไม่ได้
“ น้ำนิ่งเธออย่าเพิ่งออกมานะไม่งั้น เราถูกไล่ออกจากโรงเรียนแน่” กะปอมได้แก่คิด ทำอะไรไม่ได้โวยวายออกมา
“ ปล่อยหนู! หนูไม่ได้ทำผิด มาจับหนูทำไม เพื่อนๆกำลังรอหนูที่สนามบาสฯ ” กะปอมกลัวร้องออกมา น้ำนิ่งเห็นสถานการณ์ไม่ดี จึงปรากฏตัวเดินออกมา ทุกคนหันไปมองน้ำนิ่งเห็นในมือมีลูกบาสฯอีกลูก เธอบอกไปว่า
“ กะปอมกับหนู เรากำลังไปซ้อมบาสฯ ” น้ำนิ่งฉลาดไม่พูดมากไปกว่านี้ ไม่นั้นตำรวจจะสงสัยอีกคน น้ำนิ่งชักเหงื่อตกยิ่งกว่าซ้อมบาสฯในสมาน ในใจก็คิด
“ ตำรวจรักษากฎแต่เธอฟาล์วผิดกฎ กะปอมเราช่วยได้แค่นี้แล้วนะ” น้ำนิ่งไม่อยากโกหกจึงเงียบดีกว่า
น้ำนิ่งได้แต่คอยลุ้นอยู่ในใจ ทุกคนกำลังรอคำตอบจากผู้กอง กะปอมเองชักหายใจไม่ทั่วท้อง จนกระทั่ง ผู้กองกล่าวทัณฑ์บนกะปอมไว้ ต่อไปถ้าเจอจริงๆจะเอาเรื่องให้ติดคุก แล้วสั่งให้ปล่อยตัวไป
น้ำนิ่งรู้สึกโล่งใจคว้ามือกะปอมได้ กะปอมก็แย่งลูกบาสฯจากมือผู้กองได้ ก็รีบวิ่งออกมาให้ไกลที่สุดจากที่นั้น เสียงตะโกนของผู้กองไล่หลังมาติดๆ
“ จำไว้! ชู้ตเอาคะแนนมาเป็นของเราให้ได้ ”
ขณะเดียวกันเพื่อนๆจอมวารร้ายของกะปอมที่รอดจากการจับกุมของตำรวจก็มาดักเราไว้ ทำเอาน้ำนิ่งตกใจ มีพวกไอ้มืดหลายคนรวมทั้งไอ้เอก ไอ้ต้องที่น้ำนิ่งพอจะรู้จัก เหมือนหนีเสื่อปะจระเข้ ท้าทางพวกมันเอาเรื่อง
“ เอ็งจะไปไหน ” ไอ้มืดขวางหน้าเราไว้
“ ชั้นจะไปซ้อมบาสฯ ” กะปอมบอกพวกมัน ดันน้ำนิ่งมาหลบด้านหลัง
“ เอาของมาก่อน ของที่ข้าโยนให้เอ็งตอนตำรวจเข้ามาซิวพวกเราไง ” ไอ้มืดเอาแน่นถ้าไม่มีของ
“ ชั้นรับไม่ทัน ตำรวจยึดไปแล้ว ”
“ชั้นไม่เชื่อ พวกเราอยู่ได้ก็เพราะของนั้น ”
“ ไอ้มืด ชั้นเพิ่งรู้ว่านายเอายาเสพติดเข้ามาในชุนชน นายเอาเข้ามาตั้งแต่เมื่อไรวะ”
“เอ็งจะรู้ไปทำไม ที่เอ็งยังหนีเอาตัวรอดคนเดียวเลย ”
“ชั้นต้องซ้อมบาสฯ ก็เพราะว่าบาสฯจะช่วยให้ชั้นหลุดพ้นจากสิ่งชั่วๆได้ ”
“ นั้นแหละเอ็งกำลังทิ้งพวกเรา เอาตัวรอดคนเดียว เอ็งลืมแล้วเหรอ ไม่ว่าพวกเราจะเป็นอย่างไงก็ไม่มีวันทิ้งกัน ” ไอ้ต้องต่อว่า
“ เราไม่เคยลืม พวกนายฟังชั้นก่อน ”
“ เธอจะให้เราเชื่อได้ไง! เธอมีคนสนับสนุน ส่วนพวกชั้นมันก็ไอ้พวกเหลือเดนไม่มีใครสนใจแม้แต่พ่อแม่ พวกเราต้องมามั่วสุมกันก็เพราะไม่มีทางออก ส่วนเธออีกหน่อยเก่งขึ้นมา เธอก็ลืมพวกเรา ” ไอ้เอกชิงพูดตัดพ้อต่อว่า
“เชื่อชั้น! ไอ้เอก ไอ้ต้อง ไม่ว่าจะอย่างไงชั้นจะไม่ลืมพวกนาย ชั้นไม่อยากตกนรก ชั้นจะพิสูจน์ให้พวกนายเห็นเอง แต่ไม่ใช่ตอนนี้ วันข้างหน้าชั้นเก่งเมื่อไร ชั้นจะเป็นคนช่วยพวกนายให้มีทางที่ดีกว่านี้ให้ได้ ให้ชั้นไปซะ ” กะปอมพูดอย่างไม่กลัว สบตาพวกนั้นอย่างจริงใจ ไอ้เอก ไอ้ต้องเริ่มคล้อยตามกะปอม
“ เอ็งอย่ามาพูดเอาดีเข้าตัวดีกว่า เอาของของข้าคืนมา” ไอ้มืดยังไม่เชื่อจ้องหน้าเอาจริง
“ ไอ้มืด! ชั้นมีของ ตำรวจก็จับชั้นไปแล้วสิ ชั้นคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก ” กะปอมยืมยันอย่างไม่กลัว
“ ไอ้มืดปล่อยมันไป! ไอ้ปอมมันไม่โกหกเอ็งหรอก ” ไอ้เอกห้าม
“แกต้องเอาของมาก่อน ” ไอ้มืดเสียงแข็งท้าทางไม่ยอม ทำเอาน้ำนิ่งนึกกลัวจับใจคอยลุ้นอยู่ในใจอีกครั้ง
“ พวกมันไม่ได้ของมีหวังโดนรุมแน่ ” น้ำนิ่งกระซิกบอก ก่อนตัดสินใจพูดขึ้นมา
“ นายไม่เชื่อ! นายก็ค้นตัวกะปอมดูสิ” น้ำนิ่งท้าไอ้มืด
น้ำนิ่งมองไปรอดๆหาทางหนี หนียังไงก็ไปไม่รอดเหมือนเจอทางดัน เคลือบไปเห็นไม้หน้าสามยาวกำลังดี วางอยู่ข้างหลังพอดี
“ เป็นไงเป็นกัน ” น้ำนิ่งบอกกับตัวเอง เพราะไม่รู้ว่ากะปอมยังมียาเสพติดหลงเหลือหรือไม่เห็นไอ้มืดกำลังค้นตัวกะปอมอยู่ จนในที่สุด..........ไอ้มืดก็
“ เอ็งไปซะ ” ไอ้มืดไม่เจอยอมปล่อย
กะปอมยังมองหน้ามันอยู่อีก น้ำนิ่งไม่รอช้าคว้ามือกะปอมได้รีบวิ่งไม่คิดชีวิต วันนี้เจอทั้งตำรวจและเจอทั้งพวกนั้น กว่าจะผ่านด่านมาได้เกือบตาย แล้วยังโดนพวกนั้นคาดโทษเอาไว้อีก
“ เอ็งหักหลังพวกข้าเมื่อไร! เอ็งโดนแน่จำไว้ ” ไอ้มืดตะโกนเอาเรื่องตามหลังเรามา
น้ำนิ่งไม่รู้ว่ากะปอมไปตกลงอะไรกับพวกมันไว้ รู้แต่ว่าเวลานี้ต้องรีบไปให้ถึงสนามบาสฯให้เร็วที่สุด เพราะที่นั้นเราจะปลอดภัย
จนมาถึงสนามช้ากว่าใคร ขณะที่เดินผ่านเมรุ ลุงสัปเหร่อกำลังเผาศพไร้ญาติอยู่นั้น
“ เอาของมา ” กะปอมแบมือขอน้ำนิ่ง ตาก็มองไปที่เมรุ
“ ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายนะกะปอม ” น้ำนิ่ง
“ ชั้นรู้แล้ว! เอามา ” กะปอมรับปาก น้ำนิ่งจึงส่งยาเสพติดให้
กะปอมเดินเข้าไปที่หน้าเมรุนึกถึงอดีตที่วิ่งหนีตำรวจด้วยกันกับพวกเพื่อน หนีรอดมาทุกครั้งแต่ครั้งนี้เกือบไม่รอด
พวกมันเหมือนเป็นเพื่อนตายกันมาตั้งแต่ยังเด็ก จะดีจะร้ายพวกมันก็ยังเป็นเพื่อน
“เอ็งลืมแล้วเหรอ!ไม่ว่าพวกเราจะเป็นอย่างไงก็ไม่มีวันทิ้งกัน”เสียงไอ้ต้องยังวนเวียนอยู่ในหัว
“ ชั้นไม่เคยลืมเพื่อน ” กะปอมพูดน้ำตาไหลออกมา ตามด้วยเสียงผู้กองดังขึ้นในใจอีกคน
“ จำไว้! ชู้ตเอาคะแนนมาเป็นของเราให้ได้ ” ถ้อยคำทั้งสองฝ่ายช่วยจุดประกายขึ้นมาให้ตัดสินใจเด็ดขาด ล้วงเอาลูกไฮโลออกมาจากที่ซ่อนกับยาเสพติด
“ นี่ไงของกลาง มันทำให้ทุกคนเสียคน” กะปอมน้ำตาไหลออกมา สำนึกผิดที่ถลำไปกับมันอย่าไม่รู้ตัว
“ลุง! เปิดเมรุออกเดี๋ยวนี้ ” กะปอมสั่ง จนลุงสัปเหร่อได้ยินเสียงเอาจริงก็รีบเปิดเมรุออกทันที
“ชั้นรักพวกนายนะ ชั้นจะช่วยพวกนายให้ออกมาจากนรกให้ได้ ” พูดเสร็จก็ขว้างมันเข้าไปในเมรุขนาดที่ไฟกำลังลุกโชน
ทุกคนในสนามบาสฯมองอย่างสงสัย เจี๊ยบเห็นผิดปกติตามมาสมทบทั้งสอง
“ เกิดอะไรขึ้น ทำไมเหงื่อเปียกไปทั้งตัว ” กะปอมไม่ตอบ ไม่อยากคิดถึงมันอีก
จบสิ้นกันสักที น้ำนิ่งส่ายหน้าปฏิเสธเช่นกันปล่อยมันเป็นความลับต่อไป อาจารย์ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่พอจะเดาออกว่า

“มันเริ่มต้นขึ้นแล้ว และเธอกำลังต่อสู้กับมัน ” อาจารย์คิดอย่างพอใจ
เมื่อเห็นทุกคนมาพร้อมกันทั้งหมดแล้ว อาจารย์สั่งให้วิ่งรอบสนามบาสฯ เตรียมตัวซ้อมวางตำแหน่งต่อไป อาจารย์เรียกกะปอมออกมาสอนตัวต่อตัวก่อน
“ กะปอมออกมานี่! ปีกหรือเพาเวอร์ฟอร์เวิร์ดเป็นตัวทำคะแนนจะต้องเร็วกว่าใคร เธอไม่สามารถทำคะแนนคนเดียวได้หรอก เธอจะต้องมีพอยต์การ์ด ชู้ตติ้งการ์ด เซ็นเตอร์และสมอลฟอร์เวิร์ด คอยช่วยเหลือเธอและจะต่อสู้เคียงข้างไปกับเธอ เธอถึงจะมีพลังต่อสู้กับผู้ต่อสู้ได้ ตอนนี้เธอไม่สามารถเล่นหรือรับมือคนเดียวได้หรอก การฝึกซ้อมที่เป็นทีมเวิร์คจะช่วยเธอเอง ไม่ว่าจะในสนามหรือนอกสนาม เข้าใจไหม ”
“ เข้าใจคะ! หนูจะชู้ตเอาคะแนนมาเป็นของเราให้ได้คะ ” กะปอมน้ำตาซึม
“ วิ่งออกไปเลย์อัพ เร็วๆ ” อาจารย์ตะโกนสั่ง กะปอมวิ่งบุกไปที่แป้น อาจารย์ส่งลูกฟาสต์เบรก(fastbreak)ไปให้ กะปอมเลย์อัพชู้ตลูกเข้าไป
“ เร็วกว่านี้ ” กะปอมรีบวิ่งไปรับลูก เลย์อัพชู้ตเข้าไปอีก
“ เร็วๆอีก ” กะปอมเหนื่อยแทบขาดใจ แต่ก็ทำได้ทุกลูก และห่างออกไปอีกมุมหนึ่งของสนาม ผู้กองยืนดูอยู่ห่างๆ พูดออกไปอย่างมีความหมาย
“ ชั้นจะเอาใจช่วย สู้ต่อไปไอ้หนูน้อย อย่าลืมชู้ตเอาคะแนนมาเผื่อชั้นด้วย ”
และห่างออกไปไม่ไกลเท่าไรเช่นกัน ไอ้พวกเพื่อนก็ตามมาซุ่มดูเหมือนกัน
“ สู้เขานะไอ้กะปอม ” ไอ้เอก
“ ใครรังแกเอ็งบอกข้า ” ไอ้ต้องรู้สึกภูมิใจที่เห็นเพื่อนเป็นนักบาสฯ ส่วนไอ้มืดหัวหน้าแก็งอดรู้สึกไม่ได้ว่า ต่อจากนี้ไปไอ้กะปอม มันไม่ใช่เพื่อนอีกต่อไป


โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Dec 3 2007, 03:37 AM
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 18, 2008, 04:39:47 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
ลั่นทมริมทะเล
Global Moderator
Full Member
*****
กระทู้: 119



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 04:39:19 am »


นิค่ะ     
โพสต์เมื่อ: Oct 30 2007, 06:12 AM
   
เข้ามาอ่านแล้วค่ะ แต่ขออ่านแบบเร็ว ๆ ก่อนนะคะ เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยได้มีเวลาเข้ามา
นั่งคุยกันเลย ได้แต่แวบมาดูครั้งละ2- 3นาที เท่านั้นเองค่ะ

มีตรงนี้นิดหนึ่งขอยกมาเป็นตัวอย่างแล้วกันนะคะ....



ไอ้มืด! ชั้นมีของ ตำรวจก็จับชั้นไปแล้วสิ ชั้นคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก ” กะปอมยืมยันอย่างไม่กลัว

ตรงนี้พี่ว่า ถ้าเติมคำว่า ถ้า สักนิดก็จะทำให้เข้าใจและเห็นภาพชัดเจนขึ้นนะคะ

ไอ้มืด! ถ้า ชั้นมีของ ตำรวจก็จับชั้นไปแล้วสิ ชั้นคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอก ” กะปอมยืมยันอย่างไม่กลัว

เปลี่ยนสรรพนามในการเรียกกันแล้วอ่านนุ่มขึ้นนะคะ ไว้ค่อยคุยกันยาว ๆ อีกทีนะคะ
โชคดีค่ะ


--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com



กะปอม    
โพสต์เมื่อ: Nov 5 2007, 05:40 AM
   
กะปอม
ขอบคุณพี่นิคะ ที่ เข้ามาแนะนำ

โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Nov 5 2007, 05:41 AM



อภิญญา    
โพสต์เมื่อ: Nov 8 2007, 07:00 PM
   
น้องกะปอม

พี่ก็เห็นด้วยกับคุณนิ ว่า ดูนุ่มขึ้น แต่ต้องระวังเรื่องคำผิดที่ยังมีอยู่นะคะ และประโยคขยายคำพูดที่พี่เคยบอกไว้ ในตอนนี้ก็ยังมีอยู่เช่น

“ ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายนะกะปอม ” น้ำนิ่ง

น่าจะเป็น

“ ขอให้เป็นครั้งสุดท้ายนะกะปอม ” น้ำนิ่งขอร้องด้วยความเป็นห่วง

พี่ชื่นชมที่น้องกะปอมต้องการสอนเยาวชนให้เป็นคนดี เป็นความคิดที่ดีค่ะ แต่ถ้าเราเพิ่มรสชาดของเนื้อหาให้มีเหตุการณ์อื่น ๆ เข้ามาบ้างจะทำให้เรื่องสนุกน่าติดตามค่ะ

--------------------
จะขี่ไม้กวาดไปตามหาฝัน...เข้าไปเยื่ยมชมบ้านในฝันได้ที่นี่ค่ะ
http://apinya07.spaces.live.com



กะปอม    
โพสต์เมื่อ: Nov 9 2007, 03:23 AM
   
จากกะปอม
ขอบคุณพี่อภิญญาค่ะ หนูจะพยายามทำให้ดีที่สุดคะพี่

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 12:39:23 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF