www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ดาวเนปจูนสีน้ำเงินพาท่องระบบสุริยะจักรวาลเพื่อต, เด็กชายวิสรุจณ์ซุกซนตอน  (อ่าน 1532 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 05:04:22 am »

เด็กชายวิสรุจณ์......ซุกซน
ตอน ดาวเนปจูนสีน้ำเงินท่องสุริยะจักรวาลเพื่อตามหาดาวพลูโต

เสาร์นี้แม่หยุดงาน แม่บอกเด็กชายวิสรุจณ์ว่า
“ ตอนบ่ายแม่จะพาไปเยี่ยมพี่โจที่โรงพยาบาลยันฮี ”
“ พี่โจเป็นอะไร ”
“ พี่โจขี่มอเตอร์ไซด์ แล้วถูกรถปิกอัดชน”
“ ห่า....น่าสงสาร งั้น! ก็เจ็บกว่าผม ที่เคยเป็นที่หัวนิ้วโป้งสองข้างใช่ไหมแม่”
“ ใช่! หลายเท่า ” แม่พยักมอง
“ แล้วทำไม น้าโจไม่มารักษาโรงพยาบาลตากสินใกล้บ้านเรา” เด็กชายวิสรุจณ์สงสัย
“ ก็รถน้าโจไปชนอยู่แถวนั้น เขาก็ไปรักษาที่นั้นสิลูก” แม่ตอบจนเหนื่อย เด็กชายวิสรุจณ์กำลังอ้าปากถามต่อ
“ ไม่ต้องถามแล้ว! ” แม่รีบเบรก เด็กชายวิสรุจณ์หน้าละห้อย ปากแม่ก็ยังพูดไม่ยอมหยุด
“ แม่จะทำงานบ้านให้เสร็จก่อน ตอนบ่ายค่อยไปเยี่ยมน้าโจกัน แล้วอย่าซน” แม่พูดกวาดบ้านไปด้วย เด็กชายวิสรุจณ์เดินตามหลังไปด้วย พอแม่หยุดพูดปับ เด็กชายวิสรุจณ์ก็อ้าปากถามทันที
“ แล้วโรงพยาบาลยันฮี อยู่ที่ไหนล่ะแม่” แม่หยุดชะงักหันมามองหน้าลูก
“ เออเนอ!.......แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ”
“ เอาอย่างงี้ดีมั้ยแม่! ผมจะโทรไปถาม คุณป้า 184 ว่าโรงพยาบาลยัน.....ฮี นั่งรถเมส์สายไหนผ่านนะๆ” เด็กชายวิสรุจณ์กระตือรือร้นอยากจะช่วยแม่ แม่มองหน้าไม่ค่อยไว้ใจเท่าไหร่
“ ก็ได้! ถามเขาว่ารถเมล์จากโรงพยาบาลตากสินไปโรงพยาบาลยันฮี นั่งรถสายอะไรผ่าน ”
“ ครับแม่ ” เด็กชายวิสรุจณ์เข้าใจ เพราะเวลาแม่ไปไหนมาไหนไม่ถูก แม่ก็ใช้ให้ไปโทรถาม คุณป้า 184 บ่อย
แม่ยืนกำลังล้างจานอยู่ ก็ได้ยินเสียงเด็กชายวิสรุจณ์กำลังถาม 184 ดังมาแว่วๆ
“ ครับ! ผมต้องนั่งสาย 3 ไปลงสนามหลวง แล้วต่อด้วยสาย 203 ไปลงหน้าโรงพยาบาลยัน..ฮีเลยเหรอครับ! ขอบคุณครับ คุณป้า 184 ” เด็กชายวิสรุจณ์ถามได้เรื่องแล้ว ก็รีบวิ่งเสียงดังตึงๆๆๆมาบอกแม่ แม่จะห้าม อย่าวิ่งแต่ไม่ทัน เด็กชายวิสรุจณ์ก็มายืนเงยหน้าบอกเสียก่อน
“ แม่คร้าบบ คุณป้า 184 บอกว่าให้นั่งสาย 3 ไปลงสนามหลวง แล้วต่อด้วยสาย 203 ไปลงหน้าโรงพยาบาลเลยครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์รายงานเสียงดังฟังชัด
รายงานเสร็จแล้วก็รีบวิ่งเสียงดังตึงๆๆๆไปดูการ์ตูนต่อ การ์ตูนกำลังสนุกเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับระบบสุริยะจักรวาล เด็กชายวิสรุจณ์ดูจนจำขึ้นใจ ว่ามีดาวอะไรบ้างที่มีอยู่ในระบบสุริยะจักรวาล แต่น่าสงสารดาวพลูโตที่ถูกตัดออกจากระบบสุริยะ แม่เองก็ยังมานั่งเสียใจอยู่หลายวันทำไมดาวพลูโตต้องตัดขาดด้วย ถึงตอนนี้
“ ถ้าพวกเราจะไปตามหาดาวพลูโต เราต้องไปตั้งหลักที่ดาวเนปจูน เพราะดาวเนปจูนอยู่ใกล้ดาวพลูโตที่สุด ” พระเอก
“ งั้นเรา! ต้องรู้ข้อมูลเกี่ยวกับดาวเนปจูน ” นางเอก
“ ได้เลยเพื่อนรอเดี๋ยวนะ! ศาสตราจารย์ได้ทิ้งของมูลไว้ในโน้ตบุ๊กส่วนตัวของท่านไว้แล้ว” เพื่อนพระเอก กำลังคลี่หาข้อมูลจนเจอ
“ เจอแล้วนี้ไง! ดาวเนปจูน ในเดือนสิงหาคม ปี 1989 ยานวอยเอเจอร์ 2 ได้บินผ่านและสามารถส่งภาพและการวัดผลความชื่น กลับมายังพื้นโลกเราได้ และทำให้เราได้รู้ว่าดาวเนปจูนมีสีน้ำเงิน ต่อจากนั้นยานวอยเอเจอร์ 2 ก็สามารถบินออกจากระบบสุริยะผ่านดาวเคราะห์ชั้นนอกสี่ดวง ยังไม่มียานลำใดที่ได้ไปยังดาวเคราะห์ต่างๆมากเหมือนยานวอยเอเจอร์ 2 เลย ”เพื่อนพระเอกรายงาน
“ ถ้าอย่างงั้น! พวกเราจะไปดาวพลูโตได้ เราต้องมียานวอยเอเจอร์” พระเอก
“ ยานวอยเอเจอร์อยู่ในนาซาเท่านั้น และไม่มีใครให้เรายืมยานวอยเอเจอร์ ไปดาวที่ถูกตัดขาดแล้ว มันเสี่ยงเกินไป” นางเอก
“ แล้วเราจะเอายานวอยเอเจอร์ มาจากไหน” เพื่อนพระเอก
“ มีซิ! หลักจากดาวพลูโตถูกตัดขาดออกไปแล้ว ศาสตราจารย์ก็สร้างยานวอยเอเจอร์ 3 อย่างลับๆไม่ให้ศัตรูรู้ ศาสตราจารย์สร้างยานวอยเอเจอร์ 3 เพื่อต้องการตามดาวพลูโตให้กลับมาเป็นระบบสุริยะใหม่อีก ก่อนศาสตราจารย์จะถูกข้าศึกโจมตีแล้วหายตัวไปอย่างลึกลับ ศาสตราจารย์ได้ทิ้งแผนที่ซ้อนยานวอยเอเจอร์ 3 ไว้ให้พวกเราด้วย ” พระเอกพูด
“เดี๋ยวก่อน! พวกนาย ในข้อมูลท่านศาสตราจารย์ พูดถึงดาวเนปจูนสีน้ำเงิน บ่อยมาก ” เพื่อนพระเอกชี้ให้เพื่อนเห็นในจอโน้ตบุ๊ก
“ ดาวเนปจูนสีน้ำเงิน อาจไม่ใช่ดาวที่อยู่ในจักรวาสจริงๆ” นางเอกพูด
“มันต้องอยู่บนโลก ยานวอยเอเจอร์ 3 อาจอยู่ในดาวเนปจูนสีน้ำเงินก็ได้ ”
“ นึกออกแล้ว ดาวเนปจูนสีน้ำเงินก็คือ ภูเขาสีเงินก็ควรเป็นภูเขาน้ำแข็งไง ”
“เดี๋ยวก่อน! นั้นอะไร ? ” เพื่อนพระเอกตะลึง เมื่อพบของมูลบางอย่างบนจอคอมพิวเตอร์ ทุกคนมองไปที่จอนิ่งคิดอยู่นาน
“พิกัด 84องศา03ลิดาN 174องศา51ลิดาW ขั้นโลกเหนือ ที่มีอากาศเหมือนดาวเนปจูน” พระเอกพูดขึ้นมา
“ใช่แล้ว! ยานวอยเอเจอร์ 3 ต้องซ้อนอยู่ในหุบเขาแห่งใดแห่งหนึ่ง ที่ตรงกับพิกัดนี้แน่นอน ” นางเอกพูด
“ ดี! ถ้าอย่างไง! พวกเราต้องหายานวอยเอเจอร์ 3 ตามพิกัดนี้ให้เจอ ก่อนที่ศัตรูจะตัด ดาวพธุ ดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส เนปจูนและทำลายโลกเรา ดังนั้นเราต้องป้องกันโลกและดวงดาวดวงอื่นๆในระบบสุริยะจักรวาลให้ได้ก่อน ” นางเอกพูด
“ใช่! ถ้าพวกเรามียานวอยเอเจอร์ 3 ไปค้นพบดาวพลูโตได้อีกและทำให้อยู่ในระบบสุริยะได้อีกครั้ง ศัตรูก็ทำอะไรดาวในระบบสุริยะจักรวาลเราไม่ได้ ” พระเอกพูดจบ
การ์ตูนก็โปรดติดตามตอนต่อไปพอดี ทำเอาเด็กชายวิสรุจณ์เซ็งสุดๆ ต้องรอดูต่อเสาร์หน้า
กว่าแม่จะทำงานบ้านเสร็จก็ปาเข้าไปบ่ายโมง แม่พามานั่งรถเมล์สาย 3 ในใจเด็กชายวิสรุจณ์ก็นึกถึงการ์ตูนตลอดเวลา มองออกไปหน้าต่าง
“ เอ...พวกเขาจะไปหายานวอยเอเจอร์ 3 เจอไหม ” เด็กชายวิสรุจณ์คิดแล้วก็ถอนใจออกมา แม่ค่อยๆชำเลืองมอง ไม่พูดอะไรดีกว่าเดี๋ยวก็ต่อความยาวสวยความยึด ได้แต่สงสัย
“ เอ่...แปลกวันนี้ไม่เห็นซนเลย ดูเงียบๆ เออ..... ดีแล้วออกซนอีกเลย เจ้าเทวดาน้อย ”
“ยานวอยเอเจอร์ 3 เท่านั้นที่พาเราไปดาวเนปจูนได้ ” เด็กชายวิสรุจณ์คิดมาตลอดทาง
จนถึงโรงพยาบาลแม่พามากินข้าวเที่ยวก่อน กว่าจะกินเสร็จก็บ่ายสองโมง แม่เดินเข้าไปถามประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล
“ คนไข้ที่ถูกรถชนชื่อสุริยะ อยู่ห้องไหนคะ” แม่ถามยืนรอสักพัก
“ ชั้น 19 ห้อง 1989 ค่ะ ”
“ ฮะ....เหมือนในการ์ตูนเลย แล้วยานวอยเอเจอร์ 3 ล่ะอยู่ที่ไหนกัน ” เด็กชายวิสรุจณ์หมุนตัวช้าๆมองไปรอบ แล้วก็คิด......คิดๆ
แม่พามาถึงลิฟต์ เด็กชายวิสรุจณ์มองลิฟต์ถึงกับตกใจ
“นี่ไง! ยานวอยเอเจอร์ 3 จากภูเขาสีเงิน ยานนี้จะพาเราบินออกจากระบบสุริยะผ่านดาวหลายดวงจนถึงดาวเนปจูนสีเงินและตามหาดาวพลูโตต่อไป ”
เด็กชายวิสรุจณ์เช็ดหน้ากางแขนกางขามองซ้ายมองขวา เห็นเด็กๆกำลังรอขึ้นลิฟต์หรือยานวอยเอเจอร์ 3 อยู่เหมือนกัน
“ เราต้องหาเพื่อนเดินทางไปด้วย ” เด็กชายวิสรุจณ์ยังไม่เลิกล้มความตั้งใจ กราดตามองเด็กด้วยกัน ส่งยิ้มยับคิวให้อย่างมีแผน เด็กๆรุ่นคราวเดียวกันก็งงกันใหญ่ อยู่ๆก็ยิ้มให้
พอลิฟต์เปิดออกเด็กๆก็พากันแย่งกันเข้า เด็กชายวิสรุจณ์พาแม่เข้ามาในลิฟต์ ตั้งใจจะเบียดเข้าไปยืนใกล้ปุดปิดเปิดลิฟต์ อัดกันจนตัวรีบทั้งแม่ทั้งลูก
เด็กชายวิสรุจณ์เห็นทุกคนเข้ามาเต็มลิฟต์ก็รีบปิดลิฟต์และรีบล็อคลิฟต์ค้างไว้ก่อน
เด็กชายวิสรุจณ์หันหลังบังตัวล็อคลิฟต์ไว้ แล้วยิ้มยักคิวให้กับเด็กๆ ทุกคนงงทำไมลิฟต์ยังไม่ขึ้น
เรื่องนี้เด็กชายวิสรุจณ์ถนัดอยู่แล้ว เพราะบ้านอยู่ใกล้โรงพยาบาลตากสิน เวลาไม่มีอะไรเล่นก็ชอบแอบแม่ไปขึ้นลิฟต์เล่น จนรู้ระบบลิฟต์ทั้งหมด ที่โรงพยาบาลนี้ลิฟต์ไม่ต่างกันเท่าไร
“ แม่ครับน้าโจชื่อจริงชื่อสุริยะเหรอครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์เริ่มแผนการ แม่พูดไม่ออก โดนเด็กเบียดแทบจะหายใจไม่ค่อยออก เด็กชายวิสรุจณ์ตัวเล็กก็ไม่เป็นไร
“ แม่ๆๆ ” เสียงดังทวงคำตอบ จนเด็กในลิฟต์หันมามองเด็กชายวิสรุจณ์
“ฮิ ๆ...ได้ผลทุกคนหันมามองเรา ” เด็กชายวิสรุจณ์หัวเราะในใจ
“ น้าโจชื่อจริงชื่อสุริยะ ครับพอใจหรือยัง ”
“ สุริยะหรือระบบสุริยะใช่ไหมครับ ” เด็กๆเงียบตั้งใจฟัง เด็กชายวิสรุจณ์หันมายิ้มให้เพื่อนเด็ก
“ฮืม.....ทำไมลิฟต์ยังไม่ขึ้น แม่ร้อนจะเป็นลม ”
“งั้น....พวกเราก็กำลังขึ้นยานวอยเอเจอร์ 3 ไปสุริยะจักรวาลใช่ไหมครับ ? ” พวกผู้ใหญ่งงๆ แต่เด็กทุกคนเข้าใจทันที่ เพราะติดการ์ตูนเรื่องเดียวกันทั้งบ้านทั้งเมือง เพิ่งดูมาเมื่อเช้านี้เอง
“ ใช่ๆ ” เพื่อนเด็กตอบพร้อมกัน เด็กชายวิสรุจณ์ชักสนุกส่งยิ้ม
“ เราจะไปชั้น 19 ห้อง 1989 ของดาวเนปจูนสีน้ำเงิน ” เด็กชายวิสรุจณ์เริ่มเล่นก่อน และแล้วก็รีบใช่ตัวบังปุดปิดเปิดลิฟต์ เพื่อนๆก็พากันบังบ้าง ทำให้ลิฟต์ติดค้างอยู่ชั้นหนึ่ง
“แต่เราต้องทยอยกันลงแต่ละดาวเพราะยานจะหนักเกินไป ก่อนจะถึงดาวเนปจูน”เด็กชายวิสรุจณ์อธิบาย พวกผู้ใหญ่ได้ยินก็ชะงักพูดไม่ออก
“ พวกนายล่ะจะไปไหน ” เด็กชายวิสรุจณ์ถาม เด็กๆอำอึ้ง
“ เร็วเข้า! เดี๋ยวค่าศึกโจมตี พวกเราอย่ากลัว กล้าๆหน่อย ” เด็กชายวิสรุจณ์เร่งท้าทาย
“เราจะไปดาว ยูเรนัส ชั้น 18 ให้ได้” เพื่อนรับคำท้า
“ เยี่ยมไปเลย ” เด็กชายวิสรุจณ์พูด ผู้ใหญ่ชักงงเด็กเล่นอะไรในลิฟต์กันนี่ พ่อแม่เด็กห้าม แต่เด็กไม่สน
“ ไม่ยอมๆๆ พวกเราจะไปสุริยะจักรวาล ” เสียงเด็กๆถักทวง
“ผู้ใหญ่ห้ามกดลิฟต์ พวกเรากำลังขึ้นยานวอยเอเจอร์ 3 ไปจักรวาลพร้อมกัน ไม่อย่างงั้นความฝันของพวกเราที่จะตามหาดาวพลูโตก็จะไม่เป็นความจริง ” เด็กชายวิสรุจณ์เอามือกางขึ้น บังที่กดลิฟต์อีก เพื่อนๆก็ทำตามเป็นกำแพงไม่ให้ผู้ใหญ่เข้ามายุ่ง
“ คนต่อไป จะไปดาวไหน ” เด็กชายวิสรุจณ์เร่ง ผู้ใหญ่คนหนึ่งชักสนุกปล่อยให้เด็กเล่นกัน
“ ดาวเสาร์ ชั้น 17 ” เด็กพูดแล้วก็จะกดไปชั้น 17
“ อย่าเพิ่งกด! พวกเราจะไปพร้อมกัน คนต่อไปจะไปไหน” เด็กชายวิสรุจณ์ห้าม
“ ดาวอังคาร....” พ่อเด็กหันมาบอก ชั้น 15
“ ชั้น 15 ” เด็กยิ้มอย่างภูมิใจ
“ คนต่อไปเร็วหน่อย เราไม่มีเวลาแล้ว ” เด็กชายวิสรุจณ์เร่งอีก
“ เราไปดาวฟลูโตชั้น 20 ”
“ โอ...โห่.... ไปตั้งไกล ” เพื่อนอุทานหันมามองพร้อมกัน
“งั้น นายก็ไปไกลกว่าใครเลย” เด็กคนหนึ่งถามหัวเราะแจ่มใส่
“ ยังไม่ครบระบบสุริยะเลยเร็วหน่อย” เด็กชายวิสรุจณ์รีบเร่ง
“ ดาวศุกร์ ชั้น 14 ด้วยนะ” ดาวศุกร์เป็นเสียงใสๆของเด็กผู้หญิง ความน่ารักจนเด็กๆมองแล้ว ยังตะลึงเลย
“ ดาวพุธ ชั้น12 , ดาวพฤหัสบดี ชั้น 16 , ดาวยูเรนัส 15 ” เด็กๆที่เหลือพูดเรียงกันไป
“ แล้วโลกล่ะ ชั้นไหน? ” เพื่อนหันมาถาม
“ รอเดี๋ยว...คิดก่อน ” เด็กชายวิสรุจณ์คิวขมวดเข้าหากัน
“ คิดเร็วๆ.......แม่จะเป็นลมอยู่แล้ว ” เด็กชายวิสรุจณ์มองไปที่ปดลิฟต์กว่าจะคิดออกมาได้
“ ก็ชั้น 13 ไม่มีหมายเลข คือโลกไงครับ พวกเราอยู่บนโลกอยู่แล้วไม่ต้องไป ” เด็กชายวิสรุจณ์อธิบาย ทำให้ชักสนุกมีผู้ใหญ่คนหนึ่งหัวเราะออกมา เด็กๆแหงนหน้ามอง
“ พ่อเราเอง พ่อเป็นอาจารย์สอนวิทย์ด้วย ” เด็กที่จะไปดาวฟลูโตบอก
“ ห่า.........งั้นก็เป็นศาสตราจารย์ที่หายตัวไปอย่างลึกลับใช่เปล่า ” เด็กถามพร้อมกัน ศาสตราจารย์กำมะลออำอึ้งพูดไม่ออก อยู่ๆก็ให้เป็น
“ใช่ ” ลูกตอบแทน
แต่ข้างนอกกำลังวุ่นวาย ทำไมลิฟต์ตัวนี้ติดค้างนานจัง จนเจ้าหน้าที่ ร ป ภ เข้ามาดูแล และร ป ภ กำลังพูดกับคอลลิ่ง ให้คนที่ติดอยู่ข้างในลิฟต์ได้ยิน
“พวกคุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ ” เจ้าหน้าที่ ร ป ภ
“ พ่อเป็นศาสตราจารย์แล้ว ตอบเขาไปสิครับ” ลูกทั้งสั่งทั้งบอก ผู้ใหญ่ทุกคนหัวเราะ แต่เด็กเอาจริงจังยืนแหงนมองท่านศาสตราจารย์เพื่อรอคำตอบ
“เอาอย่างงั้นเหรอ! ” ศาสตราจารย์กำมะลอถาม
“ ครับ ” เด็กทุกคนตอบพร้อมกัน จนผู้ใหญ่ทุกคนเงียบ
“พ่อทำเสียงจริงจังหน่อย บอกเขาไปว่าพวกเรากำลังไประบบสุริยากันนะครับ” ลูกสั่ง
“ เอางั้น!....เลยเหรอลูก ” ศาสตราจารย์กำมะลอตกกระไดพลอยโจน ต้องเล่นไปกับเด็กๆด้วย
“ ครับ ” เด็กๆตอบพร้อมเพียงกัน ก่อนพูดศาสตราจารย์กำมะลอกระแอมเรียกเสียง
“ พวกเราปล่อยภัยดี พวกคุณไม่ต้องห่วง ตอนนี้พวกเรากำลังจะขึ้นไป ดาวพธุ ดาวศุกร์ ดาวอังคาร ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ ดาวยูเรนัส ดาวเนปจูน และ ดาวฟลูโต ” ศาสตราจารย์กำมะลอพูดทำเสียงแอคชั่นหน่อยๆ เด็กๆหัวเราะสนุกกันใหญ่ เจ้าหน้าที่ ร ป ภ ได้ยินแล้วงงๆ
“ ถ้าอย่างงั้น! พวกเราไปกันเลย ศัตรูกำลังโจมตีพวกเรา ” เด็กชายวิสรุจณ์พูดจริงจัง เพื่อนพยักพร้อมกันอย่างเป็นงานเป็นการ ทุกคนแย่งกันกดปดลิฟต์ดาวใครดาวมัน ผู้ใหญ่ก็เริ่มสนุกไปด้วย
เด็กชายวิสรุจณ์เตรียมพร้อมปลดล็อกขึ้น ทำให้ลิฟต์หรือยานวอยเอเจอร์ 3 ของพวกเราค่อยๆขึ้นไป
“ ไม่ต้องกลัวนะ! พ่อเราจะช่วยบอกทาง ” ศาสตราจารย์กำมะลอรู้ว่าพวกเด็กกำลังเล่นอย่างมีจินตนาการ งั้นก็ผสมโล่งไปด้วยไม่เห็นจะเสียห้ามอะไรเลย
“ เราจะถึงดาวพุธก่อน ทุกคนฟังและจินตนาการไปด้วย ดาวพุธไม่มีดาวบริวาร มีสองชื่อ คือ เฮอร์เมส จะปรากฏในเวลาหัวค่ำ และอะพอลโล จะปรากฏในเวลาเช้ามืด” ศาสตราจารย์กำมะลอยังไม่ทันอธิบายเสร็จก็ถึงชั้น 12 ดาวพุธพอดี
เด็กชายคนนี้ท่าจะอายุน้อยกว่าใคร ยังไม่อยากออกจากยานวอยเอเจอร์ 3 ทำท่าจะร้องให้ด้วย ศาสตราจารย์กำมะลอรีบอธิบายต่อ
“ ดาวพุธมีหลุมอุกกาบาตจำนวนมากจนดูคล้ายดวงจันทร์ และเมื่อมองดูจากโลกจะสวยเหมือนดวงจันทร์ ที่น่ารักเหมือนหนูไง ” ศาสตราจารย์กำมะลอ
“ ลาก่อนเด็กเล็กชาวดาวพุธ ” เด็กชายวิสรุจณ์พูด แล้วเด็กเล็กดาวพุธหันมาโบกมือบาย บ่าย แล้วก็ค่อยเดินยิ้มอย่างพอใจจากไป
“ ต่อไปชั้นดาวศุกร์จะปรากฏในท้องฟ้าเวลาหัวค่ำทางทิศตะวันตก เรียกว่า ดาวประจำเมือง และเมื่อปรากฏในท้องฟ้าเวลาเช้ามืดทางทิศตะวันออก เรียกว่าดาวประกายพรึก หรือ ดาวรุ่ง”
เสียง “ปิ้ง” ของยานวอยเอเจอร์ 3 มาถึงดาวศุกร์พอดี
“ ดาวศุกร์สวยมาก ลาก่อนเด็กหญิงชาวดาวศุกร์ ” เด็กชายวิสรุจณ์พูดส่งยิ้มเขินๆให้
“ ขอบคุณศาสตราจารย์ ทุกคนแล้วเจอกันบนโลกนะ ” เด็กจากดาวศุกร์หันมาพูด พ่อแม่ของเด็กๆเห็นพวกเขาโต้ตอบกับถึงกับตาค้างเงียบ
“ต่อไปดาวอังคารมีภูเขาที่สูงที่สุดในระบบสุริยะคือ ภูเขาไฟโอลิมปัส” ศาสตราจารย์กำมะลอรีบอธิบายไม่งั้น ไปไม่ถึงดาวฟลูโตแน่
“ โอ...โห่ ” เด็กอุทานพร้อมกัน
“ และยังมีหุบเขาลึกที่มีชื่อว่า มาริเนริส ที่ใหญ่ที่สุดในระบบสุริยะ”
“ โอ...โห่ ” เด็กอุทานอีก จนเสียง “ปิ้ง” ของยานวอยเอเจอร์ 3 เตือนถึงดาวอังคารพอดี
“ ขอบคุณท่านศาสตราจารย์ ลาก่อนครับทุกคน” เด็กดาวอังคารบอกล่ำลา
“ แล้วเจอกันบนโลกนะครับ ” เสียงนี้เป็นพ่อแม่ของเด็กๆ พูดพร้อมกัน เด็กๆฟังแล้วแหนงหน้ามองพ่อแม่ ส่งเสียงหัวเราะออกมา
“ ดาวพฤหัสบดีมีเส้นผ่านศูนย์กลางยาวกว่าโลก 11 เท่า ” ศาสตราจารย์กำมะลอรีบอธิบายต่อ
“ โอ...โห่ ” เด็กอุทาน
“ ดาวบริวารขนาดใหญ่ 4 ดวง ได้แก่ ไอโอ, ยูโรปา, แกนิมีด และคัลลิสโต ค้นพบโดยกาลิเลโอ กาลิเลอี ” ศาสตราจารย์กำมะลออธิบาย แต่แปลกเด็กไม่ถามซักคำเลย
“ ลาก่อนเด็กชายดาวพฤหัสบดี ” พ่อแม่ของเด็กๆพูดพร้อมกันแล้วหัวเราะออกมา เด็กๆหันมายิ้มให้
“ ขอบคุณศาสตราจารย์ ทุกคนแล้วเจอกันบนโลกนะครับ” เด็กดาวพฤหัสบดีบอกร่ำลาอีก
“ดาวเสาร์มีวงแหวนประกอบไปด้วย เศษหินและน้ำแข็งขนาดเล็ก เรียงตัวอยู่ในระนาบเดียวกัน ” เสียง “ปิ้ง” ของยานวอยเอเจอร์ 3 ถึงดาวเสาร์พอดีอีก
“ ขอโทษ ด้วยนะที่อธิบายไม่จบ ”
“ ไม่เป็นไรครับ ผมจะรีบไปหาหนังสือมาอ่านต่อครับ ขอบคุณศาสตราจารย์ ทุกคนแล้วเจอกันบนโลกนะครับ บายๆ ” เด็กชายดาวเสาร์พูดอย่างกระตือรือร้น ทำให้ทุกคนอดยิ้มไม่ได้
“ ลาก่อน เด็กชายดาวเสาร์ แล้วเจอกันบนโลกนะครับ ” ทั้งเด็กและผู้ใหญ่พูดลาพร้อมกัน
ศาสตราจารย์กำมะลอคิดไม่ถึง แค่เล่นไปกับพวกเขา และอธิบายให้พวกเด็กฟังก็ช่วยจุดประกายให้กับพวกเขาได้ พวกเราเหลือไม่กี่คนบนยานนี้ เด็กชายวิสรุจณ์แหนงมองดูพวกเขาก็ยังสนุกกันอยู่
“ ดาวยูเรนัสมี ดวงจันทร์บริวารที่ค้นพบแล้วมีทั้งหมด 27 ดวง โคจรรอบดวงอาทิตย์ใช้เวลา 84 ปี ”
“ โอ...โห่ ” เสียงทั้งเด็กและผู้ใหญ่ เสียงนั้นกำลังขึ้นไปถึงดาวยูเรนัส ชั้นที่ 15
“ ดาวยูเรนัสทำเอียงถึง 98 องศา ทำให้ฤดูกาลบนดาวยาว นานมาก คือมีฤดูหนาว 42 ปี ร้อนนาน 42 ปี และบางบนพื้นที่ก็ไม่มีแสงดาวอาทิตย์ส่องตลอด 42 ปี และบางที่ก็มีแสงตลอด 42 ปี ” เสียง “ ปิ้ง” ของลิฟต์ ถึงดาวยูเรนัสแล้ว
“ ผมจะกลับไปเล่าให้เพื่อนที่โรงเรียนฟัง ว่าผมได้ขึ้นยานวอยเอเจอร์ 3 มาถึงดาวยูเรนัสแล้ว เพื่อนๆต้องอิจฉาผมแน่นอนครับ ”
“ ลาก่อน เด็กชายยูเรนัส แล้วเจอกันบนโลกนะครับ ” ทั้งเด็กและผู้ใหญ่พูดลาพร้อมกัน
คราวนี้เป็นที่ของเด็กชายวิสรุจณ์ที่กำลังแหนงหน้ามองรอคำอธิบาย
“ ลุงคงไปไม่ถึงดาวพลูโต หรอกนะ ” ศาสตราจารย์กำมะลอเสียงเศร้า ก่อนจะอธิบายต่อ
“ ดาวเนปจูน หรือชื่อไทยว่า ดาวเกตุ คือดาวเคราะห์ในระบบสุริยะลำดับที่ 8 หรือลำดับสุดท้ายที่อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ ” ศาสตราจารย์กำมะลอน้ำเสียงสั่นๆ
“ ศาสตราจารย์ผมเสียใจด้วยครับสำหรับดาวพลูโต” เด็กชายวิสรุจณ์รู้สึกเหมือนกัน พูดแทรกขึ้นมาดื้อๆ ทำให้ศาสตราจารย์กำมะลอ และทุกคนถึงกับเงียบอึ้ง
“ แม่ผมยังเสียใจไม่หายเลยครับ ที่ดาวพลูโตถูกตัดออกจากระบบสุริยะแล้วครับ ” ทุกคนยัง
เงียบ
“ เพราะอย่างนี้ใช่หรือเปล่าครับที่ไม่มี ยานวอยเอเจอร์ 3 จริงๆหรือไม่มีศาสตราจารย์คนไหนที่คิดจะไปดาวพลูโต ” เด็กชายวิสรุจณ์พูด ศาสตราจารย์กำมะลอหรืออาจารย์วิทย์อำอึ้งพูดไม่ออก
เสียง “ปิ้ง” ของลิฟต์ดังเตือน ถึงชั้นที่ 19 แล้ว
“อย่าเสียใจไปเลยครับ ยานวอยเอเจอร์ 3 มีจริงๆและดาวพลูโตก็ยังโคจรอยู่ในระบบสุริยะอยู่” เด็กชายวิสรุจณ์ยิ้มให้ ก่อนเดินออกจากลิฟต์ แล้วหันมาพูดต่ออีกว่า
“ ดาวพลูโตยังโคจรอยู่ในหัวใจทุกคนไงครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์พูดเสียงดัง จนอาจารย์วิทย์กำลังน้ำตาซึมต้องยิ้มและหัวเราะออกมาทันที
“ ลาก่อนเด็กชาย.........อือ ” อาจารย์วิทย์เรียกไม่ถูก
“ ผมชื่อเด็กชายวิสรุจณ์ ครับ ” บอกแล้วยิ้มให้อย่างแจ่มใส
“ ลาก่อนเด็กชายวิสรุจณ์.......ซุกซนจากดาวเนปจูนสีน้ำเงิน
“ ครับ! ขอบคุณท่านศาสตราจารย์ เรื่องวันนี้จะอยู่ในใจของผมตลอดไป แล้วพบกันบนดาวพลูโตนะครับ ”
จบตอน
[/b][/color][/B]


โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Dec 25 2007, 02:05 AM [/size]
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 01:09:49 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
ลั่นทมริมทะเล
Global Moderator
Full Member
*****
กระทู้: 119



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 05:07:44 am »


กะปอม      
โพสเมื่อ Dec 20 2007, 09:40 AM
   
จากกะปอม
ช่วยติชมกันหน่อยนะคะ ขอบคุณคะ



นิค่ะ    
โพสเมื่อ Dec 22 2007, 02:33 AM
   
น่ารักดีค่ะ อ่านแล้วนึกถึงน้องกะทิ ซึ่งก็ไม่ยอมให้ดาวพลูโตถูกตัดออกจากระบบสุริยะเหมือนกัน...

ดีค่ะเขียนเรื่องสร้างสรรค์อย่างนี้ดีค่ะ ไอเดียดีค่ะ เพียงแต่อย่าเผลอ หรืออย่าให้มีคำไม่น่ารักผสมเข้ามาเลยค่ะ แม้แต่น้อยนิดก็ตาม พี่เสียดายไม่อยากให้เรื่องดี ๆ ต้องหมองไปเพราะคำเหล่านั้น...


--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com



กะปอม    
โพสเมื่อ Dec 25 2007, 02:09 AM
   
จากกะปอม
หนูไม่เคยอ่านน้องกะทิที่มีดวาพลูโตคะ กะปอมไม่คิดที่จะลอกเรียนแบบใคร หลายคนทั้งโลกยังมีความรู้สึ้กที่ดีต่อดาวพลูโต จีงให้เด็กชายวิสรุณ์ถ่ายทอดความรู้สึ้กของตังเองหรืออีกหลายคนที่ยังเสียใจที่ดาวพลูโตถูกตัดออกจากระบบสุริยะ แต่ดีใจที่พี่นิเข้ามาชมและให้คำแนะนำที่ดีค่ะ ขอบคุณคะ


โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Dec 25 2007, 02:19 AM



นิค่ะ    
โพสเมื่อ Dec 25 2007, 03:43 AM
   
สวัสดีค่ะน้องกะปอม... ที่พี่คิดถึงน้องกะทิเพราะน้องกะทิก็เป็นคนหนึ่งที่รักดาวพลูโตค่ะ ความรักในดวงดาวเหล่านี้ถือว่าเป็นความรักในเรื่องเดียวกัน ไม่ถือเป็นการลอกเลียนใครหรอกค่ะ สิ่งที่น้องนำเสนอเป็นเรื่องที่ดี ไม่อยากให้น้องด่วนสรุปว่า ถ้าพูดถึงเรื่องเดียวกันแล้วจะต้องเหมือนกันหรือเป็นแนวทางเดียวกัน...

พี่มักจะบอกน้อง ๆ ที่สนใจการเขียนสารคดี โดยเฉพาะสารคดีท่องเที่ยวว่า สถานที่ต่าง ๆ นั้นผู้คนผ่านไปมาเป็นร้อยเป็นพันเป็นหมื่นเป็นแสนคน และมีคนไม่น้อยที่เขียนถึงสถานที่เดียวกันนั้น ยกตัวอย่างง่าย ๆ อย่างกรุงเก่าอยุธยาของเรา หรืออย่างพระที่นั่งบางปะอิน ความงดงาม ความน่าประทับใจ ทำให้คนไปเที่ยวเขียนมาแล้วมากมาย แต่ก็น่าแปลกที่ถึงแม้จะมีคนเขียนถึงมากมายแต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่ความรู้สึกนึกคิดถึงการถ่ายทอดสิ่งที่เห็นออกมาจะเหมือนกันทุกตัวอักษร ทั้งนี้เพราะอะไรหรือคะ...

เพราะช่วงเวลาที่แต่ละคนได้สัมผัสนั้น ต่างกันไงคะ หรือถึงแม้จะเป็นช่วงเวลาเดียวกัน อย่างไปกับเพื่อนสองคน แล้วเพื่อนสองคนนั้นก็เขียนถึงพระที่นั่งบางปะอินออกมาเหมือนกัน... อย่างไรก็ตามพี่เชื่อว่าถึงอย่างไร การเขียนของแต่ละคนย่อมมีมุมมองไม่เหมือนกัน คนหนึ่งอาจจะติดใจตัวพระราชวัง ในขณะที่อีกคนอาจจะติดรูปปั้นสวยงามอ่อนช้อยที่อยู่รายรอบก็ได้ ดังนั้น ไม่ต้องกังวลว่าจะเป็นการไปลอกเลียนค่ะ ไม่อยากให้น้องกะปอมคิดทำนองนี้ เพราะตราบใดที่เราสร้างงานขึ้นมาด้วยมุมมองของเราเองบรรยายบรรยากาศในเรื่องด้วยถ้อยคำของเราเอง ใส่จินตนาการของเราเอง ให้ภาพเรื่องราวจากสิ่งที่เราจินตนาการไว้ด้วยลีลาของเราเองแล้ว จงมั่นใจในผลงานนั้นค่ะ

เขาบอกกันว่า ไม่มีอะไรใหม่หลงเหลือให้เราได้พูดได้ว่าเราเป็นคนแรกที่ทำอย่างนั้น เพราะอายุของโลกยืนยาวมาเป็นหลายร้อยหลายพันปี สิ่งต่าง ๆ ล้วนน่าจะเคยผ่านการทำต่าง ๆ มาแล้ว...

พี่ชอบความช่างคิดของน้องกะปอม สังเกตมาตลอด แต่ที่ยังอยากขอให้น้องให้ความสนใจเป็นพิเศษคือเรื่องภาษาที่ใช้ในเรื่องค่ะ ถ้าปัดเป่าภาษาให้มีแต่คำสุภาพได้ ก็จะทำให้เด็ก ๆ อ่านแล้วได้รับภาษาที่เรียกว่าอย่างไรดีละค่ะ เอาเป็นว่าภาษาสะอาดดีไหมคะ อารมณ์ความรู้สึกของน้องสามารถสื่อถึงสิ่งที่เด็กต้องการได้ เรียกว่าต่อกันติด แต่ตอนนี้สิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือการใช้ภาษาไทยของเด็กปัจจุบัน นอกจากจะไม่สนใจเขียนให้ถูกต้องแล้ว ยังจงใจเขียนทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่ถูกต้องก็แยะ แล้วถ้าปล่อยไปเรื่อย ๆ อีกหน่อยเราจะเอาภาษาไทยที่ไหนมาภูมิใจละคะ... พี่ถึงอยากให้น้องช่วยกันรักษาภาษาไทยของเราไว้ให้อยู่ได้นาน ๆ แล้วก็เสนอแต่สิ่งที่เป็นภาษาสะอาด แม้พวกเราจะเป็นเพียงส่วนน้อยนิดก็ตามค่ะ

ฝากน้องไว้นะคะ แล้วอยากขอให้อย่านำความรู้สึกทำนองนั้นมาคำนึงอีกเลยนะคะ... คนที่มีความรู้สึกนึกที่ดี เป็นตัวของตัวเองจะรู้ดีว่า ศักดิ์ศรีของการเป็นนักเขียนนั้น สำคัญยิ่งกว่าสิ่งใดค่ะ ถ้าจะมีการลอกเลียนกันหรือไม่นั้น คนที่ลอกเลียนย่อมรู้อยู่แก่ใจดีว่าสิ่งที่เขียนไปนั้นไปลอกเลียนใครมาหรือเปล่า หลอกคนอื่นหลอกได้ แต่หลอกตัวเองไม่ได้หรอกค่ะ ดังนั้น ตราบใดที่เรายังมีปณิธานในการสร้างงานที่ดีอย่างแน่วแน่อยู่ก็ทำในสิ่งที่ดีที่สุดของเราแล้วกันนะคะ พี่เอาใจช่วยเสมอค่ะ

--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com



กะปอม    
โพสเมื่อ Dec 25 2007, 07:35 AM
   
จากกะปอม
หนูยอมรับค่ะว่ากลัวไปลอกเลียนแบบใคร ก็เพราะหนูไม่เคยมีประสบการณ์เรื่องนี้มาก่อน คำแนะนำขอพี่นิดีมากทำให้มีกำลังใจขึ้นและเข้าใจมากขึ้น สบายใจมากขึ้นด้วยคะ ตอนนึ้หนูไม่กลัวแล้วคะ ส่วนเรื่องภาษาไทยหนูจะพยายามให้มากคะ เพราะหนูเป็นคนอ่อนภาษาไทยมาตั้งแต่เด็ก ขอบคุณสำคัญคำแนะนำอีกครั้งและหนูจะพยายามไปให้ถึงดาวพลูโตให้ได้ พี่นิเป็นกำลังใจให้หนูด้วยนะคะ

โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Dec 25 2007, 07:35 AM



pimlapas    
โพสเมื่อ Feb 9 2008, 09:05 PM
   
น้องกะปอมจ๋า พี่พิมเข้ามาอ่านเรื่องราวของน้อง และคำแนะนำที่พี่นิ มอบให้ นั่นดีมาก ๆ เลยค่ะ น้องเขียนได้ดี ตามความรู้สึกของพี่นะ พี่ยังเขียนไม่ได้เท่าน้องเลยล่ะค่ะ และเรื่องการใช้ภาษา ที่พี่นิแนะนำมา เป็นประโยชน์ได้กับ คนที่เริ่มเขียน อย่างน้อง และพี่พิมค่ะ หอบกำลังใจให้อีกกระบุงเลยนะค่ะ



--------------------
ไปเยื่ยม..บ้านใหม่ด้วยนะค่ะ
http://pimlapas.page.tl/
http://pimmy65unitedstates.spaces.live.com
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 01:12:41 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF