www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เด็กชายวิสรุจณ์......ซุกซนตอน ใจหาย, กะปอม  (อ่าน 1478 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 05:42:45 am »

เด็กชายวิสรุจณ์......ซุกซน ตอน ใจหาย
เด็กชายวิสรุจณ์ออกมาจากลิฟต์ ก็เห็นนางพยาบาลสาวสวยส่งยิ้มให้
“ สวัสดีครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์ยกมือไหว้สวยๆกล่าวคำทักทาย
“ ผมมาเยี่ยม น้าสุริยะจักรวาลครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์ถาม นางพยาบาลสาวดูจะงงๆไปชั่วครู่ก็นึกขึ้นได้ทันที่
“ อ้อ......คุณสุริยะอยู่ห้องรวมชาย ตรงไปซ้ายมือจะมีประตู อยู่เตียง 7 ขวามือคะ ” นางพยาบาลสาวสวยบอก
“ ขอบคุณครับ พี่นางพยาบาล ” เด็กชายวิสรุจณ์ยิ้มให้
แม่ได้แต่เดินตามหลังเจ้าเทวดาน้อยไม่ต้องทำอะไรเลย ขืนไปแย่งทำเดี๋ยวเป็นเรื่อง เด็กชายวิสรุจณ์เดินตามที่นางพยาบาลบอก เลี้ยงซ้ายเข้าประตูก็เจอน้าโจนอนอยู่บนเตียงสี่
“ ไอ้ตัวร้าย ” น้าโจหันมาทักทายยิ้มให้ เด็กชายวิสรุจณ์ยกมือไหว้สวยๆ มองสำรวจไปรอบๆตัวน้าโจตั้งแต่หัวจรดเท้า
เด็กชายวิสรุจณ์ตั้งหน้าตั้งตาเริ่มถาม
“น้าโจไปทำอย่างไงถึงถูกรถชน แล้วใครพามาส่งโรงพยาบาล ตอนนี้อาการเป็นไง เจ็บตรงไหน........” เด็กชายวิสรุจณ์ถามไม่ทันจบก็ถูกเบรกกลางคั่น
"พอแล้วๆถามที่ละคำถาม ใจเย็นๆ” น้าโจรีบบอก
“งั้น! น้าโจก็เล่าเร็วสิครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์ไม่ทันใจ
น้าโจเล่าตามมารยาทของผู้ป่วยที่ดี ใครมาเยี่ยมก็เล่าให้ฟัง ซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายรอบ แต่เล่นถามเป็นชุดๆแบบนี้มีอยู่คนเดียวนี่แหละ เอาเป็นว่าน้าโจจะเล่าให้ฟังก็แล้วกันว่า
“ในขณะที่น้าโจขี่รถมอเตอร์ไซด์กับบ้าน”
“น้าโจใส่หมวกกันน๊อตหรือเปล่าครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์จ้องหน้าขัดจังหวะ
“ใส่ครับ ” น้าโจตอบแล้วเล่าต่อว่า
น้าโจเลี้ยวเข้าซอยกำลังจะถึงบ้านเจ้านายอยู่แล้ว ทางเลี้ยวเป็นทางโค้งและแคบ ถ้ามีรถยนต์ส่วนออกมาจะต้องขับช้าๆ เพราะจะทำให้เกินเลนส์ เวลานั้นประมาณทุมครึ่ง น้าโจขี่รถมอเตอร์ไซด์กำลังเลี้ยวโค้งไปตามทางอย่าง.....ช้าๆ
“ ทันใดนั้น ” เด็กชายวิสรุจณ์สะดุ้งตามเสียงน้าโจ
“มีรถกระบะขับไม่ชะลอรถ แรงเหวี่ยงตามโค้ง ทำให้กินเลนส์ไปชนกับรถน้าโจที่กำลังเลี้ยวรถสวนเข้าซอยพอดี น้าโจกระ.......เด็น”
“โอ…..โห่ แล้วไงต่อครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์อุทาน นั่งอ้าปากหวอ
“น้าโจกระเดนออกไปกลางถนน ดีที่ไม่มีรถตามมาทับ น้าโจสลบไปพักหนึ่ง ต่อมาคนขับที่ชนน้าโจก็นำน้าโจไปส่งโรงพยาบาล”
“ ดีจังเลย ชนแล้วไม่หนี ” เด็กชายวิสรุจณ์พูดขึ้น ชักเมื่อยขา มองไปรอบๆเห็นเตียงข้างๆน้าโจวางไม่มีคนไข้.........ไว้อย่างที่คิดไม่รอช้า.......กระโดดขึ้นไปนั่งหน้าตาเฉย
“เตียงคนไข้กระโดดขึ้นไปนั่งได้ไง! ลงมานะลูก” แม่ห้ามใหญ่เลย
“ไม่เป็นไรหรอก ก็ผมเป็นเด็ก เค้าไม่ว่าหรอกแม่ ถ้าเป็นแม่กระโดดขึ้นมานั่งสิเค้าว่า” เด็กชายวิสรุจณ์บอกแบบหน้าตาเฉย แม่ทำอะไรไม่ได้หน้างิ้วหน้างอใส่
“ น้าโจเล่าต่อสิครับ ”
“ขณะที่อุ้มน้าโจขึ้นรถ น้าโจก็รู้สึกตัว ” น้าโจหยุดพูดจ้องมองมาที่หลาน
“ครับแล้วไงต่อครับน้าโจ ” เด็กชายวิสรุจณ์เสียงดัง น้าโจเล่าไม่ทันใจ
“น้าโจมีเลือดออกปาก ออกจมูกไหลเต็มไปหมดเลย ” น้าโจเล่าพร้อมใช่มือลูบจมูกลูบปากไปด้วย เด็กชายวิสรุจณ์มองตามไปด้วย
“ ผมไม่กลัวหรอกครับ เพราะที่นี่มีหมอ แล้วไงต่อครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์ใจจดใจจ้อ น้าโจหลอกเด็กไม่สำเร็จก็เล่าต่อ
“น้าโจรู้สึกเจ็บขาด้านขวาจนยกไม่ขึ้น” น้าโจใช้มือตบเบาๆที่ขาข้างที่เจ็บพลาดอยู่บนเตียง เด็กชายวิสรุจณ์มองตามเห็นผ้าพันแผลที่ขาและมีเหล็กเสียบอยู่
“ มีที่แขนของน้าโจด้วย ” เด็กชายวิสรุจณ์ชี้ไปที่แขน
“น้าโจต้องเย็บที่ต้นขาตั้ง 50 เข็ม และที่แขนอีกก็เย็บแต่แค่ 30 เข็มเอง”
“โอ.....โฮ ” เด็กชายวิสรุจณ์อุทาน น้าโจก็เล่าต่อ
“ ตอนน้าโจอยู่บนรถน้าเกือบตาย ”
“ เหรอครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์ทำตาโตตื่นเต้น กระโดดลงจากเตียงเดินช้าๆไปหาน้าโจ แล้วก็ขึ้นไปนั่งบนเตียงน้าโจเสียเลย แม่จะห้าม แต่น้าโจโบกมือไปมาให้แม่รู้ว่าไม่เป็นไร น้าโจโอบไหล่หลานชายไว้แล้วเล่าต่อ
“ ตอนน้าโจอยู่บนรถน้าเกือบตาย น้าต้องนั่งเอียงข้างด้านที่ขาไม่เจ็บแล้วคร่ำหน้า พยายามสำรอยเอาเลือดออก ”
“ ทำไมต้องเอาเลือดออก ”
“ ดีที่น้าโจไม่หมดสติ ไม่อย่างนั้นเลือดจะเข้าไปอุดทางเดินหายใจ ทำให้หายใจไม่ออก”
“อ๋อ.... น้าโจ้อาจเสียชีวิตได้ใช่ไหมครับ” เด็กชายวิสรุจณ์
“ ฉลาดนี่เรา ” น้าโจชมเอามือลูบหัว
“เมื่อมาถึงโรงพยาบาล หมอตรวจอาการแล้ว ก็บอกน้าโจต้องผ่าตัดใช้เหล็กด้ามขาและแขน”
“แล้วน้าโจกลัวไหมครับ”
“ไม่กลัว! ตอนนางพยาบาลเข็นเตียงน้าโจเข้าห้องผ่าตัด น้าโจยังพูดเล่นกับหมอเลยว่าอยากลืมทำตาสองชั้นให้น้าโจด้วยนะครับคุณหมอ ” น้าโจหัวเราะออกมา ทำให้เด็กชายวิสรุจณ์จ้องไปที่ตาชั้นเดียวของน้าโจ
“ไม่เห็นมีตาสองชั้นเลย ก็ยังชั้นเดียวเหมือนเดิม แล้วน้าโจไม่ได้โดนที่ตาสักหน่อย” เด็กชายวิสรุจณ์เพ่งมองปากก็พูดไปด้วย แม่เห็นลูกชายก็หัวเราะออกมาบ้าง เด็กชายวิสรุจณ์งงหัวเราะกันทำไม
“ อ้อ....น้าโจอยากหล่อใช่ไหมครับ ผมว่าน้าโจทำตากี่ชั้นก็ไม่หล่อหรอกครับ ”
“ อ้าว....ทำไมน้าโจไม่หล่อ ”
“ก็ผมหล่อกว่าน้าโจนี่ครับ ทำอย่างไงก็หล่อสู้ผมไม่ได้อยู่แล้ว อย่าทำเลยดีกว่า ” เด็กชายวิสรุจณ์พูดแล้วยังยับคิวยิ้มอย่างเป็นต่อให้
อยู่ๆเด็กชายวิสรุจณ์ก็หันมาบอกแม่ว่าหิวแล้ว น้าโจบอกให้แม่เอาลูกสาลี ที่เพื่อนน้าโจเอามาเยี่ยม เอาออกมาให้หลานกิน แหมของชอบอยู่พอดี กินใหญ่เลย แล้วเด็กชายวิสรุจณ์ก็ถามขึ้นมากะทันหัน
“ผ่าตัดเหล็กด้ามแล้วหมอบอกอย่างไงต่อครับน้าโจ ” เด็กชายวิสรุจณ์กินสาลีไปด้วย
“หมอให้กายภาพบำบัดต่อ น้าโจเพิ่งไปกายภาพบำบัดเมื่อเช้านี้เอง ”
“ อือ ” เด็กชายวิสรุจณ์พยักเข้าใจ กินลูกสาลีต่อ
“หมอสอนให้ขยับปลายนิ้วและยกขาขึ้นยกขาลง ” น้าโจทำให้หลานดู เด็กชายวิสรุจณ์เริ่มไม่ค่อยสนใจแล้ว สนใจแต่ลูกสาลี ได้แต่ทำเสียงอยู่ในลำคอ
“ อือครับ ” กินลูกที่สองหมดหันมาขอลูกใหม่อีก น้าโจก็อธิบายกายภาพบำบัดไปเรื่อยๆจนกระทั้ง
“หมอบอกว่าขากับแขนจะหายได้ต้องขึ้นอยู่ที่ใจ ” น้าโจพูดเสียงเชื่อมั่นแล้วอธิบายต่อ
“ ถ้าใจท้อถ้อยจะหายช้า ทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับใจ” เด็กชายวิสรุจณ์ชะงักหันมามองน้าโจ แล้วรีบกินลูกสุดท้ายต่อจนเกลี้ยง เช็ดปากด้วยหลังมือทั้งซ้ายขวา แล้วไม่ลืมหันมาบอกน้าโจว่า
“น้าโจครับ! งั้นผมต้องไปแก้คำอธิฐานใหม่แล้วครับ”
“ ทำไมต้องแก้คำอธิฐานใหม่ด้วยครับ ” น้าโจถามงงๆอยู่ๆก็เปลี่ยนเรื่อง อุตส่าห์เล่าให้หลานฟังซะอย่างดิบอย่างดี
“ เพราะว่าผมอธิฐานขอให้น้าโจหายไวๆนี้ครับ ”
“ ก็ดีแล้ว ทำไมต้องแก้ใหม่ด้วย ”
“ ก็ผมจะแก้ว่าขอให้น้าโจใจหาย น้าโจจะได้หายไวๆไงครับ ” เด็กชายวิสรุจณ์อิ่มแล้วตอบอย่างอารมณ์ดี
“ไม่ต้องอย่างเดิมดีแล้ว ใจน้าโจหายจริงๆก็ตายนะสิ ” น้าโจตอบ ทำให้แม่และเด็กชายวิสรุจณ์หัวเราะพร้อมกันไปด้วย
ได้เวลากลับ ตอนลงลิฟต์เด็กชายวิสรุจณ์เอานมกล่องขึ้นมาดูด น้าโจให้ของเยี่ยมมาเยอะ กำลังก้าวออกมาจากลิฟต์ จู่ๆก็หันมาบอกว่า
“ แม่ครับ ถ้าวันไหนมาเยี่ยมน้าโจอีก แม่อยากลืมซื้อลูกสาลีมาเยอะๆนะครับ”
“ซื้อมาทำไมเยอะแยะ เดี๋ยวน้าโจก็กินไม่หมดหรอก”
“กินไม่หมดก็จะได้แบ่งมาให้ผมมากๆไงครับ คราวนี้น้อยไป ” เด็กชายวิสรุจณ์หันมายิ้มยักคิวอย่างเจ้าเล่ห์ แม่หัวเราะอยู่ในลำคอ
“ไม่เป็นไร แม่จะซื้อให้กินเอง แต่อยากซน ” แม่บอกก่อนที่จะพาเด็กชายวิสรุจณ์เดินออกจากโรงพยาบาล
จบตอน

โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Feb 19 2008, 02:32 AM
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 01:31:00 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
ลั่นทมริมทะเล
Global Moderator
Full Member
*****
กระทู้: 119



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 05:44:02 am »


นิค่ะ     
โพสต์เมื่อ: Feb 27 2008, 02:00 PM
   
เข้ามาอ่านตั้งแต่วันแรก ๆ แล้วค่ะ แต่ต้องรีบออกไปข้างนอกเลยไม่ได้ทักทาย
เด็กชายวิสรุจนณ์ซุกซนตอนนี้ไป

ป่านนี้คงกินขนมอร่อยเพลินไปแล้วนะคะ


--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com



อภิญญา    
โพสต์เมื่อ: Feb 28 2008, 03:33 PM
   
น้องกะปอม

พี่ก็อ่านวันแรกที่โพสเลยค่ะแต่ยังไม่มีเวลาตอบ เพราะงานยุ่งมากตอนนี้ เรื่องนี้พี่ชอบค่ะ อ่านแล้วต้องอมยิ้ม (จริง ๆ นะ) เป็นเรื่องใส ๆ ไม่มีพิษไม่มีภัยดี เสียอยู่นิดเดียว คำผิดเยอะมากค่ะ (คงไม่โกรธกันนะคะ)

พี่ว่าวิธีแก้คือ เมื่อพิมพ์แล้วให้น้องอ่านทบทวนหลาย ๆ ครั้ง ค่อย ๆ อ่านค่ะ เช่นในขณะที่พิมพ์ข้อความเพื่อโพส ก็อย่าเพิ่งไปกดปุ่ม "ตอบ" ให้เลือกปุ่ม "ดูตัวอย่าง" แล้วอ่านทบทวนอีกครั้ง (อ่านช้า ๆ ค่ะ) เมื่อพบคำผิด ก็ให้กลับมาแก้ไขที่ตรงข้อความที่เราพิมพ์ค้างในเวปนี้เอาไว้ แล้วกดปุ่ม "ดูตัวอย่าง" อีกครั้ง จนแน่ใจว่าไม่มีคำผิดแล้วจึงกดปุ่ม "ตอบ"

ถ้ากดปุ่ม "ตอบ" ไปแล้ว ก็ลองอ่านอีกที ถ้ายังพบคำผิดอีก ก็ กดปุ่ม "แก้ไข" แล้วแก้ไขใหม่ให้ถูกต้อง จากนั้นก็ค่อย ๆ กดปุ่ม "Submit" .....เอพี่ก็จำไม่ได้ เพราะนาน ๆ ใช้ที ก็เอาเป็นว่าลองทำอย่างนี้ดูนะคะ

คือผลงานของน้องกะปอมดีอยู่แล้ว แต่เมื่ออ่านพบคำผิดมาก ๆ ก็ทำให้อารมณ์สะดุดบ่อย ๆ ค่ะ ลองดูนะคะ แต่ขอย้ำว่า หลงรักเด็กชาย วิสรุจนณ์ เข้าแล้วค่ะ

--------------------
จะขี่ไม้กวาดไปตามหาฝัน...เข้าไปเยื่ยมชมบ้านในฝันได้ที่นี่ค่ะ
http://apinya07.spaces.live.com



กะปอม    
โพสต์เมื่อ: Mar 10 2008, 09:44 AM
   
จากกะปอม
ขอบคุณพี่นิและพี่อภิญญาคะที่ให้คำแนะนำที่ดี หนูจะพยายามอีกคะขอบคุณคะ

โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Mar 10 2008, 09:44 AM
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 01:32:04 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF