www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: นักสืบสาวหมายเลข 1, บางบทบางตอน  (อ่าน 1210 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 05:46:05 am »

.......กฎตายตัวของนักสืบสาว หมายเลข 1คือ ไม่มีชื่อ ไม่มีตัวตน และไม่รู้จักตัวเอง
เมื่อเริ่มทำคดีสืบสวนใหม่ แพจะต้องเปลี่ยนรูปลักษณ์ใหม่หมดทุกครั้ง แม้กระทั้งชื่อและประวัติ ซึ้งต้องเปลี่ยนไปเรื่อยๆ จนแม้แต่ตัวเองก็ไม่รู้จัก ว่าตัวเองเป็นใคร นี้เป็นกฎตายตัวของหน่วยงานปราบปรามข้ามชาติ ของนักสืบสาว หมายเลข 1 ซึ้งเป็นบางบทบางตอนเรื่องทีนำมาเสนอ
.........น้าจ่าเสือดาวกำลังตามหารอนไปอย่างเงียบๆ ซึ้งเป็นซอยเปลี่ยว ขับรถไปอย่างช้าๆพยายามไม่ให้พวกนั้นรู้ตัว น้าจ่าเสือดาวมองเข้าไปในซอยหลายซอย แต่อยู่ๆรอนก็วิ่งหนีตายออกมาจากซอย มีวัยรุ่นตามมาประมาณ 4-5 คนไล่หลังตามมา
“ ช่วยด้วย ” รอนร้องขอช่วยเหลือไม่ทันขาดคำ ก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น ก่อนรอนจะล้มฟุบลงกองกับพื้น พวกมันไล่กำลังจะถึงตัวรอนแล้ว รอนพยายามคานหนีเห็นคน แต่ไกลกำลังลงจากรถ
"ช่วย..ผม...ด้วย"
น้าจ่าเสือดาวรีบลงจากรถ ชักปืนออกยิงขึ้นฟ้ารวดเดียว 2-3 นัด ทำให้พวกนั้นไม่กล้าตามมาอีก รอนล้มลง น้าจ่าเสือดาววิ่งเข้าไปช่วยพยุง เห็นเลือดเต็มตัวไปหมด
“ ช่วย...สาย......ไหม.....ด้วย......24.....24 อัน....ต..ร..า..ย” รอนพูดไม่ทันขาดคำก็หมดสติ
“ อะไรคือ 24....24 ” น้าจ่าเสือดาวงงๆ
“ น้องๆ.......อย่าหลับๆ ” น้าจ่าเสือดาวพยายามเรียกรอนให้ได้สติ แต่ก็เงียบไม่มีเสียงขานรับออกมา
“ อาการท่าจะรอดยาก ไม่ได้การแล้ว” น้าจ่าเสือดาวก็รีบแจ้งหน่วยรถพยาบาลทั้งที
แจ้งเสร็จก็รีบขึ้นรถขับออกไปโดยเร็ว ก่อนที่ตำรวจในพื้นที่จะรู้ว่าน้าจ่าเสือดาวเป็นหน่วยงานสืบราชการลับอีกคน
ระหว่างนั้นน้าจ่าเสือดาวก็รีบโทรศัพท์ไปรายงานให้ผู้การหน่วยทราบ
“ ดีมากจ่าเสือดาว ! จ่าเสือดาวรีบตามตัวแพมาเดี๋ยวนี้ทันที ”
“ ครับผม ”
ทางด้านแพไม่นานเท่าไร ก็เห็นเจกับเกมขับรถมาพอดี ส่งยิ้มระรื่นมาเชี่ยว แพมองสายตาอย่างรังเกลียด แต่ต้องพยายามซ้อนอารมณ์ทุกอย่างให้มิดชิด แพต้องทำตัวเมายาให้เป็นปรกติ พูดรู้เรื่องบ้างไม่ค่อยรู้เรื่องบ้าง เพื่อพวกมันจะได้ไม่สงสัย
..........ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของแพดังขึ้น แพมองหมายเลขที่โชว์ก็รู้ว่าใคร มองไปที่เจกับเกมกำลังจ้องอยู่ก่อนแล้ว
“ ฮาโหล....จะกลับเดี๋ยวนี้คะแม่.......แม่จะด่าแพอะไรหนักหนา....เดี๋ยวแพก็ไม่กลับซะเลย ” แพแสร้งพูดไปตามสายอย่างงั้นเอง ที่แท้แล้วไม่ใช่แม่
“ แม่ด่าจนหูชา เรากลับก่อนนะเจ ” แพบอก
“ ไม่เอาน่าอย่าเพิ่งกลับอยู่อีกเดี๋ยวซิ ” แพปัดป้องเป็นพิธี พอนึกได้ก็เอามือกอดคอเจ ทำเป็นรักใคร่
“เจไม่ยอม อยู่ต่อนะแพ ” เจรั้งตัวแพไว้
กว่าแพจะหลุดออกมาได้ก็โดนเจลวนลามไปเยอะเหมือนกัน แพพยายามเดินให้เป็นปกติ เมื่อพ้นสายตาพวกนั้นแพก็รีบวิ่ง สับเท้าอย่างเร็วที่สุด
จนมาถึงรถยนต์คันหนึ่งจอดอยู่ในมุมมืด แพไม่รอช้ารีบเปิดประตูเข้าไปนั่งทันที
“ไม่มีใครตามมานะ ” น้าจ่าเสือดาวตำรวจนอกเครื่องแบบถาม
“ ไม่มีน้าจ่าเสือดาว รีบขับออกไปเลย” แพตอบ
“ มีเรื่องด่วนจากผู้การ ”
“ เห็นสายด่วนก็รู้แล้วคะ เกือบออกมาไม่ได้ ”
“ ทำไม! หนูแพอย่าให้พวกมันรู้เด็ดขาดว่าเราเป็นสายให้ตำรวจ ”
“ มันไม่รู้หรอกน้า พวกมันคิดแต่จะคอยพะงาบหนู กว่าจะออกมาได้เกือบแย่ ” แพพูดรู้สึกขยะแขยง เมื่อนึกถึงตอนที่โดนเจกอดลวนลาม
“ น้าจ่าเสือดาวจะพาหนูไปไหนคะ ” แพถาม
“ เดี๋ยวไปถึงก็รู้เอง” น้าจ่าเสือดาว
“ น้าจ้าจับนักซิ่งเด็กแว้น ได้กี่คนคะ ” แพไม่ลืมถาม
“ ได้ที่ไหน! เร็วอย่างกะจรวด ”
“ หนูกำลังได้เรื่องอยู่พอดี ”
“ หนูแพช้าเกินไป ไม่ได้ยินหรอกหรอ เด็กแว้นมันบิดแข่งกันจนชาวบ้านเดือดร้อน แล้วใครจะรอไหว ”
“ น้าจ่ากับหนู ไม่มีทางจับนักซิ่งเด็กแว้นได้หรอกค่ะ ”
“อ้าว....ทำไม ”
“ เพราะนักซิ่งเด็กแว้น รู้จักตำรวจมากกว่าตำรวจรู้จักพวกนั้นเสียอีก แล้วน้าจ้าก็จะรู้เองคะ” แพพูดมีปริศนา จนน้าจ่าเสือดาวงง
...........เมื่อมาถึงโรงพยาบาล
น้าจ่าเสือดาวบอกให้แพแปลงโฉมใหม่ ไม่ให้เหมือนคนเดิมอีก
“ ทำไมต้องมาโรงพยาบาล ” แพถามแต่งตัวไปด้วย
“ เดี๋ยวก็รู้เอง ” น้าจ่าเสือดาวตอบได้แค่นี้ แพกำลังจะก้าวออกจากรถ
“ อย่าเพิ่งลงไป นักข่าวเต็มไปหมด รอตำรวจกับนักข่าวออกไปก่อน เดี๋ยวหนูแพติดข่าวไปด้วย พวกนั้นเห็นเข้าแผนจะแตกก่อนจะจับผู้ร้ายได้เสียก่อน ” น้าจ่าเสือดาวห้าม
จนกระทั้งรอนักข่าวไปกันหมด เพื่อความแน่นอนน้าจ่าเสือดาวพาแพมาอีกด้านหนึ่ง และทางนี้เข้ามาโผล่ในห้องที่มีผู้การรออยู่พอดี
“ เด็กวัยรุ่นตีกัน 5 รุ่ม 1 ” ผู้การบอกทันที
“แล้วไงคะ! ” แพรับทราบ
“ ตามผมมา! ผู้บาดเจ็บอาการสาหัสจนทนพิษบาดแผลไม่ไหวเสียชีวิตเมื่อกี้นี้เอง ” ผู้การระหว่างเดินไปห้องฉุนเฉกก็อธิบายไปด้วย
จนมาถึงผู้การให้ทุกคนออกไปจากห้อง แพยืนอยู่หน้าเตียงที่มีผ้าขาวคลุมศพไว้ แล้วแพก็ค่อยๆเปิดผ้าคลุมออก
“ รอน! ” แพเห็นแล้วตกใจ
“ ตัวยังอุ่นๆอยู่เลย ” แพเอามือไปจับแขนรอน
“ รอนเพิ่งตายเมื่อกี้เอง ก่อนตายพยายามพูดอะไรสักอย่างว่า 24 24 และ 24 ” ผู้การบอก
“ 24 ย้ำสามครั้งหรอคะ ” แพ
“ ใช่ ! อย่าเพิ่งแพ่งพรายไปเด็ดขาด โดยเฉพาะยาเสพติดตัวใหม่ พวกเราต้องปิดข่าวนี้เพื่อไม่ให้คนร้ายมันรู้ตัว ” ผู้การสั่ง
“ ครับ ” ” น้าจ่าเสือดาวรับคำ
“จ่าเสือดาวถ่ายรูปเรียบร้อยแล้ว ใช่ไหม! ” ผู้การหันไปถาม
“ ครับ ”
“ ที่นี่ไม่เหมาะจะพูดเรื่องแบบนี้ เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ จ่าเสือดาวให้ทุกคนเคลียร์พื้นที่ด้วยอยากให้ใครเห็นแพได้ ไม่งั้น! แพจะเป็นอันตรายเข้าใจไหม ” ผู้การสั่ง
“ ครับผม ” น้าจ่าเสือดาวรับคำทันที
เมื่อหมู่เคลียร์พื้นที่เรียบร้อยแล้ว ผู้การก็รีบพาแพออกมาจากโรงพยาบาลมุ่งสู้หน่วยงานพิเศษสืบราชการลับปราบปรามข้ามชาติทันที
หน่วยงานสืบสวนราชการลับฯ ในห้องลับเฉพาะกิจห้องหนึ่ง
“รอนเป็นเด็กจรจัดมาก่อนและเป็นเด็กของไอ้พลด้วย ” แพบอกรู้สึกสงสารรอน
“ รอน! พัวพันกับพวกพลมานาน เพราะทุกครั้งที่แข่งรถกัน รอนจะเป็นตัวประกบรถคันอื่นไม่ให้แซง เมื่อเที่ยวคืนที่ผ่านมาพลมันแพ้นายเจอย่างเคย มีชายลักษณะเหมือนกะเทยฉุดรอนขึ้นรถไป ก่อนที่รอนจะกลายเป็นศพ” แพอธิบาย
“ ก่อนตายรอนก็บอกน้าจ้า ให้ไปช่วย.....สาย....ไหม แล้วก็ 24 อะไรทำนองนี้ ”
“ ใช่คะ! นอกจากรอนแล้วยังมีเด็กผู้หญิงชื่อสายไหมอีกคนที่โดนฉุดขึ้นรถไปอีกคน ” แพ
“ แล้วสายไหมไปไหน ทำไมไม่โดนเก็บไปด้วย ” น้าจ่าเสือดาว
“ ถ้ายังไม่ตาย สายไหมอาจเป็นกุญแจสำคัญให้ไขปริศนาหมายเลข 24 ก็ได้ ” ผู้การสันนิษฐาน
“ งั้น! เราอยากเพิ่งสรุปอะไรตอนนี้ จ่าเสือดาวเรียกประชุมที่หน่วยทุกคน พรุ่งนี้ตอน 10 โมงเช้า รวมทั้งหนูแพด้วย ” ผู้การสั่ง
“ ครับผม , คะ ผู้การ ” น้าจ่าเสือดาวกับแพ รับทราบพร้อมกัน


โพสได้แก้ไขโดย กะปอม เมื่อ Mar 18 2008, 01:49 AM
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 01:35:18 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
ลั่นทมริมทะเล
Global Moderator
Full Member
*****
กระทู้: 119



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 18, 2008, 05:46:55 am »


นิค่ะ     
โพสต์เมื่อ: Mar 18 2008, 03:32 AM
   
น้องกะปอมคะ เรื่องนี้ท่าทางจะสนุกดี แต่พี่ว่าน้องเขียนแบบรวบรัดเกินไปนะคะ ไม่ได้บรรยายลักษณะตัวละคร หรือสถานที่ หรือเหตุการ์ณเท่าที่ควร น้องลองใจเย็น ๆ ดีไหมคะ ก่อนจะพูดถึงตัวละคร ลองเปิดฉากที่ไปที่มาสักนิด อาจจะช่วยให้อ่านและจินตนาการตามได้มากยิ่งขึ้นค่ะ

--------------------
http://nilubol.spaces.live.com
http://chutimasevikul.spaces.live.com
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 02, 2008, 01:35:55 am โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF