www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เจ้าพุ่มผมดอกเบญจมาศ 6  (อ่าน 2152 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: มิถุนายน 17, 2009, 04:43:34 pm »

พ่อพายเรือทวนกระแสน้ำมุ่งสู่หาดทรายสีสวย นุ่นยังคงชะโงกมองฝูงปลาซุกซนอยู่ที่กราบเรือสายตา
มองรอดใต้วงแขนพ่อกำลังเร่งฝีพาย

ผืนน้ำสะกดนิ่งคล้ายเรือกำลังล่องอยู่กับที่ บนพื้นแผ่นดินสีทองราวกับกำลังสะท้อนแสงวับวาบ

พ่อผูกเรือไว้กับหลักเสาริมหาดทรายเกิดขึ้นหลังจากน้ำลดไม่นาน ความยาวคลุมพื้นที่น่านน้ำไม่มากนัก
ต้นหญ้าใบเรียวยาวบาดคมกำลังโน้มปลายลงมารับสายลม

ชูช่อเกสรดอกหญ้าปลิวฟ่องสีขาวต่อเติมดงพนา เสียงหึ่งๆกระพือปีกขึ้นลงของแมลงปอ เสียงนกซุกซน
กำลังตีปีก พั่บ ๆแสดงตนเป็นเจ้าถิ่น แสงดวงอาทิตย์ร่ำไรกำลังคล้อยต่ำในยามเย็น

นุ่นปรายตามองพร้อมยกหลังมือปาดเหงื่อเม็ดเล็กๆที่เกาะอยู่บนหน้าผากประปราย พ่อใช้มือวักน้ำขึ้นมา
ลูบใบหน้าผิวนวล และปลดผ้าขาวม้าคาดสะเอวซับเพลาๆพร้อมกับโพกผ้าขาวม้าไว้บนศีรษะตัวเอง
พลางหันมาถอดเสื้อตัวโคร่งยาวจนถึงหัวเข่าให้นุ่น พาดไว้บนกราบเรือไม่ให้เปียกน้ำ

นุ่นเหลือแต่กางเกงในตัวเดียวสีแดงแจ๊ดแจ๋ พ่ออุ้มนุ่นขึ้นแล้วคว้ากระป๋องสังกระสีที่มีเสียมติดมือมาด้วย

เท้าสัมผัสกับหาดทรายปะปนไปด้วยกรวดก้อนกลมกับกรวดปลายแหลม พลางให้เดินย่องแยงเกรงว่าจะ
ทิ่มตำฝ่าเท้า

เมื่อก้าวลงไปบนผืนทรายเธอเปลี่ยนทีท่าย่างก้าว ตัวตรง อกแอ่น ก้นงอน ราวกับมดตะนอยตัวน้อยนิด
เดินเตาะแตะ ๆส่ายไปมา

พ่อกำลังใช้เสียมคุ้ยเขี่ยใต้ทรายและตามซอกหินริมลําธาร หอยจะเท่ากับครึ่งหัวแม่มือของพ่อมีลายเส้นโค้งนูน
คล้ายลายหัวแม่มือของพ่อเช่นกัน เปลือกสีเขียวอ่อนซึ่งพ่อเรียกชื่อมันว่าหอยทราย นุ่นช่วยพ่อเก็บหอยทราย
โยนใส่กระป๋องเสียงดังเบาๆ เพลิดเพลินจนลืมระวังตัว

นุ่นสะดุ้งโหยงสุดตัวรู้สึกเจ็บแปล๊บใต้ฝ่าเท้า พลิกเท้าก้มมองยืนโงกเงกไม่เห็นรอยแผลแม้แต่นิดเดียว
ชำเลืองมองดูแว็บแรกนุ่นสะดุดเข้ากับเม็ดแหลมคมสีแดงเจิดจ้าบนหาด ก้มลงเก็บขึ้นมาเพ่งพินิจอย่างน่าทึ่ง

และพลางก้มลงสำรวจตรวจตราใหม่ เม็ดกรวดสีขาวสุกใส สีดำมันวามวับ สีชมพูแพรวสีน้ำผึ้งทอง สีน้ำตาลกลม
นุ่นเปลี่ยนใจหันมาเก็บกรวดคละสีแทน

ส่วนพ่อก้มหน้าก้มตาเก็บหอยไป เสียงดังโครมสลับกับเสียงเบาๆของหอยทรายดังแข่งกัน

นุ่นเพลิดเพลินไปกับเม็ดเล็กๆแบนๆหลากสี เขยิบถดถอยก้าวออกห่างจากพ่อจนถึงริมหาดน้ำตื้น เท้ากำลังแช่อยู่ในน้ำ

นกตัวกระจ้อยร่อยกำลังแต่งขนตัวเองเฝ้าเอียงคอมองนุ่นก้มๆเงยๆ นุ่นกระเถิบจากริมหาดออกไป ออกไป
น้ำปริ่มขึ้นมาถึงหัวเข่า.....ทีละนิดจนถึงต้นขา......ทีละนิดจนถึงสะเอว

แมลงปอกระพือปีกบินวอนข้างหูเหมือนบ่นเตือนงึมงำ เกสรดอกหญ้าสีขาวปลิวฟ่องลอยมาเกาะพุ่มผมดอกเบญจมาศ
คล้ายมงกุฎเกศา

ฝูงปลาตัวเล็กหยุดแหวกว่าย ทำตาลุกโพลงมองอยู่เหนือน้ำ นุ่นมองตาปลา ปลาก็มองตานุ่น

น้ำปริ่มขึ้นมาเริ่มพูดไม่ได้และหายใจไม่ออก ความกลัวเข้ามาครอบงำในมือยังกำเม็ดกรวดไว้แน่นเกรงว่าจะหลุดหายไป
น้ำตาไหลพราก สายน้ำท่วมมิดหัวกำลังพลัดพรากนุ่นไปจากอ้อมอกของพ่อ

นุ่นจมหายไป.....หายไป......เหมือนถูกกลืนอยู่ใต้ห้วงน้ำลึกและไม่สามารถไหลย้อนกลับขึ้นมาได้

“ พ่อ.....จ๋า.....ช่วย.....หนู....ด้วย ” นุ่นคร่ำครวญโหยหวนร้องเรียกหาพ่ออยู่ในใจ......
......แล้วพุ่มผมดอกเบญจมาศก็เลือนหายจากไป
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 17, 2009, 04:52:25 pm โดย กะปอม » บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 18, 2009, 08:20:43 am »

อือ...ทำไมเศร้าจัง!

กำลังน่ารักอยู่แท้ ๆ ฮือ ฮือ...
 
บันทึกการเข้า
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2009, 11:51:38 am »

ขอบคุณค่ะ  พี่นิ เรื่องนี้กะปอมใช้เวลาเขียนนานค่ะเพราะต้องค้นหาคำศัพท์ค่ะ
หนูอยากให้พี่แนะนำหนูค่ะ  เพราะคำแนะนำของพี่มีค่ามากค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 22, 2009, 11:54:31 am โดย กะปอม » บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #3 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2009, 08:50:43 am »

ดีค่ะ ตอนนี้น้องกะปอมบรรยายได้อารมณ์ดี  ให้ภาพได้ชัดเจนขึ้น แม้จะมีบางช่วงที่ดูจะดราเมติกไปนิดอย่าง
ตอนที่...ฝูงปลาตัวเล็กทำตาลุกโพลง มองอยู่เหนือน้ำ นุ่นมองตาปลา ปลาก็มองตานุ่น...แต่ก็ให้ภาพได้ดีค่ะ

แต่ก็ต้องระวังเรื่องความสมจริงไว้บ้างนะคะ อย่างตอนที่บอกว่า ...นุ่นสะดุ้งโหยงสุดตัวรู้สึกเจ็บแปล๊บใต้ฝ่าเท้า...
ตามธรรมดาเจ็บแบบนี้คือต้องถูกเปลือกหอยหรืออะไรตำนั้น ที่ฝ่าเท้าต้องเป็นแผลด้วยแม้จะไม่เห็นว่าอะไรตำ
และความเจ็บใต้ฝ่าเท้าคงจะไม่หายไปในทันทีทันใด เมื่อถูกตำแล้ว เวลาเขียนแอคชั่นต่อของตัวละคร ต้องให้ต่อเนื่องด้วยค่ะ คือต้องระลึกไว้เสมอว่าตอนนี้ตัวละครเจ็บที่ใต้ฝ่าเท้านะ เวลาเดินแม้จะบนทรายก็ยังต้องมีลักษณะความเจ็บ
ตรงนี้ให้เห็นอยู่...  นี่คือความต่อเนื่องที่สมจริงค่ะ

แต่โดยรวมตอนนี้ถือว่าเรียกอารมณ์สะเทือนใจได้ดีทีเดียวค่ะ
 
บันทึกการเข้า
กะปอม
Newbie
*
กระทู้: 29



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #4 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2009, 03:14:56 pm »

ขอบคุณค่ะ  คำแนะนำของพี่นิทำให้หนูมีกำลังใจค่ะ
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF