www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: ความหวังหลังฉากสูญเสีย  (อ่าน 1476 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
ใบไผ่
Newbie
*
กระทู้: 40



ดูรายละเอียด
« เมื่อ: พฤษภาคม 30, 2010, 05:23:16 pm »


อ่านพบในบล็อกของคุณอากาศกวีค่ะ
 


                    
          นอกเหนือจากสิ่งที่เห็น
          ซากตึกมอดเป็นเช่นถ่าน
          ความรักความเกลียดเผาผลาญ
          ดอกไม้เคยบาน, ร่วงโรย

          หัวใจใครๆ บอบช้ำ
          เหมือนถูกกระหน่ำซ้ำโบย
          แม่น้ำเคยเย็นกลับแห้งโหย
          เหือดแล้งลงโดยหัวใจ

          บาดเจ็บจากความบาดหมาง
          ความต่างบางอย่างโหมไหม้
          แผ่นดินเดียวกันสั่นไหว
          สุดท้าย, น้ำตาไหล พอกัน

          ยังร้อน ยังอุ่น ยังหนาว
          ดวงดาวยังพราวให้ฝัน
          แหงนหน้ายังเห็นดวงจันทร์
          กลางวันยังอยู่เหมือนเคย

          ดีงามตามความแตกต่าง
          ดอกไม้ ใบบางวางเฉย
          หลุดร่วงหล่นลงและงอกเงย
          สะพรั่ง, เฉลย-งดงาม

          ความจริงในใจไหม้ๆ นั้น
          หลงเหลือความฝันเป็นคำถาม
          ความจริงยังคงอยู่เป็นนิยาม
          ความหวังยังทาบทามกับหัวใจ

  
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 25, 2010, 12:29:35 am »

นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นครั้งใดก็เศร้าใจทุกที

เมื่อวันจันทร์ก็เพิ่งไปที่ รพ.จุฬามา ยังมีร่องรอยความเสียหายให้ได้เห็น ผู้คนที่เคยขวักไขว่ก็บางตาไปแยะ

บรรยากาศที่เคยคึกคักก็เงียบเหงาไปถนัดตา เรามองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

ในมโนสำนึกยังมองเห็นภาพที่เหล่าพยาบาลแต่งชุดขาวออกมายืนตั้งแถวร้องเพลงด้วยน้ำตาคลอ หลังจากวันที่ถูกกลุ่มคนใจร้ายบุกโรงพยาบาล เล่นเอาคนดู คนฟังอยู่พลอยคลอน้ำตาตามไปด้วย...โอ้ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นภาพโรงพยาบาลถูกบุกทำร้ายแบบนี้

เศร้าใจจนลบภาพนี้อย่างไร ก็คงไม่สามารถลบออกไปจากความทรงจำได้...

วันนั้นมีโอกาสก็เลยไปยืนถ่ายรูปวิวด้านนอกโรงพยาบาล พี่ที่เป็นเลขาคุณหมอที่เรากำลังจะพบออกมาเห็นแหย่ว่า
ถ่ายอะไรไม่เห็นมีอะไรสวยเลย ทีตอนนั้นไม่มาถ่ายรูกระสุนนี่ แต่ตอนนี้เขาปิดไปหมดแล้ว...

ฟังแล้วก็ยิ่งเศร้า...

มองไปตรงหน้า ภาพอนุสาวรีย์ล้นเกล้ารัชกาลที่ 6 ที่ฝั่งตรงข้าม ขนาดเรายังเศร้าได้ขนาดนี้แล้วพระองค์ท่านจะเศร้ากว่าเราขนาดไหน...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: มิถุนายน 25, 2010, 12:34:26 am โดย ชุติมา-ประภัสสร » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF