www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เส้นตาย  (อ่าน 2121 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Rass
Full Member
***
กระทู้: 118



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: มิถุนายน 20, 2012, 07:02:07 pm »

เส้นตาย

ราสส์   กิโลหก
       
ตู๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆ......เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ แต่หัวใจของเจ้าของโทรศัพท์เต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก.. ตามองดูที่หน้าจอพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก   กดปุ่มรับ.
     
เสียงใสๆดังมาตามสาย “ฮัลโหล !  พี่สมพงษ์  อยู่ที่ไหน จ๊ะ ! ดึกดื่นแล้ว ทำอะไรอยู่ทำไมยังไม่กลับบ้าน ”

สมใจเมียของสมพงษ์ถามด้วยความเป็นห่วง.
     
“ อ๋อ  !  พอดีผู้จัดการเขตมาตรวจงานที่สาขา   ยังตรวจไม่เสร็จไม่ต้องห่วงพี่ บอกลูกๆด้วย”

                    ****************************************
       
เขายังนั่งอยู่ในห้องทำงานคนเดียว ไม่มีใครมาตรวจงานอะไรทั้งนั้น เขาพูดปดสมใจเพราะไม่อยากให้เธอมารับรู้เรื่องร้ายที่สามีกำลังประสบอยู่  มองดูนาฬิกาที่ข้อมือเกือบเที่ยงคืน  มีเวลาเหลืออีกไม่เกิน 12 ชั่วโมง..

“ สมพงษ์  !  พรุ่งนี้เที่ยงตรงลื้อเตรียมเงิน  5  ล้านบาทคืนให้อั๊วด้วย และไม่ได้ขู่นะถ้าไม่ได้เงิน  รับรองเกิดปัญหาใหญ่แน่ !  และขอทวงครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย”

เสียงนี้ยังคงก้องอยู่ในหูของเขาตั้งแต่ เสี่ยกวง ในฐานะเจ้าหนี้โทรมาหาตั้งแต่เช้า. เขาเอนตัวบนเก้าอี้ทำงาน หลับตานึกถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา..
     
สมพงษ์ทำงานอยู่ที่ธนาคารที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง  มีตำแหน่งเป็นถึงผู้จัดการสาขา เสี่ยกวง เป็นลูกค้ารายใหญ่มีเงินเข้าออกธนาคารจำนวนมาก และถือว่าเป็นผู้กว้างขวางคนหนึ่ง เพราะอาชีพของแกคือเจ้ามือหวยเถื่อน และปล่อยเงินกู้มีลูกน้องเหี้ยมๆเป็นฝูง.. เขาและ เสี่ยกวง เริ่มรู้จักสนิทกัน เพราะฝ่ายหนึ่งเป็นผู้จัดการธนาคารอีกฝ่ายเป็นลูกค้ารายใหญ่ เสี่ยกวง มีเงินมาก อิทธิพลก็มาก และที่ขาดไม่ได้สำหรับผู้มีอิทธิพลก็คือความเหี้ยมโหด อันหลังนี่เป็นคุณสมบัติของพวกเจ้าพ่อทั้งหลาย..
         
วันหนึ่งทั้งสองคนนั่งกินกาแฟคุยกันเรื่องหุ้น ซึ่งสมพงษ์มีความชำนาญและรอบรู้พอสมควร  เขาแจกแจงถึงการค้าหากำไรจากหุ้นให้เสี่ยกวงฟัง  ทำให้แกสนใจและอาสาเป็นนายทุนออกเงินให้เพื่อนำไปเล่นหุ้น เมื่อได้กำไรก็จะแบ่งเป็นเปอร์เซ็นต์ให้ การเล่นหุ้นดำเนินมาด้วยดีสมพงษ์มีรายได้จากผลกำไรที่ เสี่ยกวง แบ่งให้เป็นเปอร์เซ็นต์   แต่มันน้อยมากเมื่อเทียบกันส่วนของ เสี่ยกวง
       
ด้วยความโลภสมพงษ์อยากจะยกฐานะจากผู้รับจ้างเป็นหุ้นส่วน เขาจึงเอ่ยปากขอยืมเงินจาก เสี่ยกวง  ซึ่งก็ไม่เป็นเรื่องยากเพราะการเล่นหุ้นที่ผ่านมาถือว่าประสบความสำเร็จมีรายได้จากผลกำไรหุ้นมากอสมควร   

ก็ไม่มีปัญหาอะไร  เสี่ยกวงควักเงินให้ยืมทันที   ทั้งยังไม่ต้องมีหลักประกันอะไรพูดกันด้วยวาจาถือว่ารู้กันทั้งสองคน
       
หุ้นก็คือหุ้น  เอาอะไรแน่นอนไม่ได้ เล่นกันเพลินเพราะเงินทุนจาก เสี่ยกวง หนาปึ๊ก  แต่เพราะชะล่าใจจนเกิดการผิดพลาดคือเจ๊ง !  สมพงษ์เสียท่าขาดทุนจากการเล่นหุ้นไปถึง 10 ล้านบาท เสี่ยกวง ร้องจ๊าก !  ถอดใจไม่อยากเล่นต่อ  ไม่ว่าสมพงษ์จะอ้อนวอนยกแม่น้ำทั้งห้ามากล่อมอย่างไร  แต่แกไม่เอาท่าเดียว  ทั้งยังคิดบัญชีกับสมพงษ์ในฐานะหุ้นส่วนต้องรับผิดชอบร่วมกัน คือต้องเอาเงินมาใช้คืน 5 ล้านบาท เงิน 5 ล้านไม่ใช่  5 บาทสมพงษ์จะมีปัญญาไปหาที่ไหน นอกจากต้องวางแผนปล้นธนาคารตัวเอง  ซึ่งไม่มีทางเป็นไปได้..
         
จากความสัมพันธ์ที่แนบแน่น ชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ เริ่มสั่นคลอนเพราะเงิน 5 ล้านบาท เวลาล่วงเลยมานาน สมพงษ์ก็หาเงินมาใช้หนี้ไม่ได้ เพราะเขาไม่มีรายได้อย่างอื่นนอกจากเงินเดือน แต่ละเดือนก็ต้องกินต้องใช้ไม่ใช่ปากเดียวท้องเดียวทั้งลูกทั้งเมีย ต่อให้อีก 10 ชาติก็คงหาเงิน 5 ล้านไม่ได้. เสี่ยกวง ลายเสือออกเริ่มขู่เริ่มคำราม  และวันขีดเส้นตายก็ถูกกำหนดขึ้น..
         
                         ************************************

สมชายตื่นจาก ภวังค์ ..ลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะกาแฟจัดการชงกาแฟกินเป็นแก้วที่ 4  ชงเสร็จเดินกลับมานั่งที่เดิมสมองเริ่มปวดตึ๊บ เขาจะทำยังไง ? การยืมเงินไม่มีหลักฐานก็จริงแต่สำหรับ เสี่ยกวงไม่ใช่ปัญหา เพราะคนๆนี้มักใช้อาญาเถื่อนเสมอ
         
ตาเหม่อมองไปที่ด้านหน้าของธนาคาร  ประตูกระจกแต่แข็งแรงยังปิดสนิทเหมือนเดิม ร.ป.ภ.ของธนาคารนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านนอกประตู  มองเห็นสูบบุหรี่แดงวาบๆ..
         
หันกลับมามองไปที่ตู้เซฟธนาคารคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะคิดอะไรมากไปกว่านั้นเขารีบสลัดหัวไล่มันออกไป  เปิดลิ้นชักโต๊ะทำงาน วัตถุดำเมื่อม  มันคือปืนพกสั้นขนาด .38  วางนิ่งอยู่เหมือนไม่มีพิษสงอะไร ไม่เอาดีกว่า  !  เขาคิดในใจแล้วรีบปิดเพราะใบหน้าลูกเมียลอยวนเวียนเข้ามา
         
ฤทธิ์ของกาแฟแก้วที่ 4 ทำให้เปลือกตาแข็งไม่มีความง่วงมารบกวน มองดูนาฬิกาเกือบตี 2 แล้ว   เขายังคิดว่าอยากให้เวลามันหยุดอยู่แค่นี้ ไม่อยากให้เดินต่อจนถึงเที่ยงพรุ่งนี้   พร้อมกับหัวเราะกับตัวเองเบาๆกับความคิด บ้าๆ หยิบโทรศัพท์มือถือมากดปุ่มปิดเครื่องเพราะไม่อยากให้ใครโทรมาหาอีก โดยเฉพาะสมใจเมียคู่ยาก
         
หรือหนี  !  ความคิดใหม่ผุดขึ้นมา  เพราะบ้านเดิมของเขาอยู่ทางภาคเหนือใกล้ชายแดนพม่า แต่คงไม่ทันแล้วยังนึกเจ็บใจว่าทำไมมาคิดได้ตอนนี้  แต่คิดอีกทีก็คงเป็นไปไม่ได้  ลูกเมียจะไปกินไปอยู่ยังไง ? หรือจะหนีไปคนเดียว ? ก็อีกแหละ เสี่ยกวง  คงไปเล่นงานลูกเมียแทนแน่  ..
       
หนีไปคนเดียว ?   เขาคิดถึงคำนี้อีกครั้ง พร้อมนึกถึงเจ้าสีดำที่นอนเงียบอยู่ในลิ้นชัก มันเป็นสิ่งที่จะนำเค้าหนีไปที่ซึ่ง เสี่ยกวง ตามไปไม่ได้.. บางครั้งความตายก็ยุติปัญหาต่างๆได้...เขาคิดวนไปวนมาคิดไปร้อยแปด ไม่มีจุดจบจนฟ้าสางโดยไม่รู้ตัว เสียงรถวิ่ง เสียงแตรรถ เสียงเร่งเครื่องยนต์ เข้ามาแทนความเงียบ..
       
เขานึกอะไรออกแล้ว   รีบลุกขึ้นยืนเปิดลิ้นชักหยิบเจ้าวัตถุสีดำเสียบเข้าที่เอวด้านขวา

“ไปกันให้หมด”พูดกับตัวเอง มองไปที่โทรศัพท์มือถือราคาแพงที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานอย่างไม่แยแส ..ยังคิดติดตลก ให้เสี่ยกวงไว้ดูต่างหน้าแล้วกัน. 
         
การจราจรช่วงเช้าๆรถไม่ติด  ขับผ่านตลาดแห่งหนึ่งเห็นพระสงฆ์ยืนรอรับบิณฑบาตจากญาติโยมอยู่ข้างถนน เขาจอดรถใกล้ๆที่พระยืนอยู่  เดินออกไปซื้อของจากร้านค้าแถวๆนั้นเอามาทำบุญไปกับพระ.. กลับเข้ามาที่รถ นั่งที่เบาะชักปืนจากเอวตรวจดูความเรียบร้อย  กระสุนอยู่ในรังเพลิงครบ
       
เดินทางถึงบ้านพักเกือบ 6 โมงเช้าแต่ไม่เอารถเข้าบ้านจอดไว้ที่ริมถนน  อารมณ์ตอนนี้เขาบ้าไปแล้ว   เขาวางแผนจะยิงที่หัวสมใจเมียรักก่อน คนต่อไปจะเป็นลูกชายอายุ 4 ขวบและลูกสุดท้องผู้หญิง เพียงขวบเดียว และเขาจะเป็นคนสุดท้าย  เดินลงจากรถ ปีนประตูรั้วเข้าไปในบ้าน มือแตะปืนที่เอวตลอดเหมือนกลัวหล่นหาย .
       
สมพงษ์เคยไปรับการฝึกยิงปืนมาบ้างตอนอบรมผู้จัดการทั่วประเทศ..

“อโหสิให้พี่ด้วยนะ สมใจ และลูกๆด้วย พ่อรักทุกคน” เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม..
       
ก้าวเดินถึงประตูเพื่อจะเข้าไปในตัวบ้านและจัดการตามที่ตั้งใจไว้   แต่ผิดคาดเพราะสมใจตื่นแล้ว  เธอมองเห็นสมพงษ์จากในบ้าน  จึงรีบเดินมาที่ประตู....

สมพงษ์มองเห็นรีบล้วงมือไปที่เอวกำด้ามปืนควักออกมา  คิดเปลี่ยนแผนคงต้องยิงสมใจที่ประตู ..นิ้วสอดอยู่ที่ไกปืน  เตรียมยิง
           
สมใจเปิดประตูออกมาก่อน เธอร้องตะโกนเสียงดังลั่น
       
“พี่ๆๆๆๆ  เสี่ยกวง ตายแล้ว” 

สมพงษ์ลดมือลงในทันที  เอาปืนสอดเก็บที่เอวอย่างรวดเร็ว..

“ไปอยู่ที่ไหนมาโทรศัพท์ก็ไม่เปิด  เมียเสี่ยกวง โทรตามหาตั้งแต่ ตี  2  เขาเชิญให้พี่ไปรดน้ำศพด้วย เย็นนี้” คนดวงดียังพูดไม่หยุด

สมพงษ์นั่งลงอย่างเหนื่อยอ่อน   และหงายท้อง นอนยาวเหยียดเพราะไม่ได้นอนทั้งคืน....   
       
หลายวันต่อมา..
           
 สมพงษ์กลับถึงบ้าน พร้อมถุงกระดาษขนาดใหญ่. เขาเทของที่อยู่ภายในออกมากองอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน จัดเรียงกระดาษสีให้เป็นปึกๆ นับได้ 5 ล้านบาทไม่ขาดไม่เกิน
     
“ เสี่ยกวง ครับ !  ผมเอาเงินมาใช้ให้แล้วนะ อย่ามีเวรมีกรรมต่อกันเลย”
           
พูดจบพร้อมกับเอาไม้ขีดจุดกระดาษสีกองใหญ่ ไฟลุกโพลงควันสีขาวลอยสู่เบื้องสูง  เขายืนดูจนไฟไหม้หมดกอง....

บันทึกการเข้า
PeggySueGuerra
Full Member
***
กระทู้: 237


ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: มิถุนายน 22, 2012, 11:27:59 pm »

ขอบคุณค่ะคุณราสส์ เรื่องนี้พอจะจำได้ค่ะ สุดยอดในการหักมุมตอนจบจริงๆ เขียนมาอีกนะคะ
บันทึกการเข้า
Rass
Full Member
***
กระทู้: 118



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: มิถุนายน 23, 2012, 08:22:11 am »

เรียน..พี่เพ็กกี้..

...เมื่อคราวก่อนได้โพสคุยกับพี่ชุติมาเกี่ยวกับการเขียนเรื่องสั้น..โดยพี่ชุติมาแนะนำให้ส่งเรื่องสั้นไปประกวดตามที่ต่างๆ..

...ผมจึงนึกถึงเรื่องสั้น"เส้นตาย"ที่เคยนำลงในบอร์ดสกุลไทย..

..และต่อมาผมได้นำส่งไปที่ บก สกุลไทยรายสัปดาห์..

..ซึ่งได้รับพิจารณาตีพิมพ์ในหนังสือสกุลไทยรายสัปดาห์ ฉบับที่ 2942 ประจำวันอังคารที่ 8 มีนาคม 2554

..เห็นว่ายังไม่เคยลงในบอร์ดนี้ จึงนำมาลงอีกครั้งครับ...ขอบพระคุณพี่เพ็กกี้ครับ.. 
บันทึกการเข้า
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #3 เมื่อ: กรกฎาคม 22, 2012, 11:51:49 am »

อ่านเรื่องนี้แล้วถูกใจค่ะ หักมุมได้สวย ลุ้นแทบแย่....
บันทึกการเข้า
Rass
Full Member
***
กระทู้: 118



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #4 เมื่อ: กรกฎาคม 24, 2012, 05:24:29 pm »


....ขอบพระคุณพี่อภิญญาครับ...ที่เข้ามาคุยครับ
บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF