www.psevikul.com วันเว้นวัน จันทร์ พุธ ศุกร์ เล่าสู่กันฟัง คลีนิกเรื่องสั้น ห้องพักฟื้นเรื่องสั้น

60 หนาว-ร้อน ประภัสสร เสวิกุล   โต๊ะข้างหน้าต่าง
มุมกาแฟ - จิบกาแฟพลางคุยกันเรื่องงานเขียน มุมนอกชาน - งานอดิเรก
ชิงช้าหน้าบ้าน - ส่งผ่านเรื่องราวดีๆ ห้องใหม่ ... ไว้ใส่กลอน
ห้องสมุดเรื่องสั้น  
หน้า: [1]
  พิมพ์  
ผู้เขียน หัวข้อ: เจ้าเซญ่า - Japanese Spitz ตัวโปรดของประภัสสร  (อ่าน 7797 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
มนตราแห่งทะเล
Administrator
Sr. Member
*****
กระทู้: 463



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 05:54:09 pm »

[ 20 ม.ค. 2550 08:17:50 ] 200.83.101.64



รูปเจ้าเซญ่า หมาขนฟูพันธุ์ Japanese Spitz ตัวโปรดของคุณประภัสสรค่ะ ตอนนี้กำลังวิ่งขนฟูไป ขนฟูมาอยู่ที่ ชิลี น่ารักสุดๆค่ะ เอาไว้จะลงรูปให้ชมเพิ่มนะคะ

เพื่อนๆคนไหนมีรูปสัตว์เลี้ยงตัวโปรดมาโพสต์ให้ชมบ้างนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 11, 2008, 07:29:10 pm โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
มนตราแห่งทะเล
Administrator
Sr. Member
*****
กระทู้: 463



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #1 เมื่อ: พฤศจิกายน 19, 2008, 06:00:17 pm »


อภิญญา
20 ม.ค. 2550 09:57:57

ฮือๆ นึกถืงเจ้าปุยที่แก่ตายไป รักมากค่ะ เป็นเชาๆผสมพันธ์ไทยแท้แต่โบราณค่ะ เลยไม่กล้าเลี้ยงอีกเพราะกลัว ความพรัดพราก แต่เจ้าเซญ่านี่น่ารักสุดๆเลยค่ะ น่ารักมาก..ก..ก



ปลิวลม
20 ม.ค. 2550 22:16:58



อย่าหลุดนะคะหายแน่ๆ



ประภัสสร
20 ม.ค. 2550 23:42:41
 
คุณอภิญญา ครับ,

เข้าใจความรู้สึกนั้นครับ ของผมตอนเล็ก ๆ ก็เจอแบบนี้เหมือนกัน แต่ชีวิตยังต้องเดินต่อไปครับ บางครั้งเพื่อนสี่ขาเหล่านี้ก็ทำให้เราคลายเหงา คลายกังวล ยิ่งในเวลาที่จำเป็น อย่างตอนที่ได้ เซญ่า มานี้ เป็นช่วงที่ผมจะต้องเข้ารับการผ่าตัดทำบายพาส ต้องไปอยู่ รพ.หลายวัน และที่ชิลีในตอนนั้น ผมกับภรรยา อยู่กันสองคน ถ้าผมต้องไปนอน รพ. ภรรยา ก็ต้องอยู่บ้านคนเดียว ในเวลากลางวันไม่มีอะไรน่าห่วง ในเวลากลางคืน คงจะไม่ดีแน่ เราจึงพยายามมองหาเพื่อนสี่ขา อย่างน้อยจะได้มาเป็นเพื่อนให้ภรรยา ด้วยเวลาที่เร่งรีบก่อนเข้า รพ. แต่มองหาจากที่เคยเห็นเขาเอามาขาย ๆ กันก็ไม่มีมาเลย ก็เลยแวะเวียนไปดูที่ร้านที่ขายสัตว์เลี้ยง ตัวแรกที่เห็นและติดใจก็ไม่ได้มีโอกาสได้สานสัมพันธ์ต่อ เพราะผู้คนมาดูกันมากมาย บรรยากาศในร้านไม่เป็นใจ วันนั้นก็เลย ไม่ได้อะไรมา ถัดมาอีกวันสองวัน จำได้ว่าเป็นวันเสาร์ตอนเย็นแล้ว เราเข้าไปดูกันอีกที คราวนี้ได้เรื่อง เพราะมีเจ้าตัวปุกปุยขนสีขาวตัวนี้นอนคุดคู้แต่ตาดำโตขลับก็มองเราอยู่ในตู้กระจกตู้แรกของด้านล่าง เหมือนทุกอย่างเป็นใจ พอถามพนักงาน ซึ่งตามปกติเขาจะพูดอังกฤษกันไม่ค่อยได้ แต่คนนี้เธอพูดได้ และพอเราชี้มือจะถามว่าพันธ์อะไร เธอก็บอกให้เราเข้าไปคอยในห้องเล็ก ๆ ด้านหลัง แล้วเธอก็ไปเปิดกรง อุ้มเจ้าต้วน้อยสีขาวขนปุกปุยมาใส่ในอ้อมกอดของภรรยาผม... หลังจากนั้น ทุกอย่างก็เหมือนถูกพระเจ้าจัดฉากไว้ให้ นั่นแหล่ะครับ... คืนนั้นเรากลับบ้านพร้อมด้วยของเล่น ของใช้ที่จำเป็นสำหรับเจ้าตัวน้อย กลับมาถึงบ้านก็มาหาชื่อเรียกกัน ช่วยกันตั้งโน่นตั้งนี่ ในที่สุดผมคิดถึง เซนต์เซญ่า พอบอกภรรยา เธอเห็นด้วยทันที เพราะเธอก็คิดถึงชื่อนี้เหมือนกัน แต่ออกปากมาช้ากว่าผม โชคดีว่าในห้องน้ำของเรา กว้างพอที่จะให้เป็นอยู่ของเจ้าเซญ่าได้ ก็เลยหมดปัญหาไป และวันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ พอตอนบ่าย ๆ เราก็เข้าไปเดินในเมืองกัน เหมือนพระเจ้าแกล้งนะครับ ปรากฏเราเจอมีคนเอาลูกสุนัข มาขายข้างทางกัน ที่เห็น ๆ ก็มีพันธ์ดัชชุน กับ อะไรอีกพันธ์หนึ่ง ซึ่งก็น่ารัก และสองตัวนี้ขายคู่กัน ราคาถูกกว่าเซญ่ามากมาหลายสิบเท่า เรียกว่าถ้าพบคู่นี้ก่อน เราก็คงจะได้มาเลี้ยงทั้งสองตัวละครับ แต่ทำไงได้ เราได้เจ้าเซญ่ามาแล้วที่สำคัญที่ราคาสูงมากเป็นเพราะเป็นลูกสุนัขจากสายพันธ์แท้ที่เป็นเพ็ดกรี

เช้าวันจันทร์ เราต้องพาไปหาหมอ ทางร้านเขาจะมีคลีนิคประจำ เราก็เอาเซญ่าไปลงทะเบียนไว้ เขาก็จัดการตรวจและฉีดวัคซีนให้ แล้วเพื่อความสะดวกเราก็ไปซื้อกรงมาให้เขาอยู่ เวลาที่เราไม่ต้องการให้ออกมาเพ่นพ่าน จะได้ไม่ต้องกังวลนัก

เป็นอันว่าหมดห่วงเรื่องที่ภรรยาต้องอยู่โยงเฝ้าบ้านคนเดียวตอนกลางคืนไปได้ เพราะช่วงหลังจากผ่าตัดทำบายพาส หมอบอกผมจะต้องอยู่ในห้อง ไอซียู ประมาณ 3 วัน ช่วงนี้ จะมีเวลาให้เยี่ยม แต่จะอยู่เฝ้าตลอดเวลาไม่ได้ ดังนั้น ตอนกลางคืนภรรยาผมจะต้องกลับไปนอนบ้าน จนกว่าหมอจะย้ายออกมาอยู่ห้องพักปกติ ถึงจะมานอนเฝ้าไข้ได้ และนั่นแหล่ะครับ เซญ่ามาเพราะความจำเป็นตรงนี้ ทำให้เขากลายมาเป็นสมาชิกในครอบครัวของเราที่ซันติอาโกนี่

ที่เล่ามาเพียงเพื่อให้คุณอภิญญาลองเปิดอารมณ์ดูครับ อาจจะพบเพื่อนใหม่ที่จะมาอยู่เคียงข้างอีกก็ได้

คุณปลิวลมครับ ดอกลั่นทม สวยมาก ทีมงานยิ้มแก้มปริกันเป็นแถว ๆ

ขอบคุณครับ



อินทีวร
21 ม.ค. 2550 01:31:38



ไม่มีสัตว์เลี้ยงเป็นของตัวเองคะ... แต่เวลาไปไหนแล้วเจอเจ้าสัตว์เลี้ยงของคนอื่น ... เป็นต้องขอจับขอสัมผัส.....(ได้ไหมจ๊ะ) เห็นรูปเจ้าเซญ่าแล้วนึกถึงรูปสัตว์น่ารักๆที่เอามาเก็บไว้ดูเล่นจากเน็ต .... น่ารักดี.......



สายลมแรงเงา
21 ม.ค. 2550 11:51:36

อืม..พึ่งทราบว่าคุณประภ้สสรเคยผ่านการบายพาสมา แล้วขนสัตว์ไม่เป็นปัญหากับสุขภาพแน่นะ เป็นห่วง..

เคยเลี้ยงแมว 2 ตัว น่ารักมากเป็นแมวลายเสือปลา สีเทาออกเขียวๆชื่อเจ้าลาย อีกตัวสีครีม ปาก หู เท้า และหางกุดๆกลมๆ สีน้ำตาล ชื่อแบ็งค์(10 บาท) สะอาดโดยไม่ต้องอาบน้ำเหมือนสุนัข และไม่มีกลิ่นเหม็นสาป เพราะแมวไม่มีต่อมอะไรซักอย่างใต้ผิวหนังเหมือนสุนัข การขับถ่ายก็ดูแลตัวเอง ไม่ต้องจูงไปทำธุระให้วุ่นวาย แต่ความฉลาดสุนัขกินขาดอยู่แล้ว แต่ที่ชอบแมวเพราะเป็นสัตว์ที่มีความเป็นตัวเอง ไม่ง้อ ไม่ประจบคนเหมือนหมา ดูเหมือนหยิ่งมาดมั่นยืนหยัดด้วยลำแข้ง อันนี้จะเป็นลักษณะเฉพาะของแมวที่มีเจ้าของ แต่ถ้าเป็นแมวจรจัด ตามวัด ก็จะเป็นอีกบุคคลิกนึง คือต้องสัมผัสและเลี้ยงเองจะรู้ว่าแมวเป็นสัตว์ที่มีความเป็นตัวเอง อย่างเวลาเราเรียกชื่อมันๆรู้ หันมามองและบางทีทำเหมือนเดินมาหา แต่พอเดินใกล้เข้ามามันก็จะแกล้งทำไม่รู้ไม่ชี้เดินผ่านเราไปเฉยๆ เหมือนยั่วยวน สร้างความหมั่นไส้ให้เราจนต้องลากมันมากอดมาฟัด ซึ่งบางครั่งมันก็ฟัดตอบเราเช่นกัน ...หงิงๆๆๆ............




อภิญญา
22 ม.ค. 2550 21:57:53

คุณประภัสสรคะ

ที่มาของเจ้าเซญ่านี่น่าสนใจนะคะ แต่ก่อนอื่นขอให้คุณประภัสสรมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ เจ้าเซญ่าเป็นเพื่อนที่น่ารักมากๆ เขาทำอะไรได้บ้างคะ

สำหรับเรื่องสุนัขตัวใหม่นี่ขอคิดดูก่อนค่ะ หากทำใจได้แล้วคงได้มีโอกาสค่ะ อยากได้อย่างเจ้าเซญ่านี่แหละค่ะ ถูกใจเลยค่ะ เห็นลูกหมาที่ไหนก็วิ่งเข้าไปหา อยากได้ อยากเลี้ยง... แต่...ขอทำใจก่อนนะคะ



สีน้ำฟ้า
23 ม.ค. 2550 01:16:50






ขอให้คุณประภัสสรมีสุขภาพที่แข็งแรงนะคะ
ของแจม..ชอบแมว แล้วจะมาเล่าให้ฟังค่ะ

ปล. เจ้าเซญ่าน่ารักจริง ๆ ค่ะ อย่างนี้นะคะถ้าให้มาเล่น
เจ้าเหมียวของแจมล่ะก็... คงสนุกแน่ ๆ



ประภัสสร
23 ม.ค. 2550 08:26:34

คุณอินทิวร รูปแมวรูปนี้เห็นแล้วอดหัวเราะไม่ได้ ส่วนทีมงานนั้นหัวเราะกันยกใหญ่ ทั้งน่ารักทั้งน่าเห็นใจ

คุณสายลมแรงเงาครับ ขอบคุณในความเป็นห่วงครับ เรื่องขนสัตว์ก็คงจะไม่เป็นไร คุณหมอที่ดูแลอยู่ก็ไม่เห็นว่าอย่างไร แมวก็เป็นสัตว์ที่น่ารัก และแตกต่างจากสุนัข ครอบครัวเราก็เคยเลี้ยงแมวเหมือนกัน แต่ความใกล้ชิดแล้วสุนัขจะใกล้ชิดกว่า

คุณอภิญญา ครับ ขอบคุณครับ ขอให้คุณอภิญญามีสุขภาพสมบรูณ์และแข็งแรงเช่นกันครับ แต่จากภาพของคุณ ผมว่าคุณเป็นคนที่มีความสุข อารมณ์ดี และใจดี ขอให้พบเพื่อนตัวน้อย ๆ ที่ต้องใจครับ ความสามารถของเซญ่าตอนนี้ คือ ซนครับ วิ่งเก่ง เก็บผลไม้ในสวนหลังบ้านทานครบหมดทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็น แอปเปิล เชอร์รี ลูกพรุน หรือลูกกากิ เซญ่าชิมมาหมดแล้ว ตอนนี้เป็นหน้าแอปเปิล เซญ่าก็มีความสุขกับการกินแอปเปิลมาก แล้วก็ชอบชวนเล่น วิ่งไล่กัน ประมาณนี้นะครับ อ้อ กระโดดสูงพอสมควร เวลาคึกขึ้นมาก็เผลอจะฟัดเราแรง ๆ เหมือนกันครับ

คุณสีน้ำฟ้าครับ ขอบคุณที่อวยพรมาครับ ขอให้คุณมีสุขภาพแข็งแรงเช่นเดียวกันนะครับ แมวน่ารักดีนะครับ จะคอยฟังเรื่องแมว ๆ จากคุณนะครับ



โคลอน
2 ก.พ. 2550 08:06:06
 
มีคำกล่าวว่า

A dog is only thing on this earth that love you more than he loves himself.

สุนัขเป็นสิ่งเดียวในโลกใบนี้ ที่รักคุณมากกว่ารักตัวเอง

แต่ตอนนี้เพื่อนรักสี่ขาหนีไปอยู่บนสวรรค์ก่อนแล้วค่ะ...ทำไมไม่รอไปพร้อมกันก็ไม่รู้



อภิญญา
2 ก.พ. 2550 11:00:51

คุณโคลอน

ฮือๆ.. อ่านเรื่องสุนัขแสนรักของคุณไปสวรรค์แล้ว พี่ (ถ้าแก่กว่า 57 ก็บอกด้วยนะคะ)ก็นึกถึงเจ้าปุยแสนรักที่หนีไปสวรรค์ก่อนเช่นกัน ทุกวันนี้ยังพยายามทำใจอยู่ค่ะ



โคลอน
2 ก.พ. 2550 12:41:09

อ่า...ยังไม่ถึง57ค่ะ......แต่ เดือนหน้าก็จะ32 แล่ว...ไม่อยากให้ถึงเดือนมีนาเลย...

ความสูญเสียบางครั้งก็ทำให้เราเข้าใจโลกมากขึ้นนะคะ สิ้นปีที่ผ่านมาได้มีโอกาสกลับบ้านที่เชียงรายหลังจากเสียน้องหมาที่เลี้ยงไว้ไปได้ปีกว่า...ทำใจไม่ได้เหมือนกันค่ะ...พอกลับบ้านไปเจอ ลูกหมาน่ารักมากๆอายุ2เดือน อ้วนปั่กมากเลยก็เล่นกับเค้าทุกวันตั้งใจจะเอากลับมาเลี้ยงที่ นนฯ ด้วย วันที่ 28 .ธันวาคม ปีที่แล้ว..ป๋อ(ชื่อน้องหมาค่ะ น้าเป็นคนตั้งชื่อให้เพราะชอบ ป๋อ ณัฐวุฒิ...แหะ)ก็ถูกพ่อถอยรถไปทับเข้า...ตอนที่ โคลอน ออกไปข้างนอกพอดี...พอแม่โทรศัพท์มาบอก...ก็ปล่อยโฮกลางร้านอาหารเลยค่ะ.....ความรู้สึกมันแบบ อีกแล้วเหรอ...แบบนี้อ่ะค่ะ......แต่เชื่อมั๊ยคะ เหมือนฟ้าเล่นตลกวันที่ 30 ห่างกันแค่ วันเดียว หมาของป้า ที่เลี้ยงไว้ที่ร้าน(เป็นร้านอาหารติดถนนใหญ่อ่ะค่ะ)ก็ถูกรถชน...เสียไปอีก...อืม...ช่วงเวลาที่กลับบ้านตอนสิ้นปีเป็นอะไรที่ ต้องเสียน้ำตาไม่รู้จบเลยค่ะ....จนตอนนี้ไม่อยากจะผูกพันกับอะไรแล้วเพราะกลัวการสูญเสีย...แต่ก็เหมือนฟ้าแกล้งอีก ให้ดลบันดาลให้มีแมวพเนจร แวะเวียนมาที่บ้านเป็นครั้งคราว แต่บอกกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่เลี้ยงสัตว์อีก...แค่ให้อาหารก็พอยามที่เค้าแวะมา...แต่....อืม....ปีกว่าแล้ว...ชักจะเริ่มผูกพัน...แปลกมั๊ยคะ

ความสูญเสีย...มันทำให้เราไม่เชื่อ...ปาฏิหารย์...อีกเลยว่ามีจริง

เป็นครั้งแรกเลยที่บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดนี้ให้คนอื่นฟัง...ยาวไปนิดนึง...ขอโทษนะคะ...เป็นกำลังใจให้ พี่อภิญญา นะคะ ขอให้ทำใจได้เร็ววัน...ทุกครั้งที่คิดถึงขอให้คิดถึงแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะช่วงเวลาดีๆก่อนที่จะสูญเสียค่ะ เราจะยังยิ้มได้แม้มีน้ำตา




อภิญญา
2 ก.พ. 2550 13:55:35

ขอบคุณค่ะน้องโคลอน ที่ให้กำลังใจ เขียนมาเถอะ ยาวเท่าไรก็อ่าน มันทำให้พวกเราผูกพันกันนะ พี่ก็ขอให้น้องทำใจให้เข้มแข็งเช่นกันค่ะ...



ชุติมา
4 ก.พ. 2550 14:13:31

คุณอภิญญาคะ ขอโทษทีค่ะที่ทำให้แหยงเรื่องอายุ ความจริงเราห่างกันแค่ปีเดียวเองค่ะ ถือเป็นพี่น้องกันได้นะคะ ไม่ต้องซีเรียส

คุณโคลอนคะ เสียใจด้วยนะคะกับความทรงจำที่แสนเศร้าหลายครั้งหลายหน พี่...ขอเรียกตัวเองพี่ดีกว่านะคะ ...พี่เองก็เคยค่ะตอนอายุสัก10กว่าขวบ เจ้าแหม่มที่เลี้ยงมาอยู่ ๆ ก็ไม่สบายมากคุณพ่อเอาขึ้นรถไปหาหมอ โดยนอนอยู่บนพื้นรถตรงหน้าเบาะหลังแล้วพี่นั่งไปด้วย หมอช่วยอะไรไม่ได้ ผลสุดท้ายพอกลับมาถึงบ้านพี่ได้แต่ประคองมันไว้จนมันจากไป พี่ร้องไห้เสียไม่มีดี เป็นความสูญเสียครั้งแรกที่ฝังใจมากเลยค่ะ แต่ก็ยังมีใจให้กับเจ้าเพื่อนตัวน้อย ๆ อยู่ไม่วาย

สำหรับเซญ่าอย่างที่เล่าแล้วละค่ะ เป็นความจำเป็นเร่งด่วน ที่จริงกะว่าจะไม่เลี้ยงสัตว์อะไรอีกเพราะเกรงจะเป็นภาระตอนต้องย้ายกลับ แต่เมื่อเจอปัญหาอย่างที่เล่า ก็เลยต้องเปลี่ยนใจ และก็ดีใจที่ได้เซญ่ามาอยู่เป็นเพื่อน

ค่ะ เรายังยิ้มได้แม้มีน้ำตา และความทรงจำที่ดี ๆ ค่ะ ขอเป็นกำลังใจนะคะ



โคลอน
7 ก.พ. 2550 18:55:45



ขอบคุณมากค่ะ ***พี่อภิญญา ***พี่ชุติมา*** ใช่ค่ะ เราจะยิ้มได้แม้มีน้ำตา และคิดว่าเค้าเป็นสายลมที่พัดรอบตัวเราเสมอ



seara
17 มี.ค. 2550 21:34:20



แวะมาเห็นJapanese Spitz ของคุณประภัสสร ทำให้นู๋อดใจที่จะโพสไม่ได้

นี่เป็นรูปเจ้า เจปัง ของนู๋ค่ะ (แต่คุณยายที่บ้าน เรียกเจปังไม่ได้ ชอบเรียก อาบัง - -* ....ม่าม้าเลยปลี่ยนชื่อเป็น น้องมิ้น(มินนี่)นั่นเอง - -*)

เป็นลูกหมาที่ได้มาจากเพื่อนของพี่ชาย ตอนนี้เค้าไปสวรรค์แล้ว เนื่องจากโรคโลหิตจาง+ลำไส้อักเสบ

ค่าเลือดเค้าต่ำมากๆ แค่ 7เอง ซึ่งประกติต้องอยู่ที่ประมาณ 30 นิดๆ(ถ้าจำไม่ผิดนะคะ)

พาไปโรงพยาบาลทุกวัน ให้เลือด น้ำเกลือ ทำทุกอย่างเยย แต่เจ้าเจปังคงทนไม่ไหว

เพราะว่ายังเด็กมากๆ เราก็เสียใจ+ใจหาย อยากเห็นเจ้า เจปัง ตัวโตเหมือนเซญ่าจังเลยค่ะ

อีก 2 ปีข้างหน้าตั้งใจจะเลี้ยง JS ตัวใหม่ ตอนนี้คงต้องอาศัยเล่นน้องหมาของคนอื่นไปก่อน

ยังคิดถึง เจปัง เสมอ T^T

เซญ่าน่ารักมากเลยค่ะ เห็นแว๊บแรกจาร้องไห้ คิดถึงเจ้าเจปังทันทีเลย T^T



ชุติมา
19 มี.ค. 2550 13:26:35

หนูsearaคะ,

เจปังของหนูน่ารักจริง ๆ ด้วยค่ะ และก็เห็นใจมากจริง ๆ ค่ะเรื่องแบบนี้ใครไม่เจอกับตัวเองก็ไม่รู้หรอก

เอาเป็นว่าอีกสองปีข้างหน้าหนูsearaคงจะได้มีความสุขและสนุกสนานกับการมี JS คู่ใจตัวใหม่นะคะ ตอนนี้ฝากเซญ่าไว้ในใจของหนูด้วยนะคะ

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: ธันวาคม 11, 2008, 07:40:04 pm โดย มนตราแห่งทะเล » บันทึกการเข้า
PuM
บุคคลทั่วไป


อีเมล์ : Email
« ตอบ #2 เมื่อ: ธันวาคม 24, 2008, 01:19:14 pm »





C:\Documents and Settings\Administrator\My Documents\My Pictures\DoGgiEs\DSC02131.JPG














สวัสดีค่ะ พออ่านของทุกคนแล้วก้อยากขอคำแนะนำจากหลาย ๆ ท่านบ้าง  ที่บ้านของปุ้มมีสุนัขทั้งหมด 6 ตัว เป็น เจแปนสปิซท์ 2 ตัว ส่งรูปมาให้ดูชื่อ คูมะกับชินโซ(เป็นสุนัขที่แม่เลี้ยงไว้ก่อนเสียชิวิต) แล้วก็โกลเด้น 1 ตัว ชิสุห์ 2 ตัว พุดดิ้ง 1 ตัว ตอนนี้ปุ้มรู้สึกแย่มากเพราะเพิ่งสูญเสียชินโซเมื่อวันที่ 22/12/2551 เค้าเพิ่งจะอายุได้ 4 ปี เค้าโดนโกลเด้นที่บ้านกัดตาย  ปุ้มต้องทำงานกลับบ้าน 4 ทุ่มถึงจะได้เล่นกับพวกเค้า  แต่ในวันนั้นน้องชายโทรมาบอกบว่าชินโซโดนกัดไม่หายใจแล้ว  ปุ้มก็รีบกลับมาทันทีแต่ก็ต้องมาเห็นเค้านอนตัวแข้งมีเลือดเต็มคอ เรียกยังงงั้ยก็ไม่ตื่น  มันแย่มากเลย เค้าเป็นตัวเดี่ยวที่รักปุ้มมาก เพราะเค้าจะนอนบนที่นอนกับปุ้มทุกครั้ง ส่วนตัวอื่นจะนอนบนพื้นในห้องนอน เค้าเป็นตัวเดียวที่เวลาเปิดประตูบ้านแล้วไม่เคยหนี เวลาปุ้มทะเลาะกับใครเค้าก็จะขู่ไม่ให้ทำอะไรปุ้ม เนี้ยก็เพิ่งจะ 2 วันเองยังไม่นอนเลย หลับตาก็คิดถึงเค้า ถ้าใครกมีวิธีดี ๆ ช่วยบอกด้วยมันทรมานมากเลย


* DSC02131.JPG (138.35 KB, 640x480 - ดู 2319 ครั้ง.)
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #3 เมื่อ: ธันวาคม 26, 2008, 12:34:33 am »

คุณปุ้มคะ...อ่านแล้วเห็นใจจัง เมื่อวานตอนบ่ายที่ได้อ่านพอดียังไม่มีจังหวะจะตอบ กะว่าค่อยคุยยาว ๆ ตอนดึกหน่อย แต่เอาเข้าจริง ๆ ก็ปรากฏว่าเข้าเนตไม่ได้ตั้งแต่ตอนเย็นเลยเซ็งไปเลยค่ะ แถมเมื่อเช้าก็เปิดเนตไม่ได้อีก มานึกได้ว่าก็เป็นวันคริสมาสต์นี่น่าคนคงเข้ามาMerry Christmas กันแยะ... แล้ววันนี้ออกแต่เช้าเพิ่งจะได้กลับมาถึงบ้านตอนสี่ทุ่มครึ่งนี่เองค่ะ และเนตก็ยังมีปัญหาอยู่อีก ยังโชคดีที่เพิ่งจะเข้าได้ตอนหกทุ่มนี่เอง ก็เลยขอจะขอรีบตอบก่อนที่จะเกิดปัญหากับเนตอีก...

ดูรูปแล้วหน้าตาทำนองเดียวกับเซญ่าเลย เพียงแต่แก่กว่าเซญ่า1ปี... แต่ถึงชินโซจะจากไปแต่คุณปุ้มก็ยังมีคูมะอยู่ไม่ใช่เหรอคะ... คือก็เข้าใจดีนะคะว่าความรู้สึกสูญเสียนี่มันเจ็บปวดมากทำยังไงก็ไม่ค่อยบรรเทาได้เลย
ดังนั้นอยู่ที่เราว่าจะเก็บมันไว้นานเท่าไหร่ และเก็บแบบไหน  ถ้าเก็บความเศร้าแบบไม่ลืมหูลืมตา เราก็คงต้องเศร้าไปตลอดศก แต่ถ้าเราพยายามหักใจ คิดเสียว่าชินโซจำเป็นต้องไปไกลจากเราและไม่อาจกลับมาให้เรากอดรัดฟัดเหวี่ยงได้อีก เมื่อเรายอมรับความจริงตรงนี้ได้ อีกไม่นานความรู้สึกเสียใจและอะไรต่อมิอะไรก็น่าจะดีขึ้นค่ะ

ตอนนี้ก็เลยได้แต่ขอเป็นกำลังใจ ยังไม่กล้าที่จะปลอบมากเพราะทุกอย่างอยู่ที่ใจของคุณปุ้มเอง ถ้าหักใจได้เมื่อไหร่ ความเศร้า ความเสียใจก็จะค่อยหายไปเอง

ถ้ายังไม่หายคิดถึงชินโซ ก็เข้ามาเล่า เข้ามาคุยเกี่ยวกับชินโซให้พวกพี่ ๆ ทางนี้ฟังกันดีกว่าค่ะ เชื่อว่าชินโซต้องเป็นหมาที่น่ารักแน่ๆเลย พวกพี่จะคอยตามอ่านนะคะ  ขอให้คุณปุ้มทำใจได้และเข้ามาบ่อย ๆ นะคะ
 
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #4 เมื่อ: พฤศจิกายน 09, 2009, 09:29:06 am »

เห็นกระทู้นี้ไต่อันดับขึ้นมา ดีใจมาก ๆ เลยค่ะ

งั้นอีกสักพักจะนำภาพใหม่ ๆ ของเซญ่า ที่ตอนนี้ "ผมกลายเป็นคนไทยแล้วนะครับ" มาฝากกันอีกนะคะ

ตอนนี้คุณภัสสรกับน้องมนตราแห่งทะเลกำลังตามหา "เซร่ามูน" ให้เซญ่าอยู่ค่ะ... ใครมีข่าวคราวของสาวน้อย ชาวสปริตซ์ เจแปนนิซ ส่งข่าวกันบ้างนะคะ เซญ่า จะได้มีแฟนกับเขาเสียที  ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ
บันทึกการเข้า
อภิญญา
Full Member
***
กระทู้: 187



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #5 เมื่อ: พฤศจิกายน 11, 2009, 10:46:04 am »

คุณนิ

นึกถึงเจ้าปุยอีกแล้วค่ะ ป่านนี้ไปเกิดหรือยังก็ไม่รู้  คุณนิอย่าลืมนำรูปเซร่ามูนมาลงให้ดูด้วยนะคะ จะได้รู้ว่าแฟนของเซร่าน่ารักแค่ไหน
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #6 เมื่อ: พฤศจิกายน 12, 2009, 08:32:41 pm »

มาแนบรูปใหม่ ๆ ของเซญ่าเพิ่มเติมให้ค่ะ ไปเจอรูปตอนเขาซนไปตะกายชะแง้มองที่รั้วลวดหนามในสวนหลังบ้าน เห็นแล้วอดนึกถึงบรรยากาศตอนนั้นไม่ได้เลย ก็เลยขอเริ่มด้วยภาพนี้แล้วกันนะคะ


* CIMG7060 a.jpg (171.78 KB, 536x715 - ดู 2042 ครั้ง.)

* DSCN1124 a.jpg (175.48 KB, 536x715 - ดู 1962 ครั้ง.)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 13, 2009, 02:13:18 am โดย นิค่ะ » บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #7 เมื่อ: พฤศจิกายน 13, 2009, 01:15:55 am »

ทีแรกใส่ไม่ได้ ตอนนี้ภาพมาแล้ว ก็เลยขอนำมาลงให้ชมกันอีกนะคะ


* CIMG2044 a.jpg (97.23 KB, 536x715 - ดู 1939 ครั้ง.)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 13, 2009, 02:14:50 am โดย นิค่ะ » บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #8 เมื่อ: พฤศจิกายน 13, 2009, 01:19:07 am »

...


* 1 CIMG0863 a.jpg (112.06 KB, 500x667 - ดู 1883 ครั้ง.)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 13, 2009, 02:06:13 am โดย นิค่ะ » บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #9 เมื่อ: พฤศจิกายน 13, 2009, 01:59:08 am »

....

ตอนพาออกไปเดินแถวบ้านที่ชิลี  เดินไปไม่ได้ไกลเท่าไหร่เลยเพราะ เซญ่าชอบนั่งดูรถ ดูไฟมากกว่า


* CIMG2578 a.jpg (97.34 KB, 500x667 - ดู 1887 ครั้ง.)
บันทึกการเข้า
ชุติมา-ประภัสสร
Global Moderator
Sr. Member
*****
กระทู้: 446



ดูรายละเอียด อีเมล์ : Email
« ตอบ #10 เมื่อ: พฤศจิกายน 13, 2009, 02:03:38 am »

...

ผลก็คือภาพนี้ค่ะ คุณภัสสรเลยต้องอุ้มกลับบ้าน...


* CIMG2579 a.jpg (103.45 KB, 500x667 - ดู 1889 ครั้ง.)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: พฤศจิกายน 13, 2009, 02:16:03 am โดย นิค่ะ » บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
  พิมพ์  
 
กระโดดไป:  

Powered by SMF 1.1.8 | SMF © 2006-2008, Simple Machines LLC | Thai language by ThaiSMF